Vuurtje

Burn out.
Opgebrand.
Dat zegt men.
Om opgebrand te zijn moet je eerst het vuurtje aan gehad hebben ...toch?
Ik kan mij niet herinneren dat ik een vuurtje had.
Misschien heel lang geleden. Het vuurtje is er dus niet meer.
Als ik hem al heb gehad is die met de noorderzon vertrokken.
Misschien heb ik het daarom zo koud. Mijn vuur is weg.
En ik ga niet als een idioot zoeken naar lucifers.
Ik wacht heel even tot de ergste kou weg is en start dan langzaam weer op.
Dat is mijn doel. Geen snelle fix manieren. Gewoon rust.
Waarom mijn vuur weg is? Teveel gedoe.
Je hoort het weleens om je heen. Burn out.Overspannen

.

Dat waren slappelingen dacht ik. Van die extreem gevoelige ,geitenwollenssokken types. Die een excuus zochten om de hard werkende wereld
gedag te zeggen en al mantra's neuriënd hun chakra's te reinigen . Die vooral niet aan de maatschappij wilden deelnemen ,maar op een matje willen gaan  kronkelen. Kruidenthee drinkend elkaar diep in de ogen kijken en tot jezelf komen. Die mensen  ja....die uren lang seks kunnen hebben door het uit te stellen.
Dat dacht ik dus. Totdat er een aanntal dingen gebeurden in mijn leven die mij totaal van mijn sokken joegen. Die achterlijke auto imuunziektes bijvoorbeeld.
Mijn zijn en wie ik dacht te zijn werden overhoop geschoten door Hashimoto.
Ik bestond en dat was het. Ik maakte mijzelf wijs dat ik juist door te gaan werken mijn ritme zou houden en kon existeren. Dus ging ik door. Dag in dag uit en door routine te houden hield ik het vol.
Totdat er een aantal dingen achter elkaar gebeurden en mij van mijn stuk brachten.
Mijn moeder kwam te overlijden. Nu hadden we al even geen contact maar dan toch komt het aan.
Mijn vader met wie ik wel contact heb ,heeft haar gevonden. Zijn verdriet en zijn zorgen deden mij bijna wankelen. Ik wilde hem dicht bij mij hebben wonen. Dat ging bijna door. Hij kreeg het huis van mijn moeder gegund door de woningbouwvereniging.( Mijn ouders waren gescheiden van tafel en bed) Hij was al 3 dagen aan het schilderen toen de woningbouw vereniging van gedachten veranderde en de huur met 24 % verhoogde. Dat was de druppel. Knak hoorde ik .Niet een subtiel knakje maar een dikke boomtak die knakt en dat geluid weerkaatste in mijn hoofd.
Ik moest mijzelf oppakken want ineens moest er veel geregeld worden. Het huis moest leeg want mijn vader kon nu de huur niet meer betalen en een
zus die ik al 15 jaar niet had gezien kwam ineens ten tonele.
Damn.....dat nam gelukkig mijn man op zich.
En toen ik dacht dat het niet veel slechter kon gebeurden er nog wat dingen.
Dingen waar ik niet over kan schrijven omdat het erg persoonlijk is. En niet voor mij want ik deel vrijwel alles met jullie. Maar anderen zouden er aanstoot aan kunnen nemen.
In ieder geval stond mijn leven op zijn grondvesten te schudden en wist ik niet meer wat voor of achter was. En terwijl ik zo diep zat wist ik dat mijn ergste angsten uitgekomen waren en dat ik er nog was.Ik kon dit! Met hulp weliswaar maar het lukte.
Mijn vader woont nog in zijn oude appartement.
Mijn zus ligt nog steeds dwars. Dus de toestand om mijn moeders overlijden is nog steeds niet afgerond.
Maar mijn gezin ,mijn anker, en mijn thuishaven, wij zijn er nog.
Door weer en wind gegaan.
We varen nu weer dezelfde koers.
En i.p.v. dekknechtje ben ik een luie cruise gast die al mantra zingend op het dek ligt.
Niet op een yoga matje maar op een luie dekchair.Want deze vrouw gaat genieten.
Het is tijd voor mij.
Steek het vuurtje maar aan.


liefs Ann

Kopzorgen

Ik zit rechtop in bed.

Ik ben bezweet en bang.

Ik kreeg een appje in mijn droom.

Een berichtje waarin stond : ik ga

En ik was ineens bang en dacht dat ze dood was.

Maar bedacht me dat ze misschien de zin af zou maken met : voor 

een second opinion naar een andere arts. En snel opende ik het bericht.

En er stond: ik ga heen. Bedankt voor je vriendschap. Gevolgd door een 

prachtige foto van een prachtige vrouw.

Mijn oud klasgenootje en vriendinnetje is ziek. 

Ongeneeslijk ziek. Ze gaat dood. Nu gaan we allemaal ooit eens. Maar zij 

gaat ietsje eerder dan ons. Ik droom erover .

Ik denk veel aan haar. Ik stuur berichtjes. Grappige vooral.

Vraag of ik iets voor haar kan doen.

Ik heb aangeboden om haar naar de chemo te rijden en 

verhaaltjes voor te lezen.

Maar helaas ..... de chemo kan niet meer.

Haar mooie hoofd zit vol.

Vol met zorgen en verdriet. 

En met kanker.

Lekker belangrijk!

Er borrelde weer iets.
Er komen zinnen in mijn hoofd en er ontstaat langzaam weer een blog.
En ineens een dikke blop en daar zit ik dan weer.
Ik begin en de zinnen als vanzelf uit mijn vingers.
ontstaan
Maar heel eerlijk.
Over deze heb ik een beetje mijn twijfels.
Ik doe het gewoon en zie wel wat ik verwijder of laat staan.
Ik ga refereren aan een vorige blog.
Die over een bootje op zee in een storm.
Dat ik rechtop ga staan en meedein op de wind.
Tuurlijk Ann!
Jij danst mee op de wind.Stoer en onaantastbaar.
Ha..... eerlijk?
Ik ben wel 3 x uit die boot geflikkerd!
Klote storm. Natuurlijk ben ik niet ineens sterk enzo.
Was het maar zo'n feest.
Net als met die tekstplaatjes op facebook.
We zien ze allemaal bij onze 'vrienden' voorbijkomen.
Van die levenswijsheden. Foi....iedere keer dat ik er weer 1 lees denk ik:
oh dat is mooi. Dat ga ik doen.
Je weet wel: loslaten en sterk zijn en diepe dalen
en hoge bergtoppen en dat soort shit.
Een hoog Dalai Lama gehalte en wijsheden die op ieder toilet niet zouden misstaan.
Zou je er nou beter van kunnen poepen dan zou het briljant zijn.
Maar dat is niet zo helaas!
Maar ik dwaal weer af. Ik ben dus uit die boot gedonderd.
Tsjonge dat ging best hard.
Gelukkig heb ik lieve vriendinnetjes waar ik tegen kan aan kletsen.
Die mij ook weer even lekker laten huilen en mij ook normaal tegen
dingen aan laten kijken. Weet je...ik ben een soort van circus artiest geworden.
Ik voel mij verantwoordelijk voor andermans geluk. En dat is niet echt te doen.
Ik was zodanig aan het jongleren dat ik niet doorhad dat de ballen waar ik mee jongleerde, keien
waren geworden. Te zwaar en te glad. Ik deed zo verschrikkelijk mijn best om aardig gevonden te worden. Compleet ten koste van mijzelf.
Ik wil gezellig en met iedereen vriendjes zijn.
Tsja....dan moet je dus in die storm uit de boot donderen en dan keihard tot het besef komen dat je het uiteindelijk toch alleen moet doen. Al die credits die ik dacht opgebouwd te hebben door lief te zijn en mensen te pamperen en te koesteren. Die credits zijn niet ingewisseld.
Net door de mensen die ik dacht in ieder geval.
Weet je door wie wel? Door jullie.
Jullie die mij een berichtje hebben gestuurd. Een lief kaartje door de bus hebben gedaan.
Een mooi kadootje hebben laten brengen en de mooie bloemen hebben laten bezorgen.
Al die dingen hebben mij iets doen beseffen.
Hoe minder moeite ik doe , hoe groter de beloning.
Ik kom uiteindelijk tot een mooi besef. Dankzij jullie.
En weet je wat dat is?
Ik mag mijzelf zijn.
En jij dus ook.
Leer van mijn gevecht en zie dit als zo'n #facebookDalaiLamakloteberichtje .
We zijn prachtig zoals we zijn.
Zien anderen dat niet dan zijn ze niet belangrijk genoeg voor ons kringetje.
En waarschijnlijk gaan we nog wel op ons bevallige bekje.
Nou dat is dan maar zo!
Ik zeg maar zo : LEKKER BELANGRIJK!

liefs Ann

Frustratie ofzo

Het is teveel.
Teveel mensen die ongenuanceerd dingen roepen.
We hebben ze allemaal in onze vriendenlijst op social media.
Van die schreeuwers , die koste wat kost hun mening knetterhard
mijn kop in proberen te douwen! Hou eens op!
Ik heb recht op mijn eigen mening en hoef de jouwe niet mijn
strot doorgeduwd te hebben.
Ik heb er niet om gevraagd ook. Het is ongewenst. Heel erg ongewenst.
Het is voornamelijk napraterij. Ergens de klok horen luiden maar geen idee waar de klepel hangt.
Lekkere drama foto's erbij en lekker propageren. Geen idee hebben ze van de impact en al helemaal niet wiens boodschap ze brengen. Lieve mensen en media vriendjes. Het gaat niet om wat jij wel of niet goed vindt. Het gaat er ook niet om dat je mij iedere keer duidelijk maakt aan welke kant je staat. Zou je niet liever gewoon je mening voor je houden? We hebben geen idee wat er achter de schermen speelt. We zijn niet bij crisis overleggen en we zijn niet in een oorlogsgebied geweest.
social
We horen geen mening te hebben. We horen te kijken en te luisteren en te voelen. Naar onszelf en ons gevoel. Kijk in je hart en niet naar een propaganda foto.
En mocht je dan nog steeds vinden dat we te weinig opvangmogelijkheden hebben of je baalt dat er zoveel vluchtelingen komen , praat daar over met je vrienden of buren of je huisarts.
Maar lieve mensen duw mij jou mening niet door mijn keel.
Ik zie mensen switchen van pro naar con en weer terug. Net naar gelang welke foto erbij geplaatst wordt. Ik gruwel daarvan. Niet dat je switcht, maar dat je mij daarvan op de hoogte brengt.
Iemand vroeg mij laatst wat de rode draad van mijn blogs is.
Ik zocht koortsachtig naar een mooi en goed en eventueel literair antwoord.
Ik kwam er niet op, tot mijn man riep: frustratie!
En dat is het dus. Niks pretentieus of ingewikkelds. Gewoon frustratie.
Ordinaire zeikblogs met wat mij irriteert.
Maar blijkbaar zijn er meer mensen die mijn frustratie delen ,want ik word gelezen.
Nou ja mijn blog dan.
En daar hou ik van.
Ik probeer geenszins mijn mening door jullie keeltjes te duwen.
Nou ja een beetje dan.

                               Blijf dicht bij jezelf en wees lief voor elkaar



liefs Ann

Storm

Ken je dat? Je leven kabbelt rustig en kalm aan je voorbij.
Je geniet van kleine dingen tot je de kleine dingen niet meer ziet en
dat het gewoon gewoon is. Je leven is gewoon gewoon en je doet wat je moet doen.
Je werkt en je leeft. Je hebt het goed. Simpel maar goed. Goed voor jou.
En dan ineens is er een briesje. Je dobbert nog in je bootje op de zee.
De zee is kalm en het briesje is een beetje verkoelend en aangenaam.
Je dobbert met het briesje wat af en toe de kop op steekt. Je peddelt af en toe mee,
maar de meeste tijd zit je gewoon te genieten.
Tot  de wind toeneemt. Het voelt wat ongemakkelijk die woei.
Je pakt je vast aan de rand van je bootje. Je probeert om met de wind mee te gaan.
Het is tegenwind. Hij is genadeloos en waait je om de oren. Je schuilt en probeert
de wind te ontduiken. Geen kans. De wind neemt toe en wordt een storm.
Terwijl je weggedoken zit om de wind geen kans te geven jou te laten pakken ,besef je dat dit niet werkt. De wind pakt je boot. Je  klemt je vast en zet je schrap. Je prevelt schietgebedjes
en denkt koortsachtig na hoe je deze storm kan weerstaan. Je vingers doen zeer van het vasthouden.
De kramp schiet er in en je benen lijken slap alsof zij jou niet kunnen dragen.
En dan ineens is er een eureka moment.Ik besef wat ik moet doen.
Ik ga mij niet schuil houden tot de storm over is. Ik moet leren hoe ik deze boot kan besturen. Ik moet de zee en de wind mij eigen maken.Ik sta rechtop in de wind en trotseer hem.
Ik zet mij niet meer schrap maar laat mij meevoeren . Ik moet mijn handen loslaten en de wind tegemoet treden. Ik sta rechtop in mijn boot en dans met de wind.
Neem mij mee wind en laat mij dansen.


Liefs

Dreszuur

Paardensport.
En dan specifiek de dreszuur. Wat een drama is dat.
Men gunt elkaar niets. Ja rampen en ellende.
En waarom? Geen idee. Misschien dat wij er samen
achter kunnen komen. Vul gerust aan.Jou ervaringen en
meningen zijn belangrijk voor mij. Maar misschien moet
ik eerst een voorbeeld geven?
Laten we bij het begin beginnen: instructie!
Daar begint het al. De instructie is veranderd. Vroeger hadden we
instructeurs die autoriteit uitstraalden. Mijn kind leste bij mijnheer Bril.
Je haalde het niet in je hoofd om te
ja maaren. Als je instructeur zei dat je de hele week zonder beugels moest
rijden omdat je zit zo ellendig was dan deed je dat. Nu gaan de mensen naar een andere \
instructeur. Want ja niemand zit graag zonder beugels op zijn paard. En de gemakkelijkste weg is toch een andere instructeur. En dan begint het shoppen.
Net zolang instructeurs zoeken en uitproberen tot je die ene hebt gevonden. Die ene die jou de hemel in prijst en zegt dat alles wat fout gaat aan je paard of pony ligt. Die ene instructeur die al bellend in de hoek zit en af en toe opkijkt en roept: ja daaaaaar!!!! Dat is mooi!!! Goed gedaaaaaan!!!!Die ene instructeur die dan een keer meegaat naar concours omdat je nooit winst rijd. En dan gaat die mee en dan is het duidelijk waarom je geen winst rijdt......de jury! Die deugt niet en is raar!
Dat je stalgenoot wel winst rijd komt natuurlijk omdat ze de jury kent! Niet omdat ze zo keurig op de letter rijd. Die hele simpele bok loopt gewoon keurig zijn proef zonder fouten en wint. Ja dat kan natuurlijk niet. Of dat andere talentvolle paard wat af en toe de weg kwijt is. Dat die hogere punten rijdt is niet te begrijpen. Dat die goede stukken voor een 9 heeft is niet gezien natuurlijk.
Kortom, het ligt overal aan behalve aan jezelf.
Mijn kind is een dreszuurder. Bij de pony's begint het al. Stel je hebt heerlijk gereden en je bent blij. Dat kan natuurlijk niet. Want je weet de punten nog niet. De punten bepalen of je goed gereden hebt of niet. Dat is toch onzin? Wat als je de proef uitkomt en je hebt samen met je beestje een heerlijke 6 minuten lang genoten? Het aangalopperen ging deze keer bijna vanzelf. Het voelde fantastisch.
Maar dat kun je niet zeggen als iemand vraagt hoe het gegaan is. Want stel dat je slechte punten hebt dan denken ze dat je er geen verstand van hebt. Heb je wel hoge punten dan mag je niet zeggen dat het fijn ging, dan ging het per ongeluk. Hij ging best fijn zeg je dan. Want oh wee als je arrogant overkomt. Voordat mijn kind en ik die regels door hadden zijn we natuurlijk al vaak de mist in gegaan.
Ik kan mij nog een keer een kampioenschap herinneren. Mijn kind reed inmiddels bij de paarden en was 15. Het ging om een kringkampioenschap in het Z2. Zure 2 dus. Mijn kind werd reserve kampioen en ging heel enthousiast naar de kampioen. Ze gaf haar een hand en feliciteerde deze dame met haar titel. De dame stamelde wat en riep toen dat mijn kind niet kon rijden en dat het belachelijk was dat zij reserve was geworden met  haar manier  van rijden. Waarom? Geen idee. De Z van ZUUR dus.
Waarom is het not done om gewoon blij te zijn met je knol en je proef?

Wat zeg je?

Waarom zeggen wet het een en bedoelen we het andere?
Dat is toch gek? Wat is de reden dat we dit doen?
Of denk je dat jij dit niet doet?
Voorbeeldje : hey schatje, ik ga vanavond even naar mijn vrienden. Is dat ok?
Jij : ja hoor lieverd , geen probleem.
Maar dat meen je niet. Want het is wel een probleem. Je wou net gezellig op de bank samen
met een wijntje en wat hapjes. Maar dat zeggen we niet. Nee , we zijn dan een soort martelaars en
gaan zitten kniezen in ons eentje op de bank en vroeg naar bed.
Dat is toch raar? Waarom zeggen we niet gewoon dat we de avond anders hadden ingepland?
Denken we dan dat we aandacht vragen voor onszelf en dat dit niet mag?
Of vinden we het juist lekker om zo'n avond alleen te zitten en dan ruzie te maken als ze thuis komen? Hij komt thuis van zijn gezellige avond en dat jij lekker los kan gaan. En terecht vinden we zelf. Want wij hebben zielig alleen gezeten en ons verveeld. We hadden alles klaar voor een gezellige avond en hij ging weg. Waarom doen we dat?
Nog een voorbeeld? Je loopt ergens en iemand staat op je teen. Je teen met die ingegroeide teennagel die er half afhangt en zo verschrikkelijk klopt dat tergkloppen geen optie is. Die teen dus.
Diegene staat er vol op en jij verkrampt en roept AUTSJJ. De beul verontschuldigt zich en zegt dat die er niks aan kon doen. En wat doe jij? Met tranen in je ogen en een stem die komt vanuit het diepste van het diepste, de pijn verbijtend ,zeg je : geeft niks. Doet geen pijn.
WAAT??? Waar haal je het vandaan dat het niet zeer doet? Je strompelt verder en hebt water nodig.
Je lieffie is bezorgd en slaat lief een arm om je heen. Die je vervolgens weg slaat omdat je teen zo zeer doet dat je geen aanraking kan velen. Waarom hebben we niet tegen die beul gezegd dat het verschrikkelijk zeer doet en dat je teen er bijkant afvalt? Is toch raar?
Je komt bij het boodschappen doen een oud klasgenoot tegen. Juist nu je je niet zo goed voelt.
Je hebt slecht geslapen en ziet er uit alsof je figureert in een zombiefilm. Je huid is wit doorschijnend en je wallen donker als de nacht. Je hebt je stinkende werkkloffie nog aan en je riekt naar zweet.
En juist dan....kom je die ene tegen die er smetteloos uitziet en die vroeger al zo minachtend naar je kon kijken. Diegene die alles wist over iedereen en dan zo besmuikt kon lachen dat het je
raakte in je binnenste. Die ja...die kom je nu tegen. je hebt hier geen zin aan en duikt in de waterkers.
Te laat ,je bent gespot. Je hoort je naam al kirrend en haar stem klinkt als klaterend koel water op een zinderend warme zomerdag. Je draait je om en je wil haar naam noemen. Dit gaat niet. De waterkers heeft gekke dingen gedaan met je stem en al kraken en piepend zeg je hoe gaat het? Zij antwoord dat het fantastisch gaat en ze vraagt : hoe gaat het met jou?
Je wil zeggen dat het verrot gaat. Dat je in de steek gelaten bent door je man omdat hij het toch liever
met mannen deed. Je 3 kinderen superlastig zijn en dat de tweeling zelfs geweigerd is op de peuterspeelzaal vanwege ongeoorloofd gedrag . ( wie bepaald eigenlijk wat ongeoorloofd is? )
Maar dat zeg je natuurlijk niet. Je roept dat het fantastisch gaat en merkt ineens dat het piepende en krakende stemmetje van je verruilt is voor hysterisch gegil. Ja joh,gezellig. De hele supermarkt draait zich nog even om naar jullie om te kijken waar dat gegil vandaan komt. Je roept richting
de mensen ;hallo Jumbo, kan je het zien? Maar dat maakt het er niet beter op.
De oud klasgenoot klopt zachtjes op je schouder en zegt, wat fijn dat het zo goed gaat.
Nou tot kijk he? En daar gaat ze op haar designer schoentjes. Klikkerdeklak.
Het enige wat bij mijklikkerdeklak doet zijn mijn kaken.

En waarom zeggen we dan niet gewoon hoe het echt met ons gaat?
Iemand een idee?