dinsdag 7 mei 2019

Rouw

Rouw

Een rouwperiode is voor veel mensen een intense en moeilijke periode in hun leven.
Verlies geeft veel emoties zoals ongeloof, verdriet, somberheid en boosheid.



Dit is wat ik lees op internet als ik google op rouw.
Want ik ben het kwijt.
Mijzelf.
Ik rouw om mij.
Ik wist niet wat ik voelde maar ineens besefte ik dat ik rouwde .

Ik weet het moment nog.
Het levenslijntje wat ik had knapte.
Ik was lamgeslagen en doof.
Moe en op.
Burn out zegt men.

Ik ben ziek en langzaam verloor ik mijzelf.
Tot het moment dat ik in de spiegel keek en mijzelf kwijt was.
Echt kwijt.
Ik herken mij niet in de vrouw die ik zie in de spiegel.
De ongewassen , doffe haren en bleke huidskleur.
Opgeblazen wangen en verdrietige blik.
De hangende schouders en ineengedoken houding.
Ik weet niet wie zij is.
Zij maakt mij bang.

Ik krabbel langzaam op en heb nog hoop.
Hoop dat ik weer ga worden wie ik was.
Vrolijk en altijd goede moed.
Gestifte lippen en kleur op mijn wangen.
Een klaterende lach en een deur die altijd open staat.
Energie voor 10 en altijd iets te eten in huis voor iedereen.
Een volle agenda en een grote vriendengroep.

In plaats van haar terugvinden rouw ik om mij.
En om de leegte die ik verneem.
Vrienden die niet meer komen.
Stilte die ik wil maar die ook bang maakt
Er is een gat geslagen in mijn borst.
Waar mijn hart zat zit nu een dof kloppend hart.
Het doet zeer.
Ik kom niet meer terug.
Soms , echt heel soms hoor ik mijn lach in de verte.
Maar steeds verder weg en steeds minder vaak.

Rouwen doet zeer.
Ik mis mij.
Ik heb gehuild en ben boos geweest.
Wanhoop gevoeld en gezocht.
Maar ik heb haar niet meer gevonden.
Ik moet mijzelf loslaten.

En dan lees ik dat rouwen niet loslaten is maar anders vasthouden.
Anders vasthouden.
Mijn zicht niet laten blokkeren door wie ik was maar misschien erkennen wie ik nu ben.

Erken jij jezelf of rouw jij nog steeds?

liefs Ann

donderdag 4 april 2019

Leefregels

Wat als je leven niet meer leven is maar bestaat uit regels volgen?
Wat als je op de klok moet kijken of je kan eten , slapen , lopen of lachen?
Wat als je niet bestaat uit gevoel maar uit agendapunten?
Is leven dan nog leuk?

Nadat ik de diagnose Hashimoto kreeg zocht ik het internet af naar informatie.
Herkenbaar denk ik ?
Je hoopt iets te vinden wat je arts nog niet kent.
Een oeroude wortel bijvoorbeeld , als je die eet, je ineens geneest!
Ik kwam terecht op een facebook groep.
Zoveel informatie.
Maar ook kwam daar de angst om de hoek zetten.
Ergens zei iemand dat als je je medicatie niet innam dat je dan dood ging.
Ik was nog helemaal niet ingesteld op de medicatie en mijn stemmingen sloegen door het dak of gingen diep. Geen peil op te trekken in ieder geval.
Ik las :
op tijd innemen die pillen.
Een vast ritme krijgen.
Geen koffie en geen suiker.
Geen gluten en geen vlees.
Zo laat je fruit en nooit samen met groente.
In je slaap kun je genezen.
Nooit een middagdutje doen.
En ik deed het.
Alle regels werden mijn regels.

Angst werd mijn leidraad.
In paniek wakker worden s'nachts omdat je denkt dat je je medicatie bent vergeten.
Ik werd geleefd door mijn ziekte.
Mijn agenda stond vroeger vol met werkafspraken en leuke uitjes.
Toen werd ik ziek.
Mijn werk kon ik niet meer uitvoeren.
Ik was een dweil.
Ik zag klanten bijna achteruit deinzen als ik ze weer huilend in de armen viel.
Ik zag de paniek in hun ogen als ik weer klagend vertelde waarom ik niet meer zoveel kon werken.
Mijn agenda werd een leefboek.
Vol met afspraken met artsen en B12 injecties en vitamine D ampullen en welke pillen ik hoe laat moest slikken.
Ik kreeg nog net niet een herinnering om te ademen.

Klokslag half 10 ging ik naar bed en 7 uur s'morgens eruit.
Soms was ik niet moe maar ging ik toch want , tja dat hoort zo!
En 7 uur eruit.
Ook al lag ik al meer dan een uur te draaien en te woelen.
Ik liep met een knorrende maag maar het was nog niet kwart over 10 dus nog geen appeltijd.
Ik werd geleefd.
De spontaniteit eruit gerukt!

En voelde ik mij beter door alle regels?
Door alle diëten en opleggingen werd mijn jeuk minder ?
Want inmiddels had ik lichen sclerosus erbij gekregen.
Ondanks of misschien wel dankzij mijn erg gezonde levensstijl.
Ook zijn de valse gezusters planus mijn leven binnengekomen.
De gewone lichen planus en de orale en de vulvaire.
Met zijn drieën zijn ze.
De heksen!
Gewoon mijn leven binnengedrongen terwijl ik zo vegan was als de heiligste der heiligen!

Ik ben ermee gestopt.
Ik eet nu waar ik trek in heb en wanneer ik trek heb.
Ik lunch soms om half 12 al.
Ik ga naar bed wanneer ik wil.
Ik kom eruit als ik wakker ben.
Ik heb geen paniek meer als ik de medicatie vergeet.
Ik ga niet zomaar dood.

Ik ben bevrijd.
Vrij van de regels.
Vrij van de dwangbuis die ziek zijn heet.
Voel ik mij beter?
Ben ik nu gezond?
Welnee joh.
Maar ik word niet iedere keer herinnert aan mijn ziek zijn.
Ik word zelfs een beetje recalcitrant.
Ik voel soms een stoute kriebel als ik denk dat ik een serie de hele nacht ga kijken.
Ik zie wel of ik dan de volgende dag moe ben.

Ik ben gaan leven zonder regels.
Gewoon leven.
Vandaag en niet morgen.


Ann









dinsdag 19 maart 2019

Glimlach

Dat krijg je als je vluchtelingen binnenlaat.
Weer die moslims.
Dat geloof zorgt voor problemen.
De wereld gaat eraan.

Zomaar wat teksten die via sociale media binnenkwamen na de terreurdaad in Utrecht.
En ze kwamen enorm binnen.
Nog voordat er ook maar iets bekend was , werden er al dingen geroepen en aannames gedaan.

Natuurlijk was ik geschrokken.
En toen de eerste schrik gedaald was werd ik bang.
Bang voor weer een kloof tussen moslims en geen moslims.
Omdat onwetendheid welig tiert op media zoals Facebook , breiden de beschuldigingen als een olievlek over het internet.
En als het op internet staat is het waar!
Hoe vaak hebben we die niet gehoord?
Hoeveel HAOXen komen we niet tegen .
En ze komen dus letterlijk je huiskamer in omdat iemand dus niet logisch nadenkt.

Net als gisteren.
Daar waar ik bang voor was gebeurde.
De moslims krijgen de schuld.
Het geloof doet dit , zegt men.

Lieve mensen, het geloof veroorzaakt dit niet.
De moslims doen dit niet!
De extremisten doen dit soort terreur.
Heeft niets met moslims te maken of met het christendom.
Het is een volslagen idioot die niet goed is in zijn bovenkamer.
Niet zijn imam heeft hem aangezet tot deze moordpartij.
Zijn verrot zieke geest heeft dit gedaan.

Intussen stel ik mij voor dat je als moslim naar de supermarkt moet in ons land.
Je voelt de priemende blikken .
Zullen ze wat roepen?
Je hebt de beschuldigingen ook gezien op Facebook en twitter.
Ik zou mijn breedste glimlach opzetten die ik heb.
Precies zo'n glimlach als ik van mijn Turkse buurvrouw kreeg die ik  vanmorgen tegenkwam bij de slager.

Heb elkaar lief

Ann




donderdag 14 maart 2019

Morgen is het vast beter

Ik ga chocola halen zegt hij.
Ik snik en knik.
Ik haal mijn neus op maar het snot zit al op mijn bovenlip.
Ik veeg het weg met mijn mouw.
Hij vertrekt naar de winkel.
Voor troostvoedsel.
Veel suiker en vol met slechtheid.
Al tijden heb ik dit niet gegeten.
Ik moest goed voor mijzelf zorgen met al die autoimmuunellende die ik heb.
Dus geen vlees en geen zuivel en geen gluten en geen leven.
Ik kreeg klachten.
Ondanks de vegan lifestyle.
Inmiddels eet ik weer normaal.
Behalve suiker.
En daar heb ik nu behoefte aan.

Laat ik eerst even vertellen welke auto immuunellende ik allemaal heb.
Voor de mensen die dit nog niet weten en er nog niet mee doodgegooid zijn.
Allereerst was er de psoriasis.
Jeuk dus.
Toen kwam er lichen sclerosus bij.
Ook jeuk maar ook pijn.
Hashimoto , schildklierontsteking en daardoor alles in de war.
Lichen planus op mijn lijf.
Toen lichen planus in mijn mond.
En sinds gisteren heb ik er weer 1 bij.
Vulvaire lichen planus.

En nu zit ik dus even stuk
Ik ken alle clichés.
Natuurlijk is het geen kanker.
Natuurlijk ga ik er ( nog ) niet aan dood.
Maar hé?
Ik leef gezond.
Probeer stress te elimineren
En dan dit.
Natuurlijk denk je heel even :waarom?
Maar ik laat dat ook weer los.
Ik heb dit niet zelf gedaan.
Ik roep dit niet over mijzelf af.
Ik hoor mensen zeggen : het is wat het is.
Ja ja ja ja.....ik weet het.
Ik moet het ermee doen.
Ik ben niet mijn ziektes enzo.
Maar het doet pijn.
Ik heb verdriet.
Ik huil met lange uithalen.
En snot.

Ik hoor de voordeur.
Hij is terug met chocola.
After eight.
Morgen is
het vast beter.


liefs Ann



vrijdag 26 oktober 2018

DVNTR

Afgesproken met mijn lief in de stad.
Ik besluit te gaan lopen.
Het miezert en ik stap stevig door.
Ik vind het stiekem wel lekker dit weer.
Manoeuvrerend tussen fietsers en coffeeshopbezoekers steek ik over.
Mijn straat.
Zo divers en zo vol leven.
Bij het viaduct kom ik hem tegen.
Bertus.
Iedereen kent hem.
De schreeuwende alcoholist met een enorme baard en wapperende manen.
Hij komt mij tegemoet lopen in zijn bodywarmer met blote bast.
Onze blikken kruisen en ik zeg : hey .
Hij schudt zijn lange , grijze haar en knipoogt naar mij.
Ik lach hardop.

Terwijl ik door de walstraat loop overvalt mij een gevoel van trots.
Deze stad doet iets met je.
Het zit in je bloed.
De Deventer toren het Bergkwartier.
De volkswijken en de tuterende Turken.
Het mopperen op de Polen en ze vervolgens inhuren om je schuurtje te bouwen.
De hipsters en importlui die onze arbeidersstad ineens hip maken met kunst , bier en bakfietsen.
De hangouderen in het centrum die roepen dat het vroggah beter was.
We zijn overal tegen behalve : as wie mekare mot help'n.
En natuurlijk onze Eus, wat mij betreft de ideale promoter van het Amsterdam van het oosten.
Hij roept vol trots dat hij uit Demtah komt.
Waar dat 15 jaar geleden voor hoongeluid zou zorgen , is het nu ineens hot.
Het zorgt ervoor dat ook ik kijk naar mijn stad door de ogen van de westerling.
En weet je?
Wie hep ut mooi met mekare.









vrijdag 7 september 2018

#thattoo


Er zou een straf moeten komen op het oneigenlijke gebruik van de #metoo.
Voor mij staat de #metoo voor misbruik.
En zo is het ook bedoeld volgens mij.
Maar als ik dan sommige # verhalen lees dan ben ik verbijsterd.


Veel wordt nu ondergebracht onder misbruik.
De #metoo circuleren voor altijd op het wereldwijdeweb.
Ook diegene bij wie ik mij afvraag is de # hier wel voor bedoeld.
Een slecht afgewikkelde relatie en dan je verhaal doen met deze hashtag is niet ok.
Daarmee beledig je de mensen die misbruikt zijn.
Je misbruikt deze slachtoffers dus nog een keer.

Zo las ik dat tweede kamer lid H. ten Broeke een kortstondige relatie had met een
veel jongere fractiemedewerkster.
De hashtag werd er bijgehaald.
Geen idee waarom.
Relaties tussen oudere en veel jongere mensen zijn er altijd al geweest.
Waarom dan die # ?
Omdat hij tweede Kamerlid was?
Betekent dat hij geen relatie mag hebben met een medewerkster?
En hierin slaan wij dus door vind ik.
Mag een piloot geen relatie meer met een stewardes?
Een directeur niet meer met zijn secretaresse?
Mag je alleen een relatie als je hetzelfde werk doet als je lover?
Dat wordt lastig!

Zomergast Esther Perel noemde al Monica Lewinsky.
Ze zou nu een rolmodel voor de #metoo zijn.
Maar destijds zag ik een wulpse ,mooie jonge vrouw die seks had met de president van de USA.
Ik zag een vrouw die een overswinnaarsblik in haar ogen had.
Die jonge vamp die kon opkijken naar die man en hem verslond met haar ogen en dit ook deed waarschijnlijk.
Ik zag lust en ja...ik zag ook ongelijkheid!
Die man, die president , die was als was in zijn handen bij haar.
Zij liet hem liegen en bedriegen.
En zo sluw als ze was bewaarde ze haar jurk die stijf stond van bewijs!
Zij was de meerdere!

Ik denk dat we af en toe door slaan in de #.
Ja er zijn slachtoffers maar er zijn ook helden!
De slachtoffers moeten we geloven en liefhebben.
De misbruikers moeten we uitkotsen en neerhalen.
Maar er zijn ook de misbruikers van de #metoo.
En dat is niet ok.
Daar zouden we de #thattoo voor moeten gebruiken.

We moeten ook de helden niet vergeten te eren
De vrouw en man die durft lief te hebben zonder grenzen.
Die vallen voor een mens en niet voor een status.
Die verdrinken in een blik en niet in geld.
Die leeftijd doet vergeten,
Die helden zijn geen leesteken.
Zij hebben lief.


Liefs Ann









vrijdag 3 augustus 2018

Zoeffff

Er is iets veranderd op straat.
Niet meer blauw of schonere stoepen.
Nee, het is de snelheid van de fiets.
Was het eerder zo dat , als je in je spiegel een jongere op de fiets zag naderen ,
je wist dat die snel was.
Dan wachtte je even met afslaan of de portierdeur te openen.
Zag je een grijze kop dan kon je op je gemak de deur opendoen of er nog even voorlangs.
En we hebben het nu vast allemaal al eens gehad.
Een bijna botsing met een oudere.
Eerst was er de fiets met trapondersteuning en nu is er de E bike.
Er vallen meer doden onder ouderen met deze fietsen.
En ja.....
Inmiddels snap ik dat.
Waar we ons groen en geel ergeren aan de wielrenners die als een malle over rotondes
racen en op de rijbaan blijven rijden , erger ik mij nu steeds meer aan de ouderen met de snelle fiets.
De wielrenners zie je alleen tijdens de tour de France.
De speedy oudjes kom je het het hele jaar door tegen.
De tieners en jongeren fietsen zo langzaam dat ik daar tegenwoordig nog wel voorlangs kan.
De moeders met hun bakfietsen zijn al uitgeblust tegen de tijd dat ze hun koters met biologische broodkorst in de baboe hebben zitten. Die fietsen niet meer zo hard.
Nee,  het zijn die ouderen.
Die grijze koppen met hun wind in de haren.
Die tegen de snijdende wind in hun ogen een dikke zonnebril op hebben.
Hun kort pittige kapsel waait om hun hoofd naar gelang de snelheid van de fiets,
En dan heb je nog de ubersnelle.
Je herkent ze aan de iets voorovergebogen houding.
De zonnebril met zijkleppen strak op hun hoofd.
En de zonneklep.
Deze grijze snelheidsduivels zijn de ergste.
Die trappen/sjeezen kilometers onder de banden vandaan alsof het een
lieve lust is.
Ze hebben haast om die kilometers te vreten en dit thuis te vertellen.
Aan de kat of aan de naaiclub.
De geraniums wachten geduldig tot de pensionada of nado thuis is.
Te snel zijn ze weer thuis.
Om te gaan zitten kijken naar buiten.
Hadden ze maar wat langzamer gefietst.
Dan hadden ze de krekels gehoord i.p.v. de suizende wind.
En de prachtige papavers gezien i.p.v. de geraniums thuis.
En al die doden met die veel te snelle fietsen
bevestigen voor mij het gezegde : haastige spoed is zelden goed.