Waarom? Daarom!

Mijn geschrijf heeft nogal wat voeten in aarde gehad.
Familieleden die het lastig vonden dat ik alles beschreef.
Vrienden die mij raar aankeken of geen vrienden meer wilden zijn.
En regelmatig krijg ik de vraag of ik het niet lastig vind om mijn
sores het net op te gooien?
Ook de vraag : waarom in hemelsnaam  , komt vaak voorbij.
Ik weet zeker dat je terwijl je dit nu leest denkt , ja inderdaad!
Maar om de laatste vraag te beantwoorden , het waarom?
Omdat ik het "probleem " onder ogen kom als ik het opschrijf.
Maar ook omdat ik herkenning krijg van andere lezers.
En zoals met veel dingen is gedeelde smart halve smart.

De allereerste blogs over mijn wel ,en voornamelijk wee ,
waren retespannend. Wat zouden de mensen denken?
Er kwamen wat lieve berichtjes.
Ook een paar likes op fb.
Gelukkig dacht ik...niet veel mensen hebben het gelezen.
Na een aantal blogs ging ik mijn blogpagina bekijken en was de status van
hoeveelheid gelezen toch anders dan de likes op fb.
Holy moly!
Maar dat geeft ook aan dat er een heleboel mensen mijn blogs wel lezen maar het niet liken.
En dat is prima.
Ik zie het aan mijn blogpagina en aan de reacties van mensen irl.
In de supermarkt bijvoorbeeld.
Een vage kennis vraagt hoe het met mij gaat.
Ik begin te vertellen en ze zegt ,ja dat weet ik al want ik
hoorde van die en die , en die leest je blogs.
Ok....fijn!
In eerste instantie is er schrik. Zij lezen het dus ook.
Inmiddels laat ik dat los. Ik ruim het op als ik het schrijf.
Eigenbelang dus.
Ha.

Gisteren had ik een vriendinnetje aan de telefoon.
Het gaat niet zo fijn met haar.
Ik luister en herken.
Teveel gedoe en stress. Geen rust punt.
Voor iedereen het beste willen en alles willen doen en helpen.
En oh ja...voor zichzelf nu even niet.
Terwijl ik dit denk zegt ze : ik heb heel veel aan je blogs.
Ik weet dat dit mij staat te wachten.
Ik leer zoveel van jou en je manier van in het leven staan.
Ook een ander vriendinnetje leest mijn blogs.
Haalt er ook veel herkenning uit.
En ik ben stil.
Ik schraap mijn keel en vraag wat ik voor haar kan doen.
Ze vraagt of ze straks met mij mag praten.
Ja
Ja lieverd jij mag met mij praten.
Nu morgen of volgend jaar.
Wanneer je mij nodig hebt.
In de tussentijd schrijf ik nog even door.
Voor jou en je vriendinnetje en voor mij.
Maar ook voor al die andere lezers die
zich herkennen en gesteund voelen door mijn woorden
Want willen we allemaal , in de eerste plaats , niet de enige zijn?

Herkenning geeft rust en moed.
Samen staan we sterk.
Samen is alles beter.
Ik voor jou en jij voor mij.

liefs

Hallo 2017!

Wat een jaar!
Geen gewoon even tussendoor jaar.
Nee joh!
We zullen weten dat het 2016 is geweest.
Ik heb wel veel geleerd dit jaar.
De belangrijkste les is wel dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn geluk.
Man dat was wel even een eye opener.
Ik kwam dit jaar terecht bij Karin Helmers van Versa.
Zij help je bewust te worden.
Van jezelf en van anderen.
Wat jou effect is op de wereld en de wereld op jou.
God wat had ik dat even nodig zeg.
Die burn out is gewoon een allesverslindend monster die
je niet meer normaal laat denken. Daarnaast deed mijn schildklierziekte ook
nog een duit in het zakje qua rollercoasterende emoties.
Dus toen ik iets makkelijker van de bank af kwam wilde ik eigenlijk
wel iets actiever aan mijn burn out werken.
En toen kwam Karin dus op mijn pad.
Via praten en meditatie leerde ik mijzelf kennen.
Mijn manier van kijken en beleven is anders.
De reden daarvoor is zowel bijzonder als herkenbaar.
Ik herken mijn kinderen en mijn vader en oma en diens oma erin.
Erfelijk dus.
En terwijl je vroeger als gek werd bestempeld zat deze angst er bij mij dus nog in.
Wat als ik anders ben?
Dankzij Karin en onze meditaties ben ik juist blij dat ik anders ben.
Tijdens de meditaties gebeuren er heel bijzondere dingen.
Ik reis en beleef .
Ik zie en voel.
Ik open en groei.
Zo mooi en zo bijzonder.
En ik kan mij zo goed voorstellen dat het voor een aantal van jullie
hocus pocus of te zweverig is.
En dat is prima.
Maar als ik nou zeg dat het mij gelukkig maakt .
Als dit mij nou laat zijn en zien wie ik ben?
Snap je het dan?
Stel dat het een medicijn was wat ik moest innemen?
Jij weet toch ook niet hoe het medicijn precies werkt?
Nou ....dat is dus met dit hetzelfde.
Ik ben ook blij met dit proces vanwege de vriendschappen.
De echte vrienden blijven me steunen.
Laten mij zijn wie ik ben.
Van andere heb ik afscheid genomen.
Ik geef tegenwoordig mijn grenzen aan.
Ga je daar herhaaldelijk overheen dan is het exit!
Voor mijzelf is dat een heel stuk duidelijker en voor mijn vrienden ook.
Ik ben 50 geworden dit jaar.
En nog steeds ben ik aan het onderzoeken wie ik ben en wat ik kan.
Ik schilder nu ook.
Vorig jaar kreeg ik van mijn lieffie een leeg doek en een kwast in mijn handen geduwd.
Ik kreeg een behoorlijke paniekaanval.
Waar mijn lieffie dacht mij een plezier te doen kwam er een enorme faalangst naar boven.
Ik durfde niets te maken omdat ik bang was dat het niet mooi zou worden.
Geen moment heb ik nagedacht over het plezier van het klodderen zelf.
Het eindresultaat moest top zijn.
En dat ik heb ik dus nu geleerd van de bewustwordingscursus.
Het eindresultaat is altijd mooi als de reis ernaar toe ook genieten is.
Een mooie metafoor voor het leven.
Het is tijd.
Ik ga genieten.
Eindelijk!
Hallo 2017.....welkom


liefs Ann

Kerstgemis

De donkere  dagen voor kerst wordt het wel genoemd.

De dagen dat we niet meer logisch kunnen nadenken.

De boodschappen worden al ruim een week voor de kerst gedaan.

Gewoon omdat je dan daarna nog iedere dag even naar de supermarkt kan om vergeten boodschappen te kopen .En mensen te irriteren die hun gewone boodschappen moeten hebben.

Door het hamstergedrag van anderen loop ik bijna mijn afbakbroodjes mis die ik iedere week haal.

Rare tijd is dit.

Alsof je ook meer geraakt word door leed en gevoeliger reageert.

Ik zit de krant te lezen en kom bij de rouwadvertenties.

Een man en een vrouw tegelijkertijd begraven.

Ik lees en krijg het koud.

Beide ziek en besloten om samen de laatste reis te maken.

Mijn wangen worden nat.

Geen idee wie het zijn maar het ontroert.

Een lieve blonde jongen van 7 die kanker heeft en dood gaat.

Hij verbroedert en haalt geld op voor andere kinderen die ziek zijn.

Wij smelten en doneren.

De juiste tijd van het jaar.

Ik heb boodschappentassen rondgebracht aan mensen die niet de supermarkt in kunnen.

Gewoon omdat het financieel even niet gaat.

En wat blijkt? Hun overbuurvrouw heeft ook niet veel en dus delen ze.

En in deze tijd van aanslagen en oorlogen , van onmin en haat , kies ik voor liefde!

Liefde door de dood heen , liefde door materialisme heen.

Maar ook liefde door de tijd heen.

Heus ik sluit mijn ogen niet voor ellende en verdriet

Maar ik zie ook de warmte en compassie.

Zo blijf ik mijn balans houden.

Dwars door de pijn zie ik hoop

Door verdriet zie ik een glimlach

Door de angst heen zie ik liefde

Ik geloof in een toekomst

Met  jullie en door jullie

Fijne warme kerstdagen met diegene die niet gemist kunnen worden

liefs Ann

Maneschijn

Ik ben weer eens vroeg wakker.
Door de maan of de buurvrouw of door gesnurk van de liefste.
Maakt niet uit waardoor.
Gewoon wakker.
Er komen allerlei gedachtes in mijn hoofd.
Hoe komen ze daar binnen?
Doemgedachtes en zorgen maak gedachtes.
Gedachtes die van het ene slechte scenario naar de andere gaan.
Ik draai en draai.
Waarom denk ik niet happy gedachtes?
Op het strand liggen of je huis vol bloemen.
Een rollebol gevecht in marshmallows ofzo.
Weet ik veel , iets leuks.
Ik ga eruit.
Pak een kopje koffie en zit voor het raam.
De wereld slaapt en ik niet.
Ik word overspoeld door zelf medelijden.
Heerlijk!
De hele wereld is schuldig aan mijn  misère.
Het komt door iedereen behalve door mij.
Ik versterk het nog even door op facebook mijn
niet vrienden of ex vrienden te bekijken.
Die mensen , waarvan ik weet dat ik bij happy foto's van hun ,  zo'n
weeïg gevoel in de buik krijg.
Past zo fijn bij mijn melancholische bui.
De hond naast mij in de stoel zucht.
Ik zucht mee.
Ik sluit dat feestboek en typ.
Ha , lekker weer.
De woorden komen vanzelf.
En ik weet nu al dat er weer herkenning is.
Want weet je.
Ik ben jij en jij bent ik.
Samen maken wij de wereld.
Met onze kronkels en gekke gedachtes.
Vanavond weer een poging doen om lekker te slapen en niet te malen.
Maar ja....die supermaan hè!

Friend : to be or not to be

Ik had al een blog geschreven maar nog niet op opslaan gedrukt.
Ik swipe met dikke vingers over een verkeerde balk en weg....
Mijn idee was gelijk : ok, niet voor publicatie dus. Hahaha
Stofzuigen dan maar.
En toch zit ik hier weer.
De beneden verdieping gezogen en drijfnat van het zweet.
Even op adem komen voordat ik de supermarkt in ga.
En dan toch maar die laptop op schoot.
Tikkerdetik klinkt het en ik hou ervan!
Mijn blog die helaas verschwunden is , ging over vrienden.
Echte en facebookvrienden.
Ergens gaat het soms mis en verwarren mensen een virtuele vriend met een real life vriend.
De dunne lijn van claimen en interesse tonen wordt ook nogal eens overschreden.
Als je regelmatig post denken mensen je ook erg goed te kennen.
Voor die vrienden is een virtuele vriend hetzelfde als een echte.
Slim van facebook .
Jammer voor mij.
Er zijn namelijk die facebook vrienden , laten we ze frienden noemen, die jou zien als real life vriend.
Die denken je te kennen.
Die een bepaalde status aan je friendschap hangen.
Ik vind al mijn frienden lief en leuk.
Maar mijn vrienden zie ik regelmatig.
Die knuffel ik en koester ik.
Ik hou van ze.
Mijn frienden zie ik niet of bijna niet irl.
We hebben gezamenlijke interesse ,ziektes of .

frienden
Iets wat ons verbindt.
Maar weet dat als ik mij erger aan jou als friend, of als je steeds negatief reageert of
mij ergert op facebook dat ik dan de vrijheid heb om je te ontfrienden.
Want ik bepaal wie ik in mijn leven toelaat en wie niet.
Ik heb afgelopen weekend wat frienden gewist.
Tot groot ongenoegen van 1 zo'n friend.
En dat is prima natuurlijk.
Zij zag het verschil niet tussen frienden en vrienden.
Zij was negatief.
Gaf mij het gevoel niet te deugen.
Dus zeg ik gedag.

Want vrienden laten je stralen.
Halen je omhoog als je diep zit
Beschermen en koesteren je
Omarmen je als je verdriet hebt
en laten je lachen als het moeilijk gaat

ik heb jullie lief

liefs Ann

Friend : to be or not to be

Ik had al een blog geschreven maar nog niet op opslaan gedrukt.
Ik swipe met dikke vingers over een verkeerde balk en weg....
Mijn idee was gelijk : ok, niet voor publicatie dus. Hahaha
Stofzuigen dan maar.
En toch zit ik hier weer.
De beneden verdieping gezogen en drijfnat van het zweet.
Even op adem komen voordat ik de supermarkt in ga.
En dan toch maar die laptop op schoot.
Tikkerdetik klinkt het en ik hou ervan!
Mijn blog die helaas verschwunden is , ging over vrienden.
Echte en facebookvrienden.
Ergens gaat het soms mis en verwarren mensen een virtuele vriend met een real life vriend.
De dunne lijn van claimen en interesse tonen wordt ook nogal eens overschreden.
Als je regelmatig post denken mensen je ook erg goed te kennen.
Voor die vrienden is een virtuele vriend hetzelfde als een echte.
Slim van facebook .
Jammer voor mij.
Er zijn namelijk die facebook vrienden , laten we ze frienden noemen, die jou zien als real life vriend.
Die denken je te kennen.
Die een bepaalde status aan je friendschap hangen.
Ik vind al mijn frienden lief en leuk.
Maar mijn vrienden zie ik regelmatig.
Die knuffel ik en koester ik.
Ik hou van ze.
Mijn frienden zie ik niet of bijna niet irl.
We hebben gezamenlijke interesse ,ziektes of .

frienden
Iets wat ons verbindt.
Maar weet dat als ik mij erger aan jou als friend, of als je steeds negatief reageert of
mij ergert op facebook dat ik dan de vrijheid heb om je te ontfrienden.
Want ik bepaal wie ik in mijn leven toelaat en wie niet.
Ik heb afgelopen weekend wat frienden gewist.
Tot groot ongenoegen van 1 zo'n friend.
En dat is prima natuurlijk.
Zij zag het verschil niet tussen frienden en vrienden.
Zij was negatief.
Gaf mij het gevoel niet te deugen.
Dus zeg ik gedag.

Want vrienden laten je stralen.
Halen je omhoog als je diep zit
Beschermen en koesteren je
Omarmen je als je verdriet hebt
en laten je lachen als het moeilijk gaat

ik heb jullie lief

liefs Ann

Meten is zweten

Dat is een gezegde.
Populair ook wel.
Ik hoor het regelmatig en vaak is het gerelateerd aan klusjes enzo.
Maar het dondert bij mij in mijn hoofd binnen.
Ik ben iemand die ook mijn hele leven al meet.
Mijzelf!
Ik meet mij aan anderen en aan hoe het heurt.
Aan wat ik denk dat ik zou moeten meten en wat anderen denken dat ik moet meten.
Neem nu bijvoorbeeld het schrijven van dit soort blogs.
Om mij heen begonnen meer mensen te bloggen.
Ik ging het lezen en toetste mijzelf aan hun blogs.
Ook kreeg ik verkapte "kritiek".
Verzoeken om niet over bepaalde onderwerpen te praten want
ik zou zomaar familie kunnen schaden met mijn blogs.
Toen ik net begon liet ik al mijn blogs eerst lezen door mijn oudste.
Zijn reactie was steevast : top geschreven mams, je mag schrijven over alles wat jij wil want het zijn jou blogs.
En dat wil je horen.
Dat je niet hoeft na te denken en gewoon kan ratelen over je toetsenbord.
Je lief en leed op het net kan flikkeren gewoon omdat jij dat wil.
Je kijk op de wereld en op jezelf kan ventileren met een ieder die het wil lezen.
Dat je het niet 3 x of meer hoeft na te lezen omdat misschien een schoonzus of iets aanverwants
aanstoot kan nemen aan je hersenspinsels.

Meten dus.
Dat meten is een reden van mijn burn out.
Ik heb zoveel gemeten dat ik bijna niet meer normaal iets kon zien of doen
zonder te meten.
Voor mij is gebleken dat meten geen weten is maar zweten.
Zweten omdat ik weer niet voldeed aan een standaard.
Een standaard die ik later als mijn houvast ging zien.
Een houvast wat later bleek een strop te zijn.
Ik stop met meten.
Tenminste : ik doe mijn best om te stoppen met meten.
Het is best lastig.
Want zonder lijn moet je jezelf ontdekken.
Je eigen lijn maken .'
Iedere dag ontmoet ik mijzelf weer.
En regelmatig verras ik mijzelf met wie ik ben.
Ik zie mijzelf nu ook door vrienden.
Ik zie hun valkuilen die ook mijn valkuilen waren.
Ik ga weer op zoek naar ik.
Ik begin met weer een blog.
MIJN blog.

liefs