Nieuws enzo

Ik lees soms de krant niet.
Ook het journaal sla ik liever over.
Niet omdat de wereld mij niet interesseert.
Nee joh. Juist wel. Daarom juist!
Ik lees over de Turkse dame die door de politie is opgepakt.
Omdat ze schrijft wat ze denkt.
Ik zucht.

Ik lees over de Deventer asielzoekers waar afgelopen week
de politie in grote getale naar toe snelden.
Er was paniek uitgebroken.
Niet bij de vluchtelingen hoor.
Bij de mensen bij wie ze kwamen aankloppen voor geld.
En ze kwamen met een grote groep omdat ze het graag allemaal wilden.
Geld dus. Een soort toelage die ze ook in andere opvangcentra krijgen.
Dat leek hun wel fijn ook. Dat konden ze gezamenlijk koken
en eindelijk hun eigen eten weer maken. Dat scheelde de Nederlanders ook
weer geld en moeite. Maar omdat ze met zijn allen kwamen werden de mensen bang.
En kwam de politie en ging het op facebook rond.
De verhalen over opstandige vluchtelingen .
Met uitspraken als dat ze wel wilden ruilen met de vluchteling.
Ja joh! Jij wil ruilen?
Vluchten uit een land wat 1 van de mooiste steden van de wereld heeft.
Heb je gezien wat er over is van Palmyra?
Wat ze met de ruïnes hebben gedaan?
Jij wil naar een ander land en dan het eten van dat land eten?
Dat lukt je al niet eens op vakantie!
Dan neem je je eigen aardappelen mee.
Je gaat in Spanje op zoek naar friet van Piet.
Of in Turkije lekker all inclusive.
De hele dag zuipen en shoarma en patat eten!
Mocht ik je nog niet verwijderd hebben op facebook vanwege dit
soort statussen dan ben je erdoorheen geglipt! Je komt nog aan de beurt!
Dat is een belofte en dreigement in een!

Ik blader door in de krant.
Snel want mijn bloed kookt.
En dan kijk ik recht in het gezicht van een knul die mij
bekend voorkomt. Ach ja. Van DWDD natuurlijk.
Jesse Klaver is zijn naam.
En van de groenlinks.
Dat is jammer denk ik.
Ik ga toch lezen.
En hij zegt wat ik denk.
Hij gaat uit van zijn eigen kracht.
Een sneer van een D66 collega legt hij , ogenschijnlijk , gemakkelijk
naast zich neer. Hij focust op wat hij belangrijk vindt.
Hij gaat uit van zijn eigen kracht. Er is ene poging gedaan om hem een uitspraak
te ontlokken over andere politici.
Nope sir! Hij gaat dat niet doen.
Hij kijkt vooruit en denk globaal.
Hij zegt: : tegenover  de schreeuwers en varkenskopophangers staan duizenden vrijwilligers, die vluchtelingen helpen. We moeten de zwijgende meerderheid een stem geven.
Ook zegt hij : laten we een keer wat anders proberen.
En wat mij ontroerde was: We moeten samen strijden tegen de onrechtvaardigheid van deze tijd!
En dat is wat het is.
Samen moeten we er een betere wereld van maken.
Niet kijken wat een ander heeft maar vragen hoe het gaat.
Als je wil weten hoe iemand denkt dan moet je diegene dat vragen.
Ik zet mijn antipathie tegen groenlinks opzij en kijk nogmaals in dat aimabele snoetje
van die jonge hond Jesse.
Is het de jeugdigheid die mij inneemt?
Of zijn denken?
En dan ineens en ben ik blij.
En heb ik hoop.
Het moet goed komen met deze wereld als er meer jongeren rondlopen als
Jesse. Ambitieus en met beide benen op de grond.
Maar voor nu heb ik weer even genoeg nieuws gezien.

liefs Ann

Kwets,kwetste en gekwetst!

Soms komen woorden harder aan dan we denken.
Ik probeer mijn woorden zo nauwkeurig mogelijk te plaatsen.
Ik wil niemand kwetsen of voor hun hoofd stoten.
En toch gebeurde vorige week iets wat mij aan het denken zette.
Ik was in een leuk gesprek en diegene vroeg mij of ik
mij bewust was van de soms ongemakkelijke onderwerpen van
mijn verhaaltjes. Ik moest even nadenken en was dus stil.
Een teken voor mijn gesprekspartner om even door te vragen
Of ik er bewust van was dat mensen aannames zouden doen door mijn verhalen?
Tsja....dat ik geen namen noem wil niet zeggen
dat er een aantal mensen niet weet over wie het gaat.
Ook als ik praat over mijn ziektes zullen mensen aannames
doen over mijn liefdesleven. Zelf een invulling geven aan mijn blogs.
Tsja dacht ik weer. Ik kan toch niet steeds rekening houden met hoe mensen
gaan reageren of wat ze vinden van mijn blogs?
Of wel?
Moet ik mijn blogs zo schrijven dat er geen enkele ruimte meer is voor reflectie?
Dat ik een scene beschrijf en dat het zo gaat en niet anders?
Dat ik geen verhalen meer schrijf die openheid van zaken geven?
Die taboe doorbrekend zijn en soms vol humor en zelfspot?
Wat blijft er dan nog over?
Daar ga ik even flink over nadenken.
Hoe en wat ik moet doen om iedereen tevreden te houden.
Ik kan en wil niet schrijven over de hertjes in het plantsoen.
Of de kwetterende vogels op het puntje van mijn dak.
Ik heb een missie.
Ik had een missie.
Of is het zoals ik vanmorgen op een tv programma hoorde?
Hoe meer ik praat over dit onderwerp wat zo taboe is hoe normaler ik het vind.
Moet de wereld dan aan mij wennen of ik aan de wereld?

liefs Ann

Viva la vulva

Het is vulva week.
Een hele week dat er over de vulva mag worden gepraat.
Een speciale week is er voor nodig blijkbaar.
Alsof we het alleen deze week mogen hebben over onze doos

en daarna onze mond moeten houden.
Het blijkt dat mannen gewoon niet graag horen
over de vrouwelijke onderkant.
De scheur van veur.
Nee mannen willen liever niks erover horen.
Zien wel natuurlijk.
Ja joh. Vooral op internet.
Dan is het ineens niet vervelend als het op hun netvlies komt.
Zo'n mossel of wat voor benaming je er ook aan geeft.
Nou jammer joh.
Ik ga het na deze week nog steeds over de spleet hebben.
En de meeste weten dit ook en zijn betrokken.
Zoniet dan zijn het geen vrienden.
Maar genoeg over de man zonder genotgrot.
Hoe zit het met hou onderkant?
Zorg je er goed genoeg voor?
Leg je jou voorbips in de watten of verstop je jou flamoes
het liefst?
Weet je eigenlijk wel hoe jou pruim eruit ziet?
Pak voor de gein eens een spiegel en bekijk je muis.
Mooi he?
Het licht roze en de mooie vorm van je poes.
Mocht je een wat witte verkleuring zien op je gleuf
en af en toe jeuk hebben , laat er dan even naar kijken.
En heel soms kan er een donkere verkleuring op je poenie zitten.
Ook dit is een reden om even te laten checken door een arts.
Want wist je dat er zoiets bestaat als vulvakanker?
Een bobbeltje op je schaamlip of een verkleuring van je labia
kan al kanker betekenen. En dat kan zomaar gemist worden omdat je niet kijkt daar.
Dus doe mij een lol en pak een spiegel.
Kijk of er geen verkleuringen zitten.
Ook bobbels en bulten moeten bekeken worden.
En pijn mag het al helemaal niet doen.
Dus kijk en geniet.
Wees alert en bewonder.


liefs Ann

Tikken en typen

Ik zit op mijn favoriete stoel voor het raam.
Mijn benen omhoog,anders zwellen ze zo op.
De hond ernaast en de laptop op schoot.
Ik tik en kijk af en toe naar buiten.
De vogels zijn druk in de weer.
Ze eten mijn neergelegde brood en sjouwen af en aan
met bouwstoffen voor hun nest.
Ik ben moe. Slecht slapen levert zijn tol.
Is dat een goede zin?
Ik heb Google in een scherm ernaast open.
Ik ben vaak mijn woorden kwijt.
Zinnen lopen anders.
Ik weet het wel maar ben de woorden kwijt.
Ze zitten in mijn hoofd. In een donker hoekje verstopt.
Zo af en toe duikt er 1 op. Of 2 maar die passen eigenlijk niet bij elkaar.
Maar geeft dat? Ik gebruik dan soms Google.
Fijn is dat. Dan kan ik toch typen en mijn geheugen trainen.
Iemand zei mij ook dat dit een mooi naslagwerk kan gaan worden voor
mensen met schildklierproblemen. De ups en downs die elkaar afwisselen.
Het heel diep gaan en het bijna manisch dingen beleven.
Jezelf verliezen in gevoel. Blij en verdrietig. Hoopvol en hopeloos.
Woorden trainen in mijn hoofd dus.
Misschien dat ik dan op een dag weer de concentratie heb om een boek te lezen.
Voor nu moet ik het hiermee doen.
En zit ik dus in mijn stoel voor het raam.
De hond snurkt zachtjes terwijl ik mijn koude hand af en
toe op de verwarming leg.
De wereld trekt aan mij voorbij.
Krampachtig probeer ik aan te sluiten.
De waarheid is dat ik soms na het douchen moet uitrusten
En dan ga ik weer even zitten.
Naar de winkel lopen doe ik ook.
Ik vind dat ik moet bewegen.
En dan ga ik weer even zitten.
Alles heeft een prijs.
Ook het bewegen.
En soms zijn er dagen dat het makkelijk gaat.
Dat ik aansluiting vind en dan vier ik het,
Ik lach en ik ben.
En soms ook niet.
En dan zit ik in mijn stoel en schrijf.
Ook al gaat de wereld door.
De mijne staat even stil.
Mijn toetsenbord niet.
Die tikt nog even door.
Dan ben ik er toch nog even bij.
Ik haak aan met woorden,
Want wie schrijft die leeft.
Of was het wie schrijft is niet dood?
In mijn geval is het : wie schrijft beklijft.

liefs Ann

Vieze pink

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik anders was dan anderen.
Ik kon er nooit de vinger op leggen wat en hoe ik anders was.
De meeste mensen die ik kende waren gemakkelijk met zichzelf. Ze waren
gewoon wie ze waren . Snap je dat?
Ik had hele coole vriendinnetjes. Stoer en ook lief.
Ze hadden een mening en dartelden rond.
Ik had het gevoel dat ik overal over na moest denken.
Ik moest nadenken wie ik wou zijn.
Ik werd dus een soort copycat.
Als een vriendinnetje een schattig hinnikend lachje had deed ik dat ook.
Zat een ander vriendinnetje aan heur haar te frunniken dan deed ik dat dus ook.
Een complete na aper dus.
Niets origineels bij.
Kijken en doen.
Ik kan mij nog herinneren dat een vriendinnetje heel erg op haar gemak was met alles en iedereen.
Maar vooral met haar zelf.
Zij kon gewoon met je in gesrpek zijn en dan in haar neus pulleken.
Ik vond dat reuze stoer.
Hoe kon je zo iets vies doen en zo stoer zijn?
Haar gebrek aan schaamte was jaloersmakend.
Ik wilde dat ook.
Dus toen we op een sportkamp waren en we allemaal in de slaapzaal waren, besloot ik het te doen.
Afschuwelijk vond ik het maar ik moest.
Onwennig duwde ik mijn pink in mijn neusgat.
Ik ademde diep in om iets te vertellen toen plotseling het gordijn van de slaapzaal werd opengetrokken. Ik keek in het gezicht van de leukste jongen van het sportkamp.
Al een paar dagen liepen we om elkaar heen te dralen.
Hij kijkt naar mij en ik naar hem.
Ik lach mijn liefste lach en bedenk mij ineens waar mijn pink zit.
Ik kijk hem aan,
Zijn lach bevriest.
Hij trekt zijn neus op en roept gadver en loopt weg.
Niks stoer.
Niks grappig.
Daar stond ik dan.
Midden in de kamer met een vieze pink!


liefs Ann

Wij zijn!

Wat is de reden dat een onzichtbare ziekte vaak ook een eenzame ziekte is?
Is het omdat je het niet ziet?
Of is het omdat men , de omgeving dus,  het niet wil zien?
Een gebroken been is makkelijk te zien.
Een stel krukken en een hinkende poot.
Kek kleurtje gips voor de hippe brekebeen en instant zichtbaarheid.
Hetzelfde geld voor een missend oor!
Maar dat is zielig dus zeggen we niks.
Een vinger kwijt?
Lastig maar je hebt er nog 9 over ...denkt men!
Maar wat je niet ziet is er niet.
Dus heb je migraine en sla je je door de dag heen,
dan reageert je omgeving met : wat kijk je boos.
En als je dan oppert dat je hoofdpijn hebt dan hoor je : oh, vervelend joh.
En weg zijn ze.
Buikpijn? Coeliakie of Crohn?
Jammer joh.
Maar ze hebben allemaal wel een neef of tante of een zusje van de groenteboer die het ook heeft.
En weet je wat die gebruiken ? Of weet je wat bij hun helpt?
Vervolgens krijg je ongewild "medisch "advies van de plaatselijke expert!
Huidziekte? Ieehh krijg je soms te horen en meelijwekkende blikken.
Of je omgeving heeft liever niet dat je erover praat.
Alsof je een smet bent op de familie!
En wat er dan gebeurt met je.
Is dat je met al je zorgen en al je pijn nergens terecht kan.
Men denkt liever dat als je het niet ziet, dat het er ook niet is.
Als jij niks zegt zeggen zij ook niks...en dan is het er niet.
Doodzwijgen dus.
Verstoppen.
Jij en jou ellende.
Zo voelt het en dat is niet eerlijk!
Ik wil een rose gips om mijn nek.
Daar kan ik naar wijzen en zeggen : schildklier!
Of een groen met blauw gips voor om je hoofd : migraine!
Of gewoon een bord voor je kop met de tekst:
hieronder zit een mens met gevoel.
Fijn als we ons niet meer hoeven te verstoppen vanwege onze ziekte.
Dat we er mogen zijn.
Als mens en niet als melaatse.
Laat ons niet links liggen.
Schrijf ons niet af.
Vlak ons niet uit.
Want wij zijn!
Met al ons gevoel en al onze pijn.
Zijn wij!

liefs Ann,

Het dooit

Kip of het ei?
Oh en dat houdt ons al eeuwen bezig.
Voor mij staat het voor iets anders.
Heb ik een burn out of komt mijn "toestand "door Hashimoto?
Feit ligt er nu eenmaal dat
ik amper functioneer.
Het gaat wel beter.
Helemaal als ik vergelijk in welke zombiale fase ik in verkeerde.
Man man wat kom ik van ver.
Dagen vlogen voorbij.
En als je mij vraagt wat ik gedaan had.
Geen idee.
Misschien genetflixt.
Lezen sowieso niet.
Dat lukt niet meer door die Japanse vriend genaamd Hashimoto.
Concentratie van een aangebrande pinda!
Maar de dagen vlogen dus voorbij.
Soms kwam ik dagen achtereen niet buiten.
En als een kind zo blij was ik als ik een cadeautje kreeg van
betrokken vriendjes of vriendinnetjes.
En veel kreeg ik.
Mooie kaarten en cadeautjes. Bloemen en wat te snaaien.
Alles alles kan een mens gelukkig maken.
De zon die doorbreekt.
Oh wacht...dit is een songtekst.
En hierdoor merk ik dus dat ik herstellende ben.
Ik schrik soms van mijn eigen stem als ik meezing met de muziek.
Niet alleen omdat ik niet de voice van Demteh ben.
Maar ook omdat het zolang stil is geweest in mij.
Stil en koud.
En langzaam aan ontdooi ik en hoor ik mij.
Ik warm op en ontluik.
Samen met de natuur.
Fuck die kip en dat ei.
Het is wat het is.
En wat het is dat boeit niet.
Ik kom er aan.
Ik ben op weg.
Joehoe.....


liefs Ann