Ik hou van mij

Al bijna 1 jaar.
De tijd vliegt .
En niet alleen als je het leuk hebt.
Ook tijdens een burn out vliegt de tijd.
Dagen zijn verdwenen en weken opgelost in mist.
Een dikke mist die soms ietsje minder dik is.
Ik probeerde wat te lezen maar dat lukte vaak niet.
Concentratie is nog steeds weg.
Ik krijg nog steeds tips en trucs.
Heel lief bedoeld en ook fijn dat ik niet de enige ben met'
mijn leven op pauze.
Maar de ene tegeltjes wijsheid is niet de andere.
Wat voor de een werkt dat is voor de ander een ramp.
Er is geen simpele oplossing.
Tot jezelf komen.
En accepteren .
Aanvoelen wanneer genoeg ook echt genoeg is.
Ja ja ja ja....
maar als je jezelf kwijt bent en je acceptatievermogen is verdort.
Het voelen is overgegaan in gewoon existeren.
Wat dan?
Adem halen....
Dat was wat ik kon en wat ik zonder moeite deed.
Een AHA moment was er wel.
Toen ik te horen kreeg van mijn gezin dat ik gewoon niks meer moest.
Ik moest niet meer koken en niet meer bemoederen.
Ik moest niet meer sociaal en gezellig doen.
Ik moest vooral niet iets moeten.
Iedereen zou zich redden zonder mij.
En dat had ik nodig. Ik kreeg ietsje meer lucht.
Ik mocht zijn zonder te moeten zijn.
Maanden heb ik bestaan zonder beleving.
Zonder maar ook maar 1 moment van verveling zijn de dagen en weken
en maanden voorbij gevlogen. In de dikke mist opgegaan.
Regelmatig spookte door mijn hoofd dat het dus anders moest.
Want daarom had ik die burn out.
Dat was mij wel duidelijk gemaakt.
Dus aan het piekeren wat anders moest en vooral hoe dan?
Dan weer de frustratie dat ik het niet wist.
Ik ging ook zitten wachten.
Want ook dit werd gezegd.
Dat je op een dag het antwoord wist.
Uur na uur heb ik gewacht.
Op wat ?
De verlossing?
Antwoorden misschien.
Er kwam niks.
Ik kreeg ietsje meer energie.
Ik had het niet eens door.
Ik sliep wat minder.
Ik kreeg zin om te koken.
Zocht receptjes uit.
Makkelijk en gezond.
Zoals de burn out zich in mijn lijf en leven nestelde zo langzaam aan verdween hij ook.
Niet ineens poef of hocus pocus.
Gewoon langzaam en zonder zoektocht.
Ik loop nog op glad ijs en let goed op hoe en waar ik mijn voeten plaats.
En dat is prima.
Soms ineens ben ik onbezorgd en vrolijk en ipv van daarvan te schrikken
en het krampachtig vast te houden , haal ik diep adem en omarm het.
Kleine geluksmomentjes.
Er was een periode dat ik niet dacht dat ik dat ooit nog eens zou gaan voelen.
Ik ben op de goede weg.
Glad ijs is verraderlijk en ik zal heus nog wel eens vallen.
maar ik weet weer hoe ik moet opstaan.

Mede mogelijk gemaakt door mijn lieve man en lieve kids.
Mijn paps die mijn verandering omarmt.
Hele speciale vrienden die mij nemen zoals ik ben.
Ook mijn therapeute Digna de Vries Robbe en
mijn bewustwordingscoach Karin Helmers zijn onmisbaar voor mij.
Zij hebben mij laten zien dat ik in dit rijtje 1 belangrijk iemand nog niet genoemd heb.
Mijzelf....ik...moi !
Ik wil mijzelf bedanken voor het zijn wie ik ben.
Voor mijn humor en mijn inzicht.
Mijn doorzettingsvermogen en mijn openheid.
Mijn ingewikkelde en temperamentvolle zelf.
Gewoon ik zoals ik ben.
Ik hou van mij.
Eindelijk!

Veel liefs Ann

Heimwee

Soms kun je ineens een soort van heimwee hebben.
Heimwee naar hoe de zorg vroeger was geregeld.
Dat de reden dat een huisarts zo heet is omdat
hij bij jou thuis komt als je erg ziek bent.
Hij zou nu eigenlijk "opvakantiemaareenvervangergeregeldarts" moeten heten.
Of een "praatmaarmetdeassistentearts" .
De assistentes van die arts die de telefoon leuk opnemen en gewoon je naam in
de agenda van de arts zetten.
Niet van alles willen weten waarom je naar de arts wil en al helemaal niet met je
bloeduitslagen willen bemoeien.
Dat je je gewoon kan melden bij de balie van de assistente en zegt wie je bent.
Dat ze kijkt in de agenda en glimlacht en zegt dat je mag plaatsnemen. Dat het wel even kan duren omdat de arts naar een ziek kindje moest thuis.
Dat de arts gewoon je oren uitspuit en je wond verzorgd.
Dat hij gaat zitten met een kopje thee en luistert.
Gewoon zoals het was en ieder wist wat zijn taak was.
En dat je als patiënt wist dat  er naar je gekeken en geluisterd werd.

Ik moet regelmatig bloedprikken en voor de uitslag bellen naar de assistente.
Iedere keer weer heb ik een naar gevoel als ik ze moet bellen.
Ik vraag of ze de uitslagen binnen heeft .
Als antwoord krijg ik een diagnose.
Alles is goed met mij.
De bloedwaardes zijn normaal.
Zucht.....
Ik vraag naar de waardes en helaas , die zijn allesbehalve normaal en goed.
Ik zeg met mijn liefste stemmetje dat de waardes niet goed zijn voor mij.
Jawel hoor mevrouw , de waardes die normaal zijn zijn  bla bla bla.....
Ik zucht.
Ik tel tot 10.....20...30...
en zeg : luister hoor eens hier , ik ben niet normaal want anders hoefde ik niet zo vaak te prikken.
De waardes die je noemt zijn goed voor mensen die geen medicijnen gebruiken!
En ineens besef ik.....zij snapt mij niet.
Zij is niet ziek.
Zij hoeft het gevecht niet steeds aan te gaan .
Niet te verklaren dat je ziek bent tegen de hele wereld.
Niet te discussiëren met artsen en assistentes, niet met werkgevers en uwvers en ook niet met je familie. Of nog erger met je eigen ziekte. Jezelf!
Ik heb de energie er vaak niet voor.
En wil het ook gewoon niet,
Ik wil gewoon een receptje en een automatische herhaling.
Gewoon omdat ik levenslang heb.
Dus schrijf dat recept en vraag om koffie van je assistente.
Vind je mij lastig?
Een vervelende zeur?
Misschien moet je dan ander werk zoeken.
Want je beroep kun je kiezen , je ziekte niet!

liefs Ann

Tepelpraatjes

Al een poosje doe ik het.
De kippen los in het hok
De bh verbannen uit mijn leven.
Ik draag een hemdje of een topje onder mijn shirts.
Geen ijzer meer die mijn jopen in een positie moet drukken die niet natuurlijk is.
Geen geknel op mijn rug en in mijn zij.
Geen striemen in mijn schouders omdat de banden zo snijden.
Geen zweet plekken op de ruimte ertussen omdat ze daar normaal niet zitten.
Geen getrek en geduw om op een zwetend lijf je bh aan of uit te doen.
Niet meer zodra je thuis bent dat onding uittrekken.
Ik heb het echt geprobeerd hoor.
Een comfortabele bh zoeken.
Maar het zit nooit echt fijn.
Dus nu een hemdje of een topje.
Deze verstoppen mijn bos hout niet.
Ze drukken ze niet in een onnatuurlijke houding.
En wat is dat fijn !
Mijn 2 vriendinnen moeten erg wennen aan de vrijheid en
dansen er vrolijk op los.
De tepels zijn de aanrakingen van een arm die per ongeluk langskomt niet meer
gewend en kijken parmantig met spitse neus wie er voorbijkomt.
Maar bij deze vorm van vrijheid hoort ook een minpunt.
De mannen.
Niet allemaal hoor.
Maar toch wel een flinke groep.
Voorbeeld?
Ik loop in een winkel en ineens zie ik daar een man mij aankijken.
Beetje gek staat hij half achter zijn vrouw.
Mijn van geen kwaad bewust denk ik dat hij mij misschien kent of ik hem .
Hij ziet dat ik terug kijk en draait ineens zijn hoofd weg.
Schuldbewust en betrapt eigenlijk.
Huh dacht ik.
Ik snap er niks van en loop door.
Ik voel aan mijn rok en kijk naar beneden.
En ineens zie ik het.
Mijn tepel staat fier rechtop.
De man stond dus gewoon te kijken naar mijn  tepel die door mijn trui
heen prikte. Ik was niet bloot. Ik droeg een trui , maar de contouren van mijn tepel
zag je wel. En die stiekemerd zat dus daar naar te loeren.
Ik weet waarom mijn tepel uit zijn schulp kwam.
Niet omdat ik een geile vrouw ben.
Niet omdat ik dacht aan een lekker potje sex.
Nee hoor mijnheer.
Mijn borsten en tepels zijn gemaakt om een kind te voeden.
En bij een aanraking zo licht als een veertje komt de tepel al naar voren om het
kind te geven wat het nodig heeft.
Mijn tepel kwam omhoog omdat mijn tas langs mijn borst schuurde.

Ik voelde het niet maar door deze man werd ik mij daarvan bewust.
Wat een idioot!
Draai het eens om.
Laat de mannen hun ballen eens jaren in een met ijzer gevulde zak lopen.
Lekker strak inpakken die hap want anders bungelt het zo.
Denk je dat ze dat doen?
Nee natuurlijk niet.
Waarom wij dan wel?

Tsjaka of chakra ?

Mijn burn out zeurt.
Hij wil iets doen.
Maar nog niet aan het werk.
Ieder half uur een klant lukt nog niet.
De gedachte eraan beneemt mij de adem.
Maar ik heb een flink aantal maanden genetflixt.
Ik heb gehuild en gerust.
Ik krijg beetje bij beetje energie.
Ik wil mijzelf helpen helen. Maar hoe?
Ik brand wierook en doe yoga.
Ik wandel en slaap.
En dan kom ik iemand tegen die een cursus bewustwording aanbied.
Een 1 dags cursus.
Ik dacht...dat kan ik.
Ik moet mij weer bewust worden.
Bewust worden van mijzelf en van wat ik wil.
Ik heb contact met deze jonge vrouw gezocht en ze
wil mij helpen.
Maar niet in 1 dag.
En niet in een groep.
Logisch ook wel...
Ik wil vooral andermans bewustworden niet in de war brengen.
Dus een intake gehad en dat was een openbaring.
We gaan samen werken aan mijn bewustworden.
En vandaag was de eerste dag.
Best spannend allemaal.
Hoe zweverig gaat het worden?
We gaan werken aan mijn blokkades.
Ik moet anders gaan voelen.
De chakra's moeten open  en ik dus ook.
We beginnen en ze praat mij erdoorheen.
En dan ben ik niet meer te stoppen.
Ik stroom van onder en van boven als een dolle door.
Wat is het bijzonder om je lijf op deze manier te voelen.
Dat lijf wat het vaker niet doet dan wel.
Wat fijn dat ik kan helen van binnenuit.
Ik ben kneiterkapot van het harde werken.
Maar oh wat is het fijn.


liefs Ann

Een ochtendje geluk

Ik heb ze af en toe.
Van die dromen.
Meestal kan ik ze niet herinneren.
Maar zo af en toe is er weer 1 die me blij maakt.
Een droom waarin ik hardop lach .
Waarin ik stoei en rol over het gras.
Ik ren weg en spring in de lucht.
Ik verstop mij en wordt gevonden.
De schaterende lach klinkt als een echo.
Ik voel de warme zon.
De ontspanning voel ik nog  in mijn lijf als ik wakker word.
Zou het een voorbode zijn voor een goede dag ?
Weinig pijn en veel ontspanning.
Ik ga ervoor.
Alsof ik mijn droom een vervolg geef , klim ik uit bed.
Ik negeer de pijntjes.
Het moet vandaag een goede dag worden.
Ik wil het.
Ik red het tot aan de middag,
De pijn die ik verstopt heb is terug.
Natuurlijk was die niet echt weg.
Maar gewoon even weggestopt.
Achter een laagje vernis .
Het vernis slijt en de pijn komt terug.
In alle hevigheid.
Ik rol mij op en huil.
Morgen misschien ?

Krampachtig lachen

Wat een bezoekje aan de kaakchirurg met mij doet?
Kijk...iedereen is wel nerveus. Het is ook niet fijn.
Al 3 x thuis naar het toilet geweest en natuurlijk aan de dunne.
Snotver. Doemscenario in mijn hoofd.
In de stoel en dan in je broek poepen.
Het nummer al een paar keer in getoetst om af te bellen.
En dan moet ik echt gaan.
Ik stap in de auto en rijd bijna een fietser aan.
Focus Ann zeg ik tegen mij zelf.
Ik parkeer de auto al hyperventilerend.
Klem mijn kaken lachen op elkaar en maak de lange martelgang
door de parkeerkelder richting kaakchirurg.
Ik loop de trap van het ziekenhuis op en recht mijn rug.
Ik heb een bijna maniakale glimlach met idioot gekrulde mondhoeken en loop.
Verkeerd . Ik loop dus verkeerd. Stom!
Ik draai mij om en loop in de goede richting.
Ah daar zijn ze. De lieftallige assistentes.
Volgens mij ruiken ze mijn angst.
Ze kijkt me vol medelijden aan.
Ze vraagt of ik een afspraak heb.
Ik onderdruk de neiging om heel hard NEE te zeggen en weg te rennen.
Dat NEE zeggen vormt niet echt een probleem . Het hard wegrennen weer wel.
Ik probeer de paniek te onderdrukken en zeg op zijn allerliefst : ja ik heb een afspraak.
Ik geef mijn kaart en ineens , echt vanuit het niets , hoor ik mijzelf roepen : mijn lijf wil dit niet mevrouw! Ik moet echt al mijn kracht gebruiken om niet te flippen.
Ik zweet uit poriën die nooit open hebben gestaan.
Zij juichen de natte zilte angst tegemoet en zetten zich volledig open.
Ik mag in de wachtkamer wachten tot ik geroepen wordt voor een panorama foto.
Het heet anders maar ik weet het niet meer.
Ik ben de enige alleen.
Ik begin oppervlakkig te ademen en het begint te duizelen.
Doe normaal zeg ik in mijn hoofd tegen mijzelf.
Ik mag op de foto.
En dat doet zeer, Mijn kaken passen natuurlijk weer niet.
Ik draai. Of nee de kamer draait.
Ik roep weer dat ik zo bang ben.
De mevrouw is lief en zegt dat ik niet de enige ben.
Ik kakel en kakel.
Ik mag weer zitten en ineens word het mij pijnlijk duidelijk dat de wachtkamer
heeft mee kunnen luisteren.
Klote schildklier. Door dat ellendige ding raak ik dus de controle over mijzelf  kwijt.
Maar goed.
De deur van de behandelkamer gaat open.
Aardige jonge knul.
Hij vraagt van alles en ik geef antwoord.
Ik drijf inmiddels van het angstzweet.
Aan poepen denk ik al helemaal niet.
De panorama foto is gelukt.
Ik kijk tegen een grijnzend gebit aan.
Niks mee aan de hand .
Hij wil even kijken in mijn mond.
Ik klim in de stoel en hoor mijzelf weer ratelen.
Ik snap mijzelf niet eens laat staan die chirurg.
Wat een blamage.
Zo'n leuke jonge knul en ik , ik sta als een kip zonder kop te ratelen.
Ik vraag of hij mij wel begrijpt omdat ik zo ratel.
Ik bied mijn verontschuldigingen aan en dan gebeurt het.
Hij zegt : van alle patiënten die ik vandaag heb gehad bent u 1 van de betere die ik begrijp.
Hij vervolgt met : dat zegt waarschijnlijk veel over mijn patiënten.
En dan is de maniak los.
Ik voel het opborrelen.
Een lach.
En nee geen gewone.
Zo'n lach die je in horrorfilms hoort.
Nachtmerries verschijnen ze ook in.
En ik kan hem niet stoppen.
Als een wild en losgeslagen en volledig doorgedraaide lig ik te gieren van de lach in de stoel.
Ik hoor hem zuchten.
Ik moet mijzelf weer onder controle krijgen.
Ik denk aan sluitspieren en geen controle hebben en kom weer tot bedaren.
Ik zeg niks meer.
Ik krijg de diagnose.
Overbelaste kaken.
Hoe zou dat nou komen?

liefs Ann



.

Klemnat

Vanavond komen ze.
Oud klasgenoten.
Een select groepje dan.
We komen regelmatig bij elkaar om te kletsen en te eten en gezellig te zijn.
We zijn inmiddels al tot de conclusie gekomen dat geen van ons
zonder zorgen door het leven is gegaan.
Wat dat betreft zijn er geen pretentieuze gedoetjes onder elkaar.
Nee gewoon warm en gezellig en makkelijk.
Vanavond dus bij mij thuis.
Dat vereist voorbereiding.
Er is een poosje niet echt gepoetst.
Ik vond dat dit nu wel even moest.
En oh ohoh wat gaat dat moeizaam.
Maar ok...ik hoefde vanmorgen alleen nog maar even te dweilen.
Ik was op 1/4 van de kamer en het zweet liep in dikke stralen langs mijn rug.
Het prikt en voelt vies.
Ik moet nog door.
Ik zwoeg mij erdoorheen.
De kleur van de vloer veranderd.
Is mooier en dieper van kleur.
En schoon!
Voldaan kijk ik rond.
Ik heb het gedaan.
Ik plak en stink.
Ik spring onder de douche , nou ja spring , en laat het
lauwwarme water mij schoon spoelen.
Mijn haar. Ik moet mijn haar ook nog wassen.
Het is veel en dus sta ik lang met mijn armen omhoog.
Ik ben gloeiende , nu al moe.
Ik ben klaar.
Afgedroogd en nog zeiknat.
Ik droog ook niet op.
Ik trek mijn onderbroek aan en pak mijn topje.
( ik ben van de makkelijk zittende topjes tegenwoordig)
Ik steek mijn armen erin en dan mijn hoofd.
Ik trek hem naar beneden van voren en grijp naar mijn rug.
Klem. Hij zit klem.
Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd af .
Ik ben nog steeds klam.
En mijn top glijd niet over mijn natte rug.
Hij zit opgerold.
Op mijn rug en achter mijn schouders.
Ik probeer te grijpen achterlangs.
Het lukt niet.
Ik kan er niet bij.
Ik zweet nog harder.
Ik zie in mijn ooghoek een klerenhanger.
Dat is het. Mijn verlengstuk.
Ik pak hem en schuif hem over mijn natte rug onder de top door.
Ik druk en trek en ....er zit geen beweging in.
Vacuüm gezogen op mijn achterkant.
Ik laat mijn klerenhanger los en hij blijft staan.
Oh nee...hij zal toch niet ook klem zitten.
Ik geef een ruk ..en hij komt los.
Ik laat me op de bedrand vallen.
Ik moet wachten tot ik op droog.
Maar hoe dan?
Ik kan toch niet zo blijven zitten?
Of zo door mijn huis lopen?
En dan ineens eureka.
Ik weet ineens hoe ik de tijd kan doden.
Ik hoef niet te wachten tot ik droog ben.
Ik kan toch ......

Raad eens hoe ik dit blog typ?