Liefs

Demonstraties.
Er zijn er zoveel.
Tegen zwart en voor .
Tegen 1,5 meter en voor .
Tegen demonstraties en voor .
En allerlei pluimage sluit aan.
Bij welke demonstratie dan ook.
Het gaat ze niet eens zozeer om waar ze voor roeptoeteren maar dat ze kunnen muiten is waar het omgaat.
Ze willen schreeuwen en vernielen. Ze willen hun adrenaline voelen en hun hoofd explodeert zowat.
Ze kicken op sensatie. Ze voeren de haat en de onrust.
En waarom?
Ik vermoed onvrede.
Onvrede met de overheid, de 1,5 meter wet en vooral met zichzelf.
Ze willen gehoord worden en gezien.
Want er  is geen corona en het allemaal 1 groot complot.
Ze willen buurtfeesten en zweethutsessies.
Ze verdenken hun telefoon en zelfs hun buurman.
Er wordt dankbaar gebruik gemaakt van de angst en onzekerheid van sommigen.

De grote meerderheid is stil.
Die zijn nog druk aan het werk in het ziekenhuis.
Ze zitten nog binnen want ze zijn een kwestbare groep.
Of ze zijn nog aan het rouwen.
Het verlies van dierbaren aan covid-19 was geen kattepis.
De eenzaamheid van de stervenden.
Het immense verdriet van diegene die achterblijven.

De ondernemer die knetterhard werkt om zijn verlies van omzet nog in te halen.
Niet omdat de overheid dat heeft afgepakt van hen maar omdat er een pandemie is.
IS .....je leest het goed.
We zijn nog niet uit de gevarenzone.
Dat jij er dan voor kiest om met je kinderen naar het malieveld te gaan omdat je het RECHT hebt op demonstreren is voor mij een reden om te twijfelen aan je gezond verstand!
Je kan niet zitten roeptoeteren dat je kids zo geschrokken zijn van het politiegeweld.
Want heel eerlijk?
Je had daar niets te zoeken!
Je moet in de allereerste plaats je kinderen beschermen.
Altijd!
Dus was met ze gaan zwemmen en een fijne wandeling gaan maken ipv tussen de relschoppers te gaan staan schreeuwen.

En dan voor die droeftoeters die alle redenen gebruiken om te gaan rellen : wees een vent en ga in therapie! Het is niet ok om iemand anders te willen schoppen en slaan! Je hebt issues.
Je zandbak was vroeger te klein of je mocht niet op de schommel.
Ik weet niet precies wat het is maar het is zielig!
Je onvrede ligt bij jou en niet bij iemand anders.
Doe er wat aan.

Voor de angstzaaiers en paniekmiepen.
Adem in en adem uit.
Tel tot 10 en vertrouw op jezelf.
Niemand kan jou gedachtes bepalen.
Niemand kan jouw prive afpakken.
Niemand kan jou hoofd binnendringen.
Het komt goed.

En de chronisch zieken denken alleen maar : welkom in mijn wereld.
Mijn wereld van veel thuis zitten en niet overal heen kunnen gaan.
Die nu genieten van de ruimte in restaurants en op terrassen.
Die blij zijn met de 1,5 meter want dat geeft rust en minder kans op ziek worden.

Ik zou graag willen eindigen met : mens , heb lief !

Wachten

Ik heb een probleem.

Nou ja niet 1 maar deze heb ik sinds kort ontdekt.

En weet je wat gek is?

Dat ik mijn hele leven al dit probleem heb maar er nu pas achter kom.

Bizar toch?

Gewoon 53 zijn en denken : oh wacht , mijn probleem is wachten.

Ik zie je bijna fronsen.

Wachten een probleem?

Voor mij inmiddels wel.

Ik wacht overal op.

Ik wacht tot iets over gaat of over waait.

Ik wacht tot het beter gaat .

Ik wacht op de juiste tijd.

Ook wacht ik vaak op iemand anders.

Ik zit vaak ruim van te voren al klaar als iemand mij komt ophalen.

Ik wil namelijk niet dat iemand op mij wacht.

Ik wil dat zelf doen.

Wachten.

Ik wacht tot mijn man thuis is zodat ik hem kan belagen met mijn verhalen.

Ik wacht tot hij klaar is met douchen en de administratie zodat we kunnen eten.

Er is zelfs een tijd geweest dat ik het weerbericht liet bepalen hoelang ik ging wachten.

Want zij zeiden dat het na 4 uur droog zou zijn.

En ook al was het om half 4 al droog, ik wachtte tot na 4 uur.'

Het zal je niet verbazen dat ik altijd op tijd ben.

Ruim op tijd.

Ik kan best wachten namelijk.

Nu ik dit zo typ heb ik altijd gewacht.

Als kind al.

Gewacht op een schouderklopje of een compliment.

Gewacht tot de boze bui zou overtrekken.

Gewacht tot het mijn beurt was om te spreken.

Daardoor weet ik wat wachten tot sint Juttemis betekent.

En nu ?

Besefte ik dat ik zelfs zat te wachten tot ik kon gaan eten als het een prima tijd was om dit te doen.

Ik zit alleen op de Veluwe.

Ik wachtte tot het 1 uur was zodat ik kon lunchen.

Tot minimaal 5 om te eten.

Ook al had ik honger om 4.

Ik wacht tot half 10 want dan kon ik naar bed.

Laten we eerlijk zijn.

Dat gaat toch nergens over.

Ik ben het beu om te wachten.

Ik besef mij nu dat ik wacht en dus kan ik er iets aan doen.

Dus lieve vrienden, ik zal te laat komen.

Al gegeten hebben om 4 uur en al slapen om 9.

Ik ga niet meer wachten tot iets over gaat,

Ook niet meer tot het juiste moment.

Dat moment bepaal ik

En dat is nu!

Ik wacht niet meer.

liefs

Meten is niet altijd weten.

Hoe meet je pijn?
Of verdriet?
Een dierbare met veel pijn zag het even niet meer zitten.
Diepe verontschuldigingen naar mij toe want jij hebt zoveel en zit niet bij de pakken neer, zei ze.
Ik keek in die intens blauwe en verdrietige ogen en brak.
Ik vroeg mij oprecht af.....hoe meet je pijn?

Er zijn artsen die vragen om je pijn een cijfer te geven.
Een 0 is niets en een 10 is onhoudbaar.
Maar is onhoudbaar voor iedereen onhoudbaar?
Of is het voor tante Jannie een 7 en voor ome Wim een 10?

En verdriet?
Kun je dat een cijfer geven?
De 1 stopt alles weg en voelt niks terwijl de ander dreigt te verdrinken in verdriet.
Welk cijfer klopt dan?

Ik denk dat artsen moeten stoppen met cijfers geven en weer moeten gaan kijken naar de patiënt.
Dat we niet meer naar een scherm moeten kijken maar moeten luisteren naar wat de patiënt zegt.
Dat we invoelend vermogen moeten trainen om de juiste weg te kiezen.
En dat we even stil moeten staan in de hectische wereld van pijn en verdriet.
Dat de witte jas open moet zodat het hart kan spreken.
Dat de mens achter de arts tevoorschijn moet komen i.p.v. zich te verbergen achter
specialisaties en lab waardes!
Dat de arts je weer ziet en hoort i.p.v. die stem die verstopt zit achter minimaal 2 schermen.
Die stem die zachtjes snikt omdat ze niet gezien wordt.
Die denkt dat ze lastig is omdat de arts zucht omdat ze net niet alle rijtjes aantikt voor die ene ziekte.
Hij schudt zijn hoofd want zijn scherm zegt dat ze niets mankeert!
En zij gaat weer naar huis.
Onzeker ,verdrietig , met pijn en alleen.


En laten we in vredesnaam stoppen me onszelf vergelijken met anderen.
Wij zijn allen uniek en dragen ons eigen leed.
Of dat zwaarder is dan een ander is niet relevant.
Een oordeel is niet nodig.
Wat telt is dat je er toe doet!
Met al je ongemakken en gedoetjes.
Je pijnen en je verdriet.
Jij bent ok zoals je bent.

liefs

Rouw

Rouw

Een rouwperiode is voor veel mensen een intense en moeilijke periode in hun leven.
Verlies geeft veel emoties zoals ongeloof, verdriet, somberheid en boosheid.



Dit is wat ik lees op internet als ik google op rouw.
Want ik ben het kwijt.
Mijzelf.
Ik rouw om mij.
Ik wist niet wat ik voelde maar ineens besefte ik dat ik rouwde .

Ik weet het moment nog.
Het levenslijntje wat ik had knapte.
Ik was lamgeslagen en doof.
Moe en op.
Burn out zegt men.

Ik ben ziek en langzaam verloor ik mijzelf.
Tot het moment dat ik in de spiegel keek en mijzelf kwijt was.
Echt kwijt.
Ik herken mij niet in de vrouw die ik zie in de spiegel.
De ongewassen , doffe haren en bleke huidskleur.
Opgeblazen wangen en verdrietige blik.
De hangende schouders en ineengedoken houding.
Ik weet niet wie zij is.
Zij maakt mij bang.

Ik krabbel langzaam op en heb nog hoop.
Hoop dat ik weer ga worden wie ik was.
Vrolijk en altijd goede moed.
Gestifte lippen en kleur op mijn wangen.
Een klaterende lach en een deur die altijd open staat.
Energie voor 10 en altijd iets te eten in huis voor iedereen.
Een volle agenda en een grote vriendengroep.

In plaats van haar terugvinden rouw ik om mij.
En om de leegte die ik verneem.
Vrienden die niet meer komen.
Stilte die ik wil maar die ook bang maakt
Er is een gat geslagen in mijn borst.
Waar mijn hart zat zit nu een dof kloppend hart.
Het doet zeer.
Ik kom niet meer terug.
Soms , echt heel soms hoor ik mijn lach in de verte.
Maar steeds verder weg en steeds minder vaak.

Rouwen doet zeer.
Ik mis mij.
Ik heb gehuild en ben boos geweest.
Wanhoop gevoeld en gezocht.
Maar ik heb haar niet meer gevonden.
Ik moet mijzelf loslaten.

En dan lees ik dat rouwen niet loslaten is maar anders vasthouden.
Anders vasthouden.
Mijn zicht niet laten blokkeren door wie ik was maar misschien erkennen wie ik nu ben.

Erken jij jezelf of rouw jij nog steeds?

liefs Ann

Leefregels

Wat als je leven niet meer leven is maar bestaat uit regels volgen?
Wat als je op de klok moet kijken of je kan eten , slapen , lopen of lachen?
Wat als je niet bestaat uit gevoel maar uit agendapunten?
Is leven dan nog leuk?

Nadat ik de diagnose Hashimoto kreeg zocht ik het internet af naar informatie.
Herkenbaar denk ik ?
Je hoopt iets te vinden wat je arts nog niet kent.
Een oeroude wortel bijvoorbeeld , als je die eet, je ineens geneest!
Ik kwam terecht op een facebook groep.
Zoveel informatie.
Maar ook kwam daar de angst om de hoek zetten.
Ergens zei iemand dat als je je medicatie niet innam dat je dan dood ging.
Ik was nog helemaal niet ingesteld op de medicatie en mijn stemmingen sloegen door het dak of gingen diep. Geen peil op te trekken in ieder geval.
Ik las :
op tijd innemen die pillen.
Een vast ritme krijgen.
Geen koffie en geen suiker.
Geen gluten en geen vlees.
Zo laat je fruit en nooit samen met groente.
In je slaap kun je genezen.
Nooit een middagdutje doen.
En ik deed het.
Alle regels werden mijn regels.

Angst werd mijn leidraad.
In paniek wakker worden s'nachts omdat je denkt dat je je medicatie bent vergeten.
Ik werd geleefd door mijn ziekte.
Mijn agenda stond vroeger vol met werkafspraken en leuke uitjes.
Toen werd ik ziek.
Mijn werk kon ik niet meer uitvoeren.
Ik was een dweil.
Ik zag klanten bijna achteruit deinzen als ik ze weer huilend in de armen viel.
Ik zag de paniek in hun ogen als ik weer klagend vertelde waarom ik niet meer zoveel kon werken.
Mijn agenda werd een leefboek.
Vol met afspraken met artsen en B12 injecties en vitamine D ampullen en welke pillen ik hoe laat moest slikken.
Ik kreeg nog net niet een herinnering om te ademen.

Klokslag half 10 ging ik naar bed en 7 uur s'morgens eruit.
Soms was ik niet moe maar ging ik toch want , tja dat hoort zo!
En 7 uur eruit.
Ook al lag ik al meer dan een uur te draaien en te woelen.
Ik liep met een knorrende maag maar het was nog niet kwart over 10 dus nog geen appeltijd.
Ik werd geleefd.
De spontaniteit eruit gerukt!

En voelde ik mij beter door alle regels?
Door alle diëten en opleggingen werd mijn jeuk minder ?
Want inmiddels had ik lichen sclerosus erbij gekregen.
Ondanks of misschien wel dankzij mijn erg gezonde levensstijl.
Ook zijn de valse gezusters planus mijn leven binnengekomen.
De gewone lichen planus en de orale en de vulvaire.
Met zijn drieën zijn ze.
De heksen!
Gewoon mijn leven binnengedrongen terwijl ik zo vegan was als de heiligste der heiligen!

Ik ben ermee gestopt.
Ik eet nu waar ik trek in heb en wanneer ik trek heb.
Ik lunch soms om half 12 al.
Ik ga naar bed wanneer ik wil.
Ik kom eruit als ik wakker ben.
Ik heb geen paniek meer als ik de medicatie vergeet.
Ik ga niet zomaar dood.

Ik ben bevrijd.
Vrij van de regels.
Vrij van de dwangbuis die ziek zijn heet.
Voel ik mij beter?
Ben ik nu gezond?
Welnee joh.
Maar ik word niet iedere keer herinnert aan mijn ziek zijn.
Ik word zelfs een beetje recalcitrant.
Ik voel soms een stoute kriebel als ik denk dat ik een serie de hele nacht ga kijken.
Ik zie wel of ik dan de volgende dag moe ben.

Ik ben gaan leven zonder regels.
Gewoon leven.
Vandaag en niet morgen.


Ann

Glimlach

Dat krijg je als je vluchtelingen binnenlaat.
Weer die moslims.
Dat geloof zorgt voor problemen.
De wereld gaat eraan.

Zomaar wat teksten die via sociale media binnenkwamen na de terreurdaad in Utrecht.
En ze kwamen enorm binnen.
Nog voordat er ook maar iets bekend was , werden er al dingen geroepen en aannames gedaan.

Natuurlijk was ik geschrokken.
En toen de eerste schrik gedaald was werd ik bang.
Bang voor weer een kloof tussen moslims en geen moslims.
Omdat onwetendheid welig tiert op media zoals Facebook , breiden de beschuldigingen als een olievlek over het internet.
En als het op internet staat is het waar!
Hoe vaak hebben we die niet gehoord?
Hoeveel HAOXen komen we niet tegen .
En ze komen dus letterlijk je huiskamer in omdat iemand dus niet logisch nadenkt.

Net als gisteren.
Daar waar ik bang voor was gebeurde.
De moslims krijgen de schuld.
Het geloof doet dit , zegt men.

Lieve mensen, het geloof veroorzaakt dit niet.
De moslims doen dit niet!
De extremisten doen dit soort terreur.
Heeft niets met moslims te maken of met het christendom.
Het is een volslagen idioot die niet goed is in zijn bovenkamer.
Niet zijn imam heeft hem aangezet tot deze moordpartij.
Zijn verrot zieke geest heeft dit gedaan.

Intussen stel ik mij voor dat je als moslim naar de supermarkt moet in ons land.
Je voelt de priemende blikken .
Zullen ze wat roepen?
Je hebt de beschuldigingen ook gezien op Facebook en twitter.
Ik zou mijn breedste glimlach opzetten die ik heb.
Precies zo'n glimlach als ik van mijn Turkse buurvrouw kreeg die ik  vanmorgen tegenkwam bij de slager.

Heb elkaar lief

Ann

Morgen is het vast beter

Ik ga chocola halen zegt hij.
Ik snik en knik.
Ik haal mijn neus op maar het snot zit al op mijn bovenlip.
Ik veeg het weg met mijn mouw.
Hij vertrekt naar de winkel.
Voor troostvoedsel.
Veel suiker en vol met slechtheid.
Al tijden heb ik dit niet gegeten.
Ik moest goed voor mijzelf zorgen met al die autoimmuunellende die ik heb.
Dus geen vlees en geen zuivel en geen gluten en geen leven.
Ik kreeg klachten.
Ondanks de vegan lifestyle.
Inmiddels eet ik weer normaal.
Behalve suiker.
En daar heb ik nu behoefte aan.

Laat ik eerst even vertellen welke auto immuunellende ik allemaal heb.
Voor de mensen die dit nog niet weten en er nog niet mee doodgegooid zijn.
Allereerst was er de psoriasis.
Jeuk dus.
Toen kwam er lichen sclerosus bij.
Ook jeuk maar ook pijn.
Hashimoto , schildklierontsteking en daardoor alles in de war.
Lichen planus op mijn lijf.
Toen lichen planus in mijn mond.
En sinds gisteren heb ik er weer 1 bij.
Vulvaire lichen planus.

En nu zit ik dus even stuk
Ik ken alle clichés.
Natuurlijk is het geen kanker.
Natuurlijk ga ik er ( nog ) niet aan dood.
Maar hé?
Ik leef gezond.
Probeer stress te elimineren
En dan dit.
Natuurlijk denk je heel even :waarom?
Maar ik laat dat ook weer los.
Ik heb dit niet zelf gedaan.
Ik roep dit niet over mijzelf af.
Ik hoor mensen zeggen : het is wat het is.
Ja ja ja ja.....ik weet het.
Ik moet het ermee doen.
Ik ben niet mijn ziektes enzo.
Maar het doet pijn.
Ik heb verdriet.
Ik huil met lange uithalen.
En snot.

Ik hoor de voordeur.
Hij is terug met chocola.
After eight.
Morgen is
het vast beter.


liefs Ann

DVNTR

Afgesproken met mijn lief in de stad.
Ik besluit te gaan lopen.
Het miezert en ik stap stevig door.
Ik vind het stiekem wel lekker dit weer.

Manoeuvrerend tussen fietsers en coffeeshopbezoekers steek ik over.
Mijn straat.
Zo divers en zo vol leven.
Bij het viaduct kom ik hem tegen.
Bertus.
Iedereen kent hem.
De schreeuwende alcoholist met een enorme baard en wapperende manen.
Hij komt mij tegemoet lopen in zijn bodywarmer met blote bast.
Onze blikken kruisen en ik zeg : hey .
Hij schudt zijn lange , grijze haar en knipoogt naar mij.
Ik lach hardop.

Terwijl ik door de walstraat loop overvalt mij een gevoel van trots.
Deze stad doet iets met je.
Het zit in je bloed.
De Deventer toren het Bergkwartier.
De volkswijken en de tuterende Turken.
Het mopperen op de Polen en ze vervolgens inhuren om je schuurtje te bouwen.
De hipsters en importlui die onze arbeidersstad ineens hip maken met kunst , bier en bakfietsen.
De hangouderen in het centrum die roepen dat het vroggah beter was.
We zijn overal tegen behalve : as wie mekare mot help'n.
En natuurlijk onze Eus, wat mij betreft de ideale promoter van het Amsterdam van het oosten.
Hij roept vol trots dat hij uit Demtah komt.
Waar dat 15 jaar geleden voor hoongeluid zou zorgen , is het nu ineens hot.
Het zorgt ervoor dat ook ik kijk naar mijn stad door de ogen van de westerling.
En weet je?
Wie hep ut mooi met mekare.

#thattoo

Er zou een straf moeten komen op het oneigenlijke gebruik van de #metoo.

Voor mij staat de #metoo voor misbruik.

En zo is het ook bedoeld volgens mij.

Maar als ik dan sommige # verhalen lees dan ben ik verbijsterd.

Veel wordt nu ondergebracht onder misbruik.

De #metoo circuleren voor altijd op het wereldwijdeweb.

Ook diegene bij wie ik mij afvraag is de # hier wel voor bedoeld.

Een slecht afgewikkelde relatie en dan je verhaal doen met deze hashtag is niet ok.

Daarmee beledig je de mensen die misbruikt zijn.

Je misbruikt deze slachtoffers dus nog een keer.

Zo las ik dat tweede kamer lid H. ten Broeke een kortstondige relatie had met een

veel jongere fractiemedewerkster.

De hashtag werd er bijgehaald.

Geen idee waarom.

Relaties tussen oudere en veel jongere mensen zijn er altijd al geweest.
Waarom dan die # ?

Omdat hij tweede Kamerlid was?

Betekent dat hij geen relatie mag hebben met een medewerkster?

En hierin slaan wij dus door vind ik.

Mag een piloot geen relatie meer met een stewardes?

Een directeur niet meer met zijn secretaresse?

Mag je alleen een relatie als je hetzelfde werk doet als je lover?

Dat wordt lastig!

Zomergast Esther Perel noemde al Monica Lewinsky.

Ze zou nu een rolmodel voor de #metoo zijn.

Maar destijds zag ik een wulpse ,mooie jonge vrouw die seks had met de president van de USA.

Ik zag een vrouw die een overswinnaarsblik in haar ogen had.

Die jonge vamp die kon opkijken naar die man en hem verslond met haar ogen en dit ook deed waarschijnlijk.

Ik zag lust en ja...ik zag ook ongelijkheid!

Die man, die president , die was als was in zijn handen bij haar.

Zij liet hem liegen en bedriegen.

En zo sluw als ze was bewaarde ze haar jurk die stijf stond van bewijs!

Zij was de meerdere!

Ik denk dat we af en toe door slaan in de #.

Ja er zijn slachtoffers maar er zijn ook helden!

De slachtoffers moeten we geloven en liefhebben.

De misbruikers moeten we uitkotsen en neerhalen.

Maar er zijn ook de misbruikers van de #metoo.

En dat is niet ok.

Daar zouden we de #thattoo voor moeten gebruiken.

We moeten ook de helden niet vergeten te eren

De vrouw en man die durft lief te hebben zonder grenzen.

Die vallen voor een mens en niet voor een status.

Die verdrinken in een blik en niet in geld.

Die leeftijd doet vergeten,

Die helden zijn geen leesteken.

Zij hebben lief.


Liefs Ann

Zoeffff

Er is iets veranderd op straat.
Niet meer blauw of schonere stoepen.
Nee, het is de snelheid van de fiets.
Was het eerder zo dat , als je in je spiegel een jongere op de fiets zag naderen ,
je wist dat die snel was.
Dan wachtte je even met afslaan of de portierdeur te openen.
Zag je een grijze kop dan kon je op je gemak de deur opendoen of er nog even voorlangs.
En we hebben het nu vast allemaal al eens gehad.
Een bijna botsing met een oudere.
Eerst was er de fiets met trapondersteuning en nu is er de E bike.
Er vallen meer doden onder ouderen met deze fietsen.
En ja.....
Inmiddels snap ik dat.
Waar we ons groen en geel ergeren aan de wielrenners die als een malle over rotondes
racen en op de rijbaan blijven rijden , erger ik mij nu steeds meer aan de ouderen met de snelle fiets.
De wielrenners zie je alleen tijdens de tour de France.
De speedy oudjes kom je het het hele jaar door tegen.
De tieners en jongeren fietsen zo langzaam dat ik daar tegenwoordig nog wel voorlangs kan.
De moeders met hun bakfietsen zijn al uitgeblust tegen de tijd dat ze hun koters met biologische broodkorst in de baboe hebben zitten. Die fietsen niet meer zo hard.
Nee,  het zijn die ouderen.
Die grijze koppen met hun wind in de haren.
Die tegen de snijdende wind in hun ogen een dikke zonnebril op hebben.
Hun kort pittige kapsel waait om hun hoofd naar gelang de snelheid van de fiets,
En dan heb je nog de ubersnelle.
Je herkent ze aan de iets voorovergebogen houding.
De zonnebril met zijkleppen strak op hun hoofd.
En de zonneklep.
Deze grijze snelheidsduivels zijn de ergste.
Die trappen/sjeezen kilometers onder de banden vandaan alsof het een
lieve lust is.
Ze hebben haast om die kilometers te vreten en dit thuis te vertellen.
Aan de kat of aan de naaiclub.
De geraniums wachten geduldig tot de pensionada of nado thuis is.
Te snel zijn ze weer thuis.
Om te gaan zitten kijken naar buiten.
Hadden ze maar wat langzamer gefietst.
Dan hadden ze de krekels gehoord i.p.v. de suizende wind.
En de prachtige papavers gezien i.p.v. de geraniums thuis.
En al die doden met die veel te snelle fietsen
bevestigen voor mij het gezegde : haastige spoed is zelden goed.

Diagnose gevonden

Mijn dochter kreeg goed nieuws vandaag.
Er is een afwijking in haar darmen gevonden
Klinkt bizar hé?
Je krijgt te horen dat er iets niet ok is en toch ben je blij.
Ook de maag/darm/lever arts was verbaasd dat wij elkaar een high five gaven nadat we te horen kregen dat haar darmwand verdikt is en er een belangrijk bloedvat niet goed functioneert.
Het is afschuwelijk dat ze ziek is.
Dat is zonder meer een ramp.
Maar dat de reden van haar ziek zijn is gevonden is een halleluja moment.
Vanaf vorig jaar november is ze aan het kwakkelen en is ze met regelmaat op de spoedpost geweest met koliekaanvallen.
Ook s'nachts !
En telkens werden we naar huis gestuurd met zware pijnstillers.
Hele zware pijnstillers zelfs.
En als de pijn door de morfine heen kwam dat werden we meewarig aangekeken en werd er al zuchtend weer een bloed en of urineonderzoek gedaan.
Er is doorgestuurd naar allerlei artsen en de uroloog dacht wat te vinden op een echo.
Een operatie en nog meer pijn later werd de stent weer verwijderd en de schouders opgehaald.
We weten het niet.
Dat werd het standaard zinnetje van de artsen.
En als we dan huilend tegenover de arts zaten en zeiden : onderzoek nou eens goed .
Stop met pillen geven en begin een onderzoek dan werd er gezegd: je bent nog zo jong.
Ja joh...en als je nog langer wacht dan staat haar leven nog langer stil en wat heb je dan aan jong zijn?
En na tig keer terug te zijn gestuurd naar de huisarts verzuchte deze : ok , je wil dus naar de mld arts? Dan ga je maar .
Hij wist het ook niet meer en wij?
Wij wisten zeker dat er iets was.
De rest van de wereld niet.
Vrienden die letterlijk hebben gezegd : stop met aan ziek zijn te denken en pak je leven op.
Die zich afvroegen hoe ze het ene moment kon feesten en het andere moment kruipend op de grond lag. Die al een oordeel hadden voordat een arts die had.
Natuurlijk ben je die vrienden liever kwijt dan rijk .
Maar zeer doet het wel.
En nu?
Na zeven maanden pijn , gaat er nu eindelijk een gericht onderzoek komen.
Een onderzoek wat al veel eerder had kunnen gebeuren en waar de arts zich ook voor verontschuldigde.
Ze kunnen nu waarschijnlijk alleen nog achter de feiten aan lopen zei ze.
En wij?
Wij vinden het allemaal prima.
Ze is gehoord en gezien.
Eindelijk.
Het gaat tijd worden dat artsen een kijken en luisteren i.p.v. op hun computerscherm de diagnose te zoeken.
En die vrienden?
Die verdienen elkaar.
Wij kijken vanaf nu vooruit.
Wat de diagnose ook gaat worden.
Wij kunnen dit aan , want wij hebben elkaar.
Wij zijn samen.
Altijd

H E L P

Ik ben een beetje van slag.
Nou , een beetje veel eigenlijk.
Het was een pittige week.
Ik dacht wat te gaan relaxen gisterenavond.
Badjas aan en in de spa dacht ik.
Tot ik gegil hoorde op straat.
Ik dacht bij mijn voordeur.
Ik liep erheen in mijn badjas en zag bij de overburen
een stelletje aan het ruzie maken.
Ik draaide mij om en wilde weg lopen maar zag in een flits haar oog.
Kapot en donker gekleurd.
Ik draaide terug en bleef vanachter mijn  hek kijken.
Zij zat op het trapje in het portiek van mijn buufjes.
Hij torende boven haar uit en schreeuwde tegen haar.
Ze was een kurwa!
Hij sloeg haar drinken uit de hand en duwde haar tegen haar hoofd.
Zij zat daar.
Een voorbijgangster werd geraakt door het blik met drank wat door de lucht vloog.
De passerende vrouw zei niets.
Zij versnelde alleen haar pas.
De man schreeuwde weer en pakte het meisje haar handtas af.
Zij wilde hem terug pakken en trok eraan.
Het werd een partijtje tas trekken.
Ik stond nog steeds aan de grond genageld achter mijn hek.
Ik wilde wat doen .
Maar wat?
De man won.
Liep weg met haar tas en zij zeeg neer in het portiek.
Ze zag mij.
Ik vroeg haar of alles ok was?
Stomme vraag natuurlijk.
Haar haren wild om haar hoofd en een bloedend en rood oog.
Ze lachte naar mij.
Everything is ok, riep ze.
Ik wist niet wat nog meer te zeggen.
Ik glimlachte als een uilskuiken en wilde haar eigenlijk naar binnen halen.
Ik durfde niet.
Ik maakte een hartje van mijn handen.
Ik kreeg een kushand terug.
Ik wees naar mijn huis en klopte met mijn hand op mijn hart.
Ik wilde laten weten dat ze bij mij veilig zou zijn.
Ze zwaaide en maakte een hartje terug.
Gezien en gehoord.
Terwijl wij verbinden in gebarentaal werden we beiden opgeschrikt door die man
die ineens terugkwam.
Haar tas om zijn schouder .
Hij pakte haar bij haar haren en ik gilde van schrik.
En terwijl hij haar uit het portiek sleepte aan haar haren riep ze naar mij:
everything is ok , I am ok!
Ik wilde haar redden , maar hoe?
Politie bellen?
Dat gaat haar bezuren.
Er tussen springen?
Is geen optie.
Instanties inschakelen misschien?
Dan moet ze eerst vertrouwen krijgen in haar zelf.
In andere mensen.
Ik heb er niet van geslapen.
Ze is nog niet zover.
Maar als ze zover is dan weet ze waar mijn hart woont.
Mijn hart voor haar.
And then everything will be ok!
I promise.

<3

Ziek

Er word veel gezegd over ziek zijn.
De ervaringen worden gedeeld en besproken.
En als je iemand vertelt dat je ziek bent dan knikken ze soms meewarig.
Alsof ze snappen hoe je je voelt.
Je ziet hun blik alweer afdwalen terwijl jij nog niet hebt kunnen vertellen
hoe zeer je hart huilt.
Waarom moeten wij onszelf verdedigen over hoe wij ons voelen?
Tegenover de artsen en familie.
Tegenover je vrienden en je werk.
Je blijft uitleggen hoe je je voelt.
En dat terwijl je zelf amper weet hoe je
moet reageren op een lijf waar je niet op kan vertrouwen!
Hoe leg je uit dat je gisteren nog kon dansen maar vandaag moet netflixen?
Waarom ga je dan dansen ?
Je hoort het ze denken.
Oneerlijk!

Het voelt alsof je leven stilstaat en dat van iedereen gaat door.
Als een langsdenderende trein waarin jij niet mee mag reizen.
Je kijkt de trein na en huilt.
Je wil mee maar je weet niet hoe.
Je zwaait hem uit tot je je arm niet meer omhoog kan houden.
Je wangen nat en je armen zwaar.
Oneerlijk!

De warmte van je huis kan ineens benauwend worden.
De plek waar je je veilig voelt en je terug kan trekken wordt ineens een gevangenis.
De ramen waardoor je naar de buitenwereld kijkt worden spiegels van eenzaamheid.
Oneerlijk!

Maar weet dat ik er ben.
Ik zie je pijn.
Ik voel je verdriet.
Ik hoor je angst.
Bij mij ben je veilig.
Ik hou je vast en bescherm je.
Onvoorwaardelijk

Liefs

We zijn dr bijna!

Het einde nadert.

De verkiezingsstrijd is bijna gedaan.

De tijd dat je geleefd wordt.

Waarin je zichtbaar moet zijn en je standpunten moet laten zien.

En debat na debat afloopt om je zegje te kunnen doen.

Ook is het de tijd om elkaars vliegen af te vangen.

Om te wijzen naar anderen hoe slecht ze het doen en dan hopen dat ze jou heel goed vinden dat je dit doet. (keep on dreaming )

Onze partij doet hier niet aan mee.

Ook het uitsluiten doen wij niet.

Al gebeurt het andersom wel.

Ik probeer mij vast te houden aan het doel.

Te luisteren naar de Deventernaar en de pijnpunten naar de oppervlakte brengen.

Ook schrijf ik graag.

Over wat mij bezig houdt maar ook wat ik opmerk in de locale politiek.

En laat ik duidelijk zijn dat dit MIJN mening is en van niemand anders.

Dit gezegd hebbende wil ik terug naar waar ik denk dat het om gaat.

De leefbaarheid in onze mooie stad moet terug.

Ik heb 3 jaar lang boodschappen rond gebracht bij mensen die honger hadden.

Ik weet dat het bestaat.

Ik heb het gezien en ik heb tranen gedroogd.

Ik wil samen met onze partij zorgen dat er geen honger meer hoeft te zijn.

Dat het niet mogelijk is dat je een nee krijgt bij de voedselbank!

Ik wil dat er een raad komt die de zorgen kan wegnemen.

Dat je ze kan aanspreken en verteld dat je overlast hebt van ratten dat de bestrijdingsdienst diezelfde middag bij je op de stoep staat om je huis ratvrij te krijgen.

Ik wil dat je langs de straat kan lopen om een mooie stoel op te halen die iemand anders over heeft.

Dat je gratis je overtollige huisraad kwijt kan aan de straat.

Dat je iemand een hart onder riem wil steken door #bietzeinderugge te zeggen.

Want dat betekent niets meer dan : zet ‘m op!

Hoe negatief anderen ook de uitspraak willen benaderen , negeren wij onze #Demtah moerstaal niet!

Ik wil dat de gemeenteraad niet teveel geld uitgeeft aan idioot grote projecten en de tering naar de nering zet!

Ik wil dat je huisdier niet bang hoeft te zijn in de weken rondom oud en nieuw.

Gewoon 1 mooie vuurwerkshow door  iedereen te bewonderen.

Ik wil dat iedereen zich veilig voelt en dat er verbinding komt.

Verbinding tussen de Deventernaar en de politiek.

Ik wil zoveel.

Maar ik wil vooral respect!

En als de mensen van de politiek daar nu eens mee beginnen .

Gewoon je standpunten duidelijk maken en niet de tekortkomingen van anderen.

Respect voor elkaar en voor de natuur.

Voor het groen in onze stad en de cultuur.

Wij beginnen alvast.

Doe jij mee?

What's Nieuw?

Ik krijg regelmatig de vraag wat er nieuw is aan nieuw links.
Gisteren tijdens de verkiezingsmarkt ook weer.
Dit keer waren het collega koukleumers van een paar kramen verderop.
Terwijl ik uitleg wat er nieuw is hoor ik zijn collega's schuin achter mij hardop lachen.
Er werd iets geroepen wat niet zo aardig was.
En ik merk  aan mijzelf dat ik boos word.
Ik draai mij om en vraag waarom zij dit doen.
Ze schrikken.
Nee echt , vraag ik.
Ik wil weten waarom jullie dit doen.
Ik ben in een serieus gesprek met jullie collega
en jullie maken mij achter mijn rug om belachelijk.
Waarom doen jullie dat?
Het antwoord is zowel schokkend als kenmerkend.
Wen er maar aan mevrouwtje.
Dit is de politiek
Zo spelen we dat hier in Deventer.
Ik slik.
Ik tel tot 20 en zeg met een voor mij doende rustige toon: heren, laat mij jullie vertellen dat dit ook nieuw is aan Nieuw links. Wij doen hier niet aan mee. Wij moeten de belangen van de Deventernaar voorop zetten , en niet die van jullie om gram te halen op collega's.
De ene kleine man trekt zijn mond open en ik hoor niets meer en zie alleen maar een bebaarde mond open en dicht gaan en besluit dat het genoeg is.
Ik zeg : stop maar. Ik wil dit niet en ik doe hier niet aan mee.
Dag mijnheer.
En ik loop weg.
Ik pak een kopje thee en mijn besluit staat vast.
Het moet anders.
Nieuw dus!
Ik wil geen collega's zwart maken met naam en toenaam op het internet.
Ik wil niet met fake accounts op social media mensen bashen.
Ik wil niet ten koste van anderen mijzelf een beter gevoel geven.
Ik wil openheid en transparantie.
Als ik iets wil zeggen dan doe ik dat in je gezicht.
Met een kopje thee en een open mind.
Dat is dus nieuw.
Niet meer achter iemands rug om of via achterafkamertjesgedoe.
Gewoon recht op de man of vrouw af.
Zoals echte Deventernaren doen.
Nie lull'n moar poets'n
Wil jij dat ook , dan stem jij ook op nieuw.
Nieuw links dus.

Deventerbloed

Het is koud en guur.

Ik heb ietsje meer tijd nodig om wakker te worden en lees in mijn pyjama de krant 

met een lekker kopje koffie.

De zon schijnt door mijn groezelige ramen en wijst mij snoeihard waar het stof ligt.

Ik moet een beetje lachen en bedenk dat het er morgen ook nog ligt.

Ik blader naar de volgende pagina en een mevrouw kijkt vanaf de foto mij aan en 

de kop beneemt mij de adem : wonen aan de IJssel is fantastisch!

Ja , denk ik dat is het en ik lees verder.

Ik lees dat de woningbouwvereniging besloten heeft tot renovatie en niet tot sloop.

De huur gaat ook omhoog .

Want vroeger kon iedereen hier wonen vanwege Moskou aan de IJssel maar nu gaat de huur naar 715 euro en heb je geen recht meer op huursubsidie.

Hoe ik dat weet?

Omdat er bijna 4 jaar geleden een fout is gemaakt bij deze woningbouwvereniging toen ze mijn vader een flat toewezen . 

(Hij moest ooit vanwege persoonlijke problemen verhuizen naar een plaats buiten Deventer.)

 En nadat hij al 3 dagen aan het schilderen was ,kwamen ze met een huurverhoging die hij onmogelijk kon betalen.

We kregen een sorry en helaas.

Bedankt voor het schilderen .

Na een gesprek op kantoor wilden ze het goedmaken.
Ik heb moeten beloven geen pers erbij te halen.

Ze hebben een flat aan de Rembrandtkade beloofd.

Na 2 jaar niets gehoord te hebben werd mijn vader getipt dat er een flat vrij zou komen.

Hij heeft actie ondernomen en is naar de desbetreffende dame van de woningbouw gegaan.

Er werd hem toegezegd dat deze voor hem zou zijn.

En toen we niets meer hoorden bleek er bij navraag al iemand anders in te wonen.

Weer was er een enorme teleurstelling .

Er werden weer gouden bergen beloofd en duizendmaal excuses.

De volgende die leeg zou komen is voor mijn vader.

Die is inmiddels 76 en heeft de moed al opgegeven dat hij ooit in zijn geboortestad zal sterven.

Hij heeft vanwege heimwee klachten al in het ziekenhuis gelegen.

Hij is een Deventernaar in hart en nieren.
Geboren en getogen.
Een heftige oorlogstijd meegemaakt en zijn zusje verloren tijdens de bevrijding. Als kind in de touwen van de haven gehangen.
Op donderdagavonden , als tiener ,linksom rondjes in het centrum gelopen.
Getrouwd en kinderen gekregen hier.
Voetballers opgevangen die bij Go ahead kwamen spelen.
Ook speelde hij in 1 van de eerste rock en roll bandjes van Deventer.
Een man wiens hart hier ligt.

Hij is bang dat hij nooit meer terug kan.

De huizen zijn te duur.

De plekken te slecht.

Te weinig betaalbare woningen voor mensen die Deventer hebben gemaakt tot wat het nu is.

Een stad welk bloed door je aderen vloeit.

Waar je kan rondhangen voor de V en D om oude avonturen te delen.

Wet ie nog?

Heij ut eheurt?

Moj klapp'n en dan uitdagend tegenover elkaar staan in bokshouding, ze zijn over de 75,  de Bult en de Krulle.

De bijnamen dragen ze met trots.

Zo vullen zij hun dagen.

Allemaal behalve mijn paps.

Die kan de benzine niet betalen om iedere dag naar zijn mooie Demtah te komen.

Dus 1 x per week is hij van de partij.

En als het tijd is om naar huis te gaan,  naar dat dorp waar niemand hem kent ,

roepen de mannen hem na. 

Ze joelen dat hij een overloper is.

Bun ie noe een Demternaar?

Hij lacht maar zijn hart huilt.

Ja  hij is een Deventernaar.

In iedere vezel van zijn lijf.

Maar hier wonen lukt niet.

En dat doet zeer.

Liefs Ann

Viking het sprookje

Ik belande gisteravond ineens in een sprookje. Het ; ze leefden nog lang en gelukkig ontbrak helaas. Wel hoorde ik veel waarheden van partijen die als DE waarheid werd beschouwd. En dat is best gek. Zoveel mensen zoveel meningen en de waarheid? Ligt die niet altijd in het midden?
Maar soit , de Viking dus. Daar ging het gisterenavond over in de gemeenteraadsvergadering. Er werd vergaderd over meningsvorming. Alsof we al niet allang een mening hebben? Je bent voor of niet! En duivels dilemma noemde Ilya Jongeneel het. En dat woord werd graag overgenomen door GL . Het bleef ook hangen want is het niet een duivels dilemma? Hoeveel geld moet er nog vloeien? Wanneer is het op? Rupsje nooit genoeg dus. Vrouw Holle schud haar dekbedden maar er komt alleen dons uit en geen geld , lieve mensen. Waar moet het van betaald worden is een vraag? Tja , dat weet niemand maar in ieder geval niet van cultuur. Nou dat snapt iedereen. Is er misschien een potje OG? ( OG = onvoorzien geklungel) Er werd een voorstel gedaan om hoofdelijk aansprakelijkstelling. Top lijkt mij. Wie fouten maakt moet boeten. Er wordt gelachen. Ik vraag mij af waarom.
Of hoefden de betrokken wethouders vroeger niet hun gemorste chocomelk opruimen?
Of hun fouten in dictees te verbeteren?
Was het iemand anders fout misschien? Of was dan de hele klas aansprakelijk? Want zij zaten erbij en keken ernaar.

Dit is de stand:
1 ) GL wil beheersbaarheid van de toekomstige uitgaven. Willen we dat niet allemaal. Zijn de uitgaven uit het verleden geen garantie voor toekomstige uitgaven? Point of No return roept deze man ook nog. Er is toch altijd een weg terug? Of men moet in een doolhof beland zijn. Daar is ook een sprookje over.
2 ) VVD is stellig. Niet doorgaan. Ze hebben zelfs een nieuw initiatief. (dat herkennen wij )
3 ) Gemeentebelang wil doorkijkje naar 100 % Huh? Dat dus. Raadsels en puzzels vliegen ons om de oren.
4) Deventer sociaal blijkt niet zo sociaal. Stoppen is geen optie en er is geen mogelijkheid tot bespreken hiervan.
Geen mogelijk tot gesprek!
Best gek toch in een debat?
Zo komen er nog wat die door willen met het sp(r)ookje
CDA heeft vragen. Waar gaan we heen? EN hoe?Waar willen we naar toe? Klinkt als een liedje van de Dijk of zo.
CU vraagt zich af waarom een lening en niet eenmalig opvangen?
EN daar is Gephard…die roept KAPPEN MAAR! Duidelijk dus.
En dan de nar van dit alles. D66 Schuring roept dat we moeten doorgaan en een les moeten leren uit dit alles. Dat er nog vaker zulke projecten komen en dat we moeten doorgaan en leren. De grootste risico’s zijn geweest en de meeste kosten ook. Het gaat niet om vastgoed maar ook cultuur? En dan hoor ik dit : hij heeft liever geheimhouding alom. De belastingbetaler hoeft van al deze moeilijkheden en kosten niets te weten zegt hij. Ik kijk naar mijn buurvrouw en geloof niet wat ik hoor. Mijn buurvrouw schudt haar bevallige hoofd. En ik? Ik ben in shock! Mijnheer vind dat het allemaal in achterkamertjes hoort. De belastingbetaler en dus inwoner van Deventer moet in het ongewisse worden gelaten van waar ze aan mee betalen. Ik slik en zie ineens juf Ank die zegt : DIT IS NIET RAAR , DIT IS BIJZONDER! En klem mijn lippen op elkaar om niet uit volle borst in te zetten : Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent. Ik ben van het sprookje beland in een tv serie. Doe maar weer terug naar het sprookje. En ineens hoor ik iemand zeggen dat het lijkt op Alice in wonderland. Ik weet niet wat ik hoor. En dan klinkt het nog : achteraf is een koe in de kont kijken en hem bij de horens pakken.
De VVD man roept nog dat het sprookje niet goed afliep van Alice. En dan kom ik terug bij het hoofdelijk aansprakelijk stellen. Alice haar hoofd moest rollen en wiens hoofd volgt? Die van Rorink? De wethouder die veel praat en niets zegt? Die iets roep over 5 % van de uitgaven is niet in beeld. Dus 5 % van 17 miljoen? Best veul! Maar nooit genoeg voor rupsje nooit genoeg!
Liefs Ann

Links of rechts?

Ik krijg regelmatig te horen : oh je zit bij een linkse club.
Of hé ,wat hoor ik : ben je een socialist?
Ik schrik in eerste instantie van de vraag.
Want ben ik links?
Ben ik een socialist?
Zijn die linkse niet die enge mensen die heel hard overal nee tegen roepen?
Die ongewassen en beetje smoezelig uitziende veel te laat geboren hippies met hun vergane idealen?
Die net iets te hard overal tegen aanschoppen met hun sokken in sandalen gestoken grote voeten.
Hoor ik daarbij?
Of ben ik rechts? Omdat ik van klassieke muziek houd en van opera en musea.
Om dat ik jarenlang ondernemer ben geweest hoor ik toch bij de andere club?
Bij de brogues en de gestoomde vouw in de bordeaux kleurige ribbroek.
Ik hou ook van wijn en maar eet vegetarisch.
Sta ik in spagaat?

Wat is een socialist?
En als je geen socialist bent ben je dan een asocialist?
Ik merk ook de verwarring onder de Deventer bevolking.
Ik ben geen rooie! Ik werk voor mijn centen laat een ander dat ook maar doen.
Ik deel niks !
Niks gelijkheid!
Laat ze ook maar wat doen voor de kost!

En als ik dan vraag of ze misschien wat boodschappen hebben voor een buurvrouw met honger,
dan gaan de gekruiste armen voor hun lijf los en wordt hun blik zacht.
Ja ,nee ,maar dat doe ik al.
Arme buuf. Ze heeft het moeilijk dus breng ik pakken koffie en luiers.
Dat dus.
Dat is sociaal.
En dat is niet gerelateerd aan een kleur of een linker of rechter inslag.
Dat is menselijk.
Dat in hokjes duwen verwart mensen.
Mij ook.

Want mag ik die buurman verderop met zijn dikke Volvo en zijn ruitjeshemd niet aardig vinden omdat hij er  uitziet  zoals hij doet?
Hij was de eerste die donzen slaapzakken bracht toen wij een oproep deden voor mensen die warmte nodig hadden. Zijn zij dan niet sociaal?
En hoe moet dit dan met de verkiezingen voor de gemeente raad?
Stem je wat je vader stemde omdat dit zo hoort?
Of stem je wat je landelijk ook zou doen omdat Rutte zo'n lief bekkie heeft?
Of omdat Jesse klaver zo lekker hip is en stiekem eigenlijk nog Femke Halsema terug wil?
Stem je omdat je op een vrouw wil stemmen of stem je op de mens?
Op de mens die jij jouw hebben en houden zou toevertrouwen.
En ben je kwijt dat gemeenteverkiezingen niet gaat om beleid maar over volle afvalbakken in plantsoenen waardoor er overal zwerafval ligt?
Het gaat over de rattenplaag en openingstijden van winkels.
Over het te dure stadskantoor of het debacle van de te dure Viking.
Is dat links of rechts ?
Ga jij naar de verkiezingsmarkt en lees je je in?
Kijk je in levende lijve aan wie jij jouw hachje geeft?

Je hoeft niet op mij te stemmen.
Of op mijn partij.
Stem op wie je bent en wie je wil zijn.
Stop met stemmen op hokjes en cute snoetjes.
Stem gewoon met je hart
Voor Deventer en voor jezelf!
Want daar waar jij woont woon ik.
En samen maken we Demtah weer mooi.


liefs Ann
#bietzeinderugge

Baas in eigen pand

Ik heb mijn harde bank ingewisseld voor een plastic stoeltje aan de overkant.
De voorzitter wordt gewisseld en ik kijk in het gezicht van een karakter uit het Dickens festijn.
De vergadering kan beginnen.
De gasten zijn vastgoed mensen die druk in de weer zijn geweest met BIZ en even geen inmenging willen in wat zij , gezien hun taalgebruik en kledingkeuze , al vele generaties doen wat zij het beste kunnen. Namelijk hun eigen hachie redden zonder de vuile was buiten te hangen.
Maar daar zijn de drie musketiers.
PVDA , D66 en aanhaker groenlinks.
Die af en toe het spoor bijster leek te zijn in de vele afkortingen die over de tafel vlogen.
De voorgesprekken die zijn gevoerd met 1 gast hebben niet geleid tot duidelijkheid bij de vastgoedmensen . Teveel onduidelijkheid en te weinig gestoeld op ervaringen van andere steden.
Briljante vraag van onze collega M van Nieuw links.
Geachte PVDA man, u zegt dat het al even draait in Gouda dat huurverordeninggestapoding.
Wat zijn daar de resultaten en is er meer groei in de binnenstad?
Euh klinkt het , nou dat weten we niet.
Het moet een half jaar draaien en we zijn nog niet op de hoogte gebracht,
Maar geachte collegaraadslid, wij zijn al een jaar verder en u weet nog niets?
Er klinkt gelach.
Zo .......lekker hoor!
Er was ook een spreker die vond dat de gemeente eerst maar eens naar eigen acties moest kijken i.p.v. naar de pandeigenaren.
Iets met te duur parkeren enzo.
Hear hear!
Moeilijk te bereiken binnenstad met afsluitingen overal.
Hear hear!
En dan een vraag van de christelijke kant.
Die willen de boel omdraaien en vroegen: heeft de gemeente zoveel ondernemers op een wachtlijst om al die panden te vullen? Misschien kunt u die wachtlijst dan aan de ondernemers geven.
Ik lach.
Stiekem dan wel te verstaan.
Er zijn geen vragen meer.
Ook dit wordt weggezet naar later om te debatteren.
En ook dan ben ik erbij.
Op een fijn stoeltje achter mijn collega.
Hear hear!

De eerste x

Mijn nieuwe uitdaging.
Politiek.
Ik weet nog steeds niet goed wat dat is.
Ik besluit om te kijken of ik er wat van vind.
Ik doe mee.
De eerste raadvergadering waar ik als publiek aanwezig ben was gisteren.
Ik koos bestuurlijk.
Openingstijden van winkels zou worden besproken en het initiatief van groen links , PvdA en d66
over de leegstand in het centrum kwam aan bod.
Ik had er zin Ann.
Als (ex) ondernemer heb ik hier natuurlijk een menig over.
Ik besloot achter mijn partijgenoot aan te huppelen en terwijl zij aan tafel plaatsnam
was er enkel nog een plekje op een soort van houten bank die , aan mijn bungelende voeten te zien,, gemaakt was voor plaatsgenoten met een langer been .
Mijzelf verbijtend tegen de kramp in de kuiten luisterde ik naar de voorzitter.
Ik kijk tegen een opengevallen kruin van een verder keurige coupe.
De jaren 80 , schreeuwt de coupe soleil en geföhnde haardos tegen mij.
Ik moet focussen.
Ok.
De gast word geïntroduceerd.
Mijnheer de Kaste.
Wie kent hem niet?
Dat vind hij zelf ook bedenk ik mij , terwijl ik hem hoor oreren over
zijn self proclaimed burgemeesterschap van het troosteloze stukje winkelcentrum de runshoppingcentre.
Hij verteld hoe hij de ondernemers vertegenwoordigd en dat de meubelwinkels open willen.
De rest boeit het niet volgens hem.
De fietsenwinkel Riesewijk heeft geen mening zegt hij.
Daar denkt de D66 man anders over.
Die heeft de fietsondernemer pas nog gesproken en die heeft aangegeven ook op zondag de keus te willen hebben om wel of niet open te gaan.
Klinkt logisch toch?
Zelf weten of je je eigen toko'tje open wil doen of niet.
Maar niet volgens de christelijke partijen.
Die voelen aan hun wijwater dat de tijden veranderen.
Ze willen best mee veranderen maar pas wanneer ze het tot lengte van dagen hebben kunnen rekken.
Alsof dat rekken van tijd synoniem staat van het rekken van wijsheid.
En de linkse en socialen?
Die weten het niet zo goed.
Ze willen hun achterban tevreden houden maar strijden tegelijkertijd voor gelijkheid.
Gelijkheid voor ieder toch?
Dus geven wij linksen schoorvoetend toe .
Ja gelijkheid voor allemaal bedenken we dan.
Dat willen we.
Dat streelt ons linkse ego.
En terwijl de raadsleden het hebben over verdelen van plakjes worst om zo de materie helder te maken voor een ieder , (ik als vegetariër werd er alleen maar geïrriteerd van) wordt het besluit uitgesteld.
Tot een nader tijdstip.
Neem van mij aan dat ik er bij ben.
Als toehoorder nog.
Ik zal applaudisseren als de gelijkheid erdoor komt voor iedere ondernemer , klein of groot , fiets of keuken, verf of shampoo.
Mijn linkse hart klopt.
Ik heb er zin Ann