Heb lief

Misschien word ik wel oud.
Of ben ik gewoon een moraalridder.
De fatsoensarmoe is aan het oprukken.
Zonder vingers te wijzen wil ik toch even mijn bezorgdheid kwijt.
Kijk...ieder mag doen wat die wil natuurlijk.
Maar hou het bij jezelf.
Val mij er niet mee lastig.
Screenshots van smerigheid.
Zogenaamde lollige carnavalsnummers waar
mijn oren van gaan bloeden en mijn plaatsvervangende schaamte is verschroeid.
Ik snap het niet.
Ik wil heus tolerant en begripvol zijn.
Maar ik kan het even niet.
Het komt voorbij op mijn tijdlijn en dus mijn huis binnen.
Mijn ogen nemen het op en mijn hoofd en hart kunnen dit niet meer verwerken.
Misschien toch te oud?
Ik mis intimiteit.
Liefde en warmte en privacy.
Het gevoel wordt overtroefd door ranzigheid.
Porno is bijna een graadmeter,
Misschien wel een online cursus.

Maar lieve allemaal.
We willen niet allemaal keihard genomen worden.
Met tuitlipjes roepen dat het harder mag en je kontje nog wat meer omhoog duwen.
Nee nee nee!
We willen zodanig gezoend worden dat de bodem onder onze grond vandaan zakt.
Je knieën die knikken omdat je bemind wordt..
Iemand die je aankijkt en je ziel raakt.
We willen vastgehouden worden en beschermd.
Niet hard maar met gevoel.
De tijd vergeten en een hart voelen kloppen.
Warme lijven tegen elkaar die samen smelten.
De passie die oplaait en je verwarmt

Ik gun jullie dat.
Ik wil jullie wakker schudden en zeggen dat er zoveel meer is dat die ranzigheid.

Lieve mensen ,  heb elkaar weer lief.

liefs Ann

Hoor jij erbij?

Als ik iets graag wilde dan was het ergens bij horen.
Bij de familie.
Bij vrienden .
Bij een bepaalde mode stroming.
Gewoon ergens tussen passen.
En als ik terug kijk is mij dat nooit helemaal gelukt.
Oh ,in het begin wel hoor.
Ik was een kei in het observeren .
Ik kon mij als een kameleon aanpassen aan mijn omgeving.
Welke dat ook was.
Ik heb in kringen bewogen die ik kende uit bladen.
Op podia gestaan en met ministers gedanst.
Zalen gevuld en laten lachen.
Europa doorgereisd voor werk.
Gedineerd in bepaalde kringen.
Alexander Pechtold een poets gebakken.
Over de grond gerold van het lachen in mijn tweedehandse galajurk.
Samen met een mode ontwerpster op blote voeten dansen op een benefiet feest .
In een volkswijk opgegroeid.
Van die buurtjes waar voor het huis de gezelligheid heerst en
de kratten bier als bijzettafeltjes worden gebruikt.

En nu?
Pas ik eigenlijk nergens.
En dat begin ik steeds meer te accepteren.
Ik pas bij mijzelf.
Dat past mij eigenlijk het beste.
Mijn kids en aanhang al net zo.
Wij zijn ons eigen bijzondere groepje in een
grote gekke wereld.
Wij zijn bijzonder en ook weer niet.
Wij zijn onderdeel van de wereld.
En de wereld van ons.
Op onze eigen mooie manier.

Ik hoor bij mij
Alleen bij mij
En dat is ok




Liefs Ann

Liefde

Iedereen vind iets van Trump.
Ik natuurlijk ook.
En ik hoor jullie alweer zuchten..oh god wat heeft ze nu weer.
En dat snap ik. Maar ik moet het even kwijt.
Normaal typ ik in de ochtend wat maar ik heb expres gewacht,
Tot het over zou waaien of zo.
Niet dus.
Ik moet het dus kwijt.
Trump dus.
Van beide kanten worden spelletjes gespeeld.
Ik geloof dat niet alles waar is wat er rond gaat op het net.
Maar dat het een eng nek is is mijn mening.
Gebaseerd op wat?
Op beslissingen die hij neemt.
Ik heb ook dingen gedeeld tegen hem.
Ook een handtekening gezet onder een petitie.
En vanmorgen bedacht ik mij ineens : wat zou hij er allemaal zelf van vinden?
Al deze commotie en anti groeperingen.
En weet je wat ik denk?
Dat hij ervan smult.
Hij vindt dat hij al deze aandacht verdient want de wereld draait om hem.
Dat de aandacht negatief is boeit hem niet.
Hij is de beste...zegt hij zelf.
Zulke mensen dulden geen tegenspraak.

Misschien ken jij ze ook wel uit je eigen omgeving.
Ik wel in ieder geval.
Het moet om hen draaien.
Ze willen eigenlijk constant applaus en bevestiging.
Spreek ze ook vooral niet tegen.
Zij weten het ALTIJD beter!
Altijd!
En zeg vooral niet hoe het met jou gaat.
Ze draaien het binnen 2 seconden om naar henzelf.
Ze eigenen zich steeds meer toe.
Gedrag wat obsessief lijkt.
Zulke types wisselen vrienden /mensen om als ware het voorwerpen.
Er zit maar 1 ding op.
Wegwezen!

En dat is wat er eigenlijk ook met Trump moet gebeuren.
Hij wil provoceren en uitlokken.
Als we dit nu gewoon eens niet meer aannemen?
Niet zijn idiote mening ons laten raken
Ik weet dat het lastig is maar laten wij ons platform niet door hem laten innemen.
Het vergif uit zijn mond niet tot ons laten komen
De mensen in Amerika.zijn helaas tot hem veroordeeld.
Deels eigen schuld.
Ik wens ze succes maar ik doe niet meer mee.
Ik neem zijn vergif niet aan.
Ik ga voor liefde.
Ik kies voor liefde.
Liefde voor jou en voor mij .
Maar vooral voor de wereld.

liefs Ann

Waarom? Daarom!

Mijn geschrijf heeft nogal wat voeten in aarde gehad.
Familieleden die het lastig vonden dat ik alles beschreef.
Vrienden die mij raar aankeken of geen vrienden meer wilden zijn.
En regelmatig krijg ik de vraag of ik het niet lastig vind om mijn
sores het net op te gooien?
Ook de vraag : waarom in hemelsnaam  , komt vaak voorbij.
Ik weet zeker dat je terwijl je dit nu leest denkt , ja inderdaad!
Maar om de laatste vraag te beantwoorden , het waarom?
Omdat ik het "probleem " onder ogen kom als ik het opschrijf.
Maar ook omdat ik herkenning krijg van andere lezers.
En zoals met veel dingen is gedeelde smart halve smart.

De allereerste blogs over mijn wel ,en voornamelijk wee ,
waren retespannend. Wat zouden de mensen denken?
Er kwamen wat lieve berichtjes.
Ook een paar likes op fb.
Gelukkig dacht ik...niet veel mensen hebben het gelezen.
Na een aantal blogs ging ik mijn blogpagina bekijken en was de status van
hoeveelheid gelezen toch anders dan de likes op fb.
Holy moly!
Maar dat geeft ook aan dat er een heleboel mensen mijn blogs wel lezen maar het niet liken.
En dat is prima.
Ik zie het aan mijn blogpagina en aan de reacties van mensen irl.
In de supermarkt bijvoorbeeld.
Een vage kennis vraagt hoe het met mij gaat.
Ik begin te vertellen en ze zegt ,ja dat weet ik al want ik
hoorde van die en die , en die leest je blogs.
Ok....fijn!
In eerste instantie is er schrik. Zij lezen het dus ook.
Inmiddels laat ik dat los. Ik ruim het op als ik het schrijf.
Eigenbelang dus.
Ha.

Gisteren had ik een vriendinnetje aan de telefoon.
Het gaat niet zo fijn met haar.
Ik luister en herken.
Teveel gedoe en stress. Geen rust punt.
Voor iedereen het beste willen en alles willen doen en helpen.
En oh ja...voor zichzelf nu even niet.
Terwijl ik dit denk zegt ze : ik heb heel veel aan je blogs.
Ik weet dat dit mij staat te wachten.
Ik leer zoveel van jou en je manier van in het leven staan.
Ook een ander vriendinnetje leest mijn blogs.
Haalt er ook veel herkenning uit.
En ik ben stil.
Ik schraap mijn keel en vraag wat ik voor haar kan doen.
Ze vraagt of ze straks met mij mag praten.
Ja
Ja lieverd jij mag met mij praten.
Nu morgen of volgend jaar.
Wanneer je mij nodig hebt.
In de tussentijd schrijf ik nog even door.
Voor jou en je vriendinnetje en voor mij.
Maar ook voor al die andere lezers die
zich herkennen en gesteund voelen door mijn woorden
Want willen we allemaal , in de eerste plaats , niet de enige zijn?

Herkenning geeft rust en moed.
Samen staan we sterk.
Samen is alles beter.
Ik voor jou en jij voor mij.

liefs

Hallo 2017!

Wat een jaar!
Geen gewoon even tussendoor jaar.
Nee joh!
We zullen weten dat het 2016 is geweest.
Ik heb wel veel geleerd dit jaar.
De belangrijkste les is wel dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn geluk.
Man dat was wel even een eye opener.
Ik kwam dit jaar terecht bij Karin Helmers van Versa.
Zij help je bewust te worden.
Van jezelf en van anderen.
Wat jou effect is op de wereld en de wereld op jou.
God wat had ik dat even nodig zeg.
Die burn out is gewoon een allesverslindend monster die
je niet meer normaal laat denken. Daarnaast deed mijn schildklierziekte ook
nog een duit in het zakje qua rollercoasterende emoties.
Dus toen ik iets makkelijker van de bank af kwam wilde ik eigenlijk
wel iets actiever aan mijn burn out werken.
En toen kwam Karin dus op mijn pad.
Via praten en meditatie leerde ik mijzelf kennen.
Mijn manier van kijken en beleven is anders.
De reden daarvoor is zowel bijzonder als herkenbaar.
Ik herken mijn kinderen en mijn vader en oma en diens oma erin.
Erfelijk dus.
En terwijl je vroeger als gek werd bestempeld zat deze angst er bij mij dus nog in.
Wat als ik anders ben?
Dankzij Karin en onze meditaties ben ik juist blij dat ik anders ben.
Tijdens de meditaties gebeuren er heel bijzondere dingen.
Ik reis en beleef .
Ik zie en voel.
Ik open en groei.
Zo mooi en zo bijzonder.
En ik kan mij zo goed voorstellen dat het voor een aantal van jullie
hocus pocus of te zweverig is.
En dat is prima.
Maar als ik nou zeg dat het mij gelukkig maakt .
Als dit mij nou laat zijn en zien wie ik ben?
Snap je het dan?
Stel dat het een medicijn was wat ik moest innemen?
Jij weet toch ook niet hoe het medicijn precies werkt?
Nou ....dat is dus met dit hetzelfde.
Ik ben ook blij met dit proces vanwege de vriendschappen.
De echte vrienden blijven me steunen.
Laten mij zijn wie ik ben.
Van andere heb ik afscheid genomen.
Ik geef tegenwoordig mijn grenzen aan.
Ga je daar herhaaldelijk overheen dan is het exit!
Voor mijzelf is dat een heel stuk duidelijker en voor mijn vrienden ook.
Ik ben 50 geworden dit jaar.
En nog steeds ben ik aan het onderzoeken wie ik ben en wat ik kan.
Ik schilder nu ook.
Vorig jaar kreeg ik van mijn lieffie een leeg doek en een kwast in mijn handen geduwd.
Ik kreeg een behoorlijke paniekaanval.
Waar mijn lieffie dacht mij een plezier te doen kwam er een enorme faalangst naar boven.
Ik durfde niets te maken omdat ik bang was dat het niet mooi zou worden.
Geen moment heb ik nagedacht over het plezier van het klodderen zelf.
Het eindresultaat moest top zijn.
En dat ik heb ik dus nu geleerd van de bewustwordingscursus.
Het eindresultaat is altijd mooi als de reis ernaar toe ook genieten is.
Een mooie metafoor voor het leven.
Het is tijd.
Ik ga genieten.
Eindelijk!
Hallo 2017.....welkom


liefs Ann

Kerstgemis

De donkere  dagen voor kerst wordt het wel genoemd.

De dagen dat we niet meer logisch kunnen nadenken.

De boodschappen worden al ruim een week voor de kerst gedaan.

Gewoon omdat je dan daarna nog iedere dag even naar de supermarkt kan om vergeten boodschappen te kopen .En mensen te irriteren die hun gewone boodschappen moeten hebben.

Door het hamstergedrag van anderen loop ik bijna mijn afbakbroodjes mis die ik iedere week haal.

Rare tijd is dit.

Alsof je ook meer geraakt word door leed en gevoeliger reageert.

Ik zit de krant te lezen en kom bij de rouwadvertenties.

Een man en een vrouw tegelijkertijd begraven.

Ik lees en krijg het koud.

Beide ziek en besloten om samen de laatste reis te maken.

Mijn wangen worden nat.

Geen idee wie het zijn maar het ontroert.

Een lieve blonde jongen van 7 die kanker heeft en dood gaat.

Hij verbroedert en haalt geld op voor andere kinderen die ziek zijn.

Wij smelten en doneren.

De juiste tijd van het jaar.

Ik heb boodschappentassen rondgebracht aan mensen die niet de supermarkt in kunnen.

Gewoon omdat het financieel even niet gaat.

En wat blijkt? Hun overbuurvrouw heeft ook niet veel en dus delen ze.

En in deze tijd van aanslagen en oorlogen , van onmin en haat , kies ik voor liefde!

Liefde door de dood heen , liefde door materialisme heen.

Maar ook liefde door de tijd heen.

Heus ik sluit mijn ogen niet voor ellende en verdriet

Maar ik zie ook de warmte en compassie.

Zo blijf ik mijn balans houden.

Dwars door de pijn zie ik hoop

Door verdriet zie ik een glimlach

Door de angst heen zie ik liefde

Ik geloof in een toekomst

Met  jullie en door jullie

Fijne warme kerstdagen met diegene die niet gemist kunnen worden

liefs Ann

Maneschijn

Ik ben weer eens vroeg wakker.
Door de maan of de buurvrouw of door gesnurk van de liefste.
Maakt niet uit waardoor.
Gewoon wakker.
Er komen allerlei gedachtes in mijn hoofd.
Hoe komen ze daar binnen?
Doemgedachtes en zorgen maak gedachtes.
Gedachtes die van het ene slechte scenario naar de andere gaan.
Ik draai en draai.
Waarom denk ik niet happy gedachtes?
Op het strand liggen of je huis vol bloemen.
Een rollebol gevecht in marshmallows ofzo.
Weet ik veel , iets leuks.
Ik ga eruit.
Pak een kopje koffie en zit voor het raam.
De wereld slaapt en ik niet.
Ik word overspoeld door zelf medelijden.
Heerlijk!
De hele wereld is schuldig aan mijn  misère.
Het komt door iedereen behalve door mij.
Ik versterk het nog even door op facebook mijn
niet vrienden of ex vrienden te bekijken.
Die mensen , waarvan ik weet dat ik bij happy foto's van hun ,  zo'n
weeïg gevoel in de buik krijg.
Past zo fijn bij mijn melancholische bui.
De hond naast mij in de stoel zucht.
Ik zucht mee.
Ik sluit dat feestboek en typ.
Ha , lekker weer.
De woorden komen vanzelf.
En ik weet nu al dat er weer herkenning is.
Want weet je.
Ik ben jij en jij bent ik.
Samen maken wij de wereld.
Met onze kronkels en gekke gedachtes.
Vanavond weer een poging doen om lekker te slapen en niet te malen.
Maar ja....die supermaan hè!