DVNTR

Afgesproken met mijn lief in de stad.
Ik besluit te gaan lopen.
Het miezert en ik stap stevig door.
Ik vind het stiekem wel lekker dit weer.

Manoeuvrerend tussen fietsers en coffeeshopbezoekers steek ik over.
Mijn straat.
Zo divers en zo vol leven.
Bij het viaduct kom ik hem tegen.
Bertus.
Iedereen kent hem.
De schreeuwende alcoholist met een enorme baard en wapperende manen.
Hij komt mij tegemoet lopen in zijn bodywarmer met blote bast.
Onze blikken kruisen en ik zeg : hey .
Hij schudt zijn lange , grijze haar en knipoogt naar mij.
Ik lach hardop.

Terwijl ik door de walstraat loop overvalt mij een gevoel van trots.
Deze stad doet iets met je.
Het zit in je bloed.
De Deventer toren het Bergkwartier.
De volkswijken en de tuterende Turken.
Het mopperen op de Polen en ze vervolgens inhuren om je schuurtje te bouwen.
De hipsters en importlui die onze arbeidersstad ineens hip maken met kunst , bier en bakfietsen.
De hangouderen in het centrum die roepen dat het vroggah beter was.
We zijn overal tegen behalve : as wie mekare mot help'n.
En natuurlijk onze Eus, wat mij betreft de ideale promoter van het Amsterdam van het oosten.
Hij roept vol trots dat hij uit Demtah komt.
Waar dat 15 jaar geleden voor hoongeluid zou zorgen , is het nu ineens hot.
Het zorgt ervoor dat ook ik kijk naar mijn stad door de ogen van de westerling.
En weet je?
Wie hep ut mooi met mekare.

#thattoo

Er zou een straf moeten komen op het oneigenlijke gebruik van de #metoo.

Voor mij staat de #metoo voor misbruik.

En zo is het ook bedoeld volgens mij.

Maar als ik dan sommige # verhalen lees dan ben ik verbijsterd.

Veel wordt nu ondergebracht onder misbruik.

De #metoo circuleren voor altijd op het wereldwijdeweb.

Ook diegene bij wie ik mij afvraag is de # hier wel voor bedoeld.

Een slecht afgewikkelde relatie en dan je verhaal doen met deze hashtag is niet ok.

Daarmee beledig je de mensen die misbruikt zijn.

Je misbruikt deze slachtoffers dus nog een keer.

Zo las ik dat tweede kamer lid H. ten Broeke een kortstondige relatie had met een

veel jongere fractiemedewerkster.

De hashtag werd er bijgehaald.

Geen idee waarom.

Relaties tussen oudere en veel jongere mensen zijn er altijd al geweest.
Waarom dan die # ?

Omdat hij tweede Kamerlid was?

Betekent dat hij geen relatie mag hebben met een medewerkster?

En hierin slaan wij dus door vind ik.

Mag een piloot geen relatie meer met een stewardes?

Een directeur niet meer met zijn secretaresse?

Mag je alleen een relatie als je hetzelfde werk doet als je lover?

Dat wordt lastig!

Zomergast Esther Perel noemde al Monica Lewinsky.

Ze zou nu een rolmodel voor de #metoo zijn.

Maar destijds zag ik een wulpse ,mooie jonge vrouw die seks had met de president van de USA.

Ik zag een vrouw die een overswinnaarsblik in haar ogen had.

Die jonge vamp die kon opkijken naar die man en hem verslond met haar ogen en dit ook deed waarschijnlijk.

Ik zag lust en ja...ik zag ook ongelijkheid!

Die man, die president , die was als was in zijn handen bij haar.

Zij liet hem liegen en bedriegen.

En zo sluw als ze was bewaarde ze haar jurk die stijf stond van bewijs!

Zij was de meerdere!

Ik denk dat we af en toe door slaan in de #.

Ja er zijn slachtoffers maar er zijn ook helden!

De slachtoffers moeten we geloven en liefhebben.

De misbruikers moeten we uitkotsen en neerhalen.

Maar er zijn ook de misbruikers van de #metoo.

En dat is niet ok.

Daar zouden we de #thattoo voor moeten gebruiken.

We moeten ook de helden niet vergeten te eren

De vrouw en man die durft lief te hebben zonder grenzen.

Die vallen voor een mens en niet voor een status.

Die verdrinken in een blik en niet in geld.

Die leeftijd doet vergeten,

Die helden zijn geen leesteken.

Zij hebben lief.


Liefs Ann

Zoeffff

Er is iets veranderd op straat.
Niet meer blauw of schonere stoepen.
Nee, het is de snelheid van de fiets.
Was het eerder zo dat , als je in je spiegel een jongere op de fiets zag naderen ,
je wist dat die snel was.
Dan wachtte je even met afslaan of de portierdeur te openen.
Zag je een grijze kop dan kon je op je gemak de deur opendoen of er nog even voorlangs.
En we hebben het nu vast allemaal al eens gehad.
Een bijna botsing met een oudere.
Eerst was er de fiets met trapondersteuning en nu is er de E bike.
Er vallen meer doden onder ouderen met deze fietsen.
En ja.....
Inmiddels snap ik dat.
Waar we ons groen en geel ergeren aan de wielrenners die als een malle over rotondes
racen en op de rijbaan blijven rijden , erger ik mij nu steeds meer aan de ouderen met de snelle fiets.
De wielrenners zie je alleen tijdens de tour de France.
De speedy oudjes kom je het het hele jaar door tegen.
De tieners en jongeren fietsen zo langzaam dat ik daar tegenwoordig nog wel voorlangs kan.
De moeders met hun bakfietsen zijn al uitgeblust tegen de tijd dat ze hun koters met biologische broodkorst in de baboe hebben zitten. Die fietsen niet meer zo hard.
Nee,  het zijn die ouderen.
Die grijze koppen met hun wind in de haren.
Die tegen de snijdende wind in hun ogen een dikke zonnebril op hebben.
Hun kort pittige kapsel waait om hun hoofd naar gelang de snelheid van de fiets,
En dan heb je nog de ubersnelle.
Je herkent ze aan de iets voorovergebogen houding.
De zonnebril met zijkleppen strak op hun hoofd.
En de zonneklep.
Deze grijze snelheidsduivels zijn de ergste.
Die trappen/sjeezen kilometers onder de banden vandaan alsof het een
lieve lust is.
Ze hebben haast om die kilometers te vreten en dit thuis te vertellen.
Aan de kat of aan de naaiclub.
De geraniums wachten geduldig tot de pensionada of nado thuis is.
Te snel zijn ze weer thuis.
Om te gaan zitten kijken naar buiten.
Hadden ze maar wat langzamer gefietst.
Dan hadden ze de krekels gehoord i.p.v. de suizende wind.
En de prachtige papavers gezien i.p.v. de geraniums thuis.
En al die doden met die veel te snelle fietsen
bevestigen voor mij het gezegde : haastige spoed is zelden goed.

Diagnose gevonden

Mijn dochter kreeg goed nieuws vandaag.
Er is een afwijking in haar darmen gevonden
Klinkt bizar hé?
Je krijgt te horen dat er iets niet ok is en toch ben je blij.
Ook de maag/darm/lever arts was verbaasd dat wij elkaar een high five gaven nadat we te horen kregen dat haar darmwand verdikt is en er een belangrijk bloedvat niet goed functioneert.
Het is afschuwelijk dat ze ziek is.
Dat is zonder meer een ramp.
Maar dat de reden van haar ziek zijn is gevonden is een halleluja moment.
Vanaf vorig jaar november is ze aan het kwakkelen en is ze met regelmaat op de spoedpost geweest met koliekaanvallen.
Ook s'nachts !
En telkens werden we naar huis gestuurd met zware pijnstillers.
Hele zware pijnstillers zelfs.
En als de pijn door de morfine heen kwam dat werden we meewarig aangekeken en werd er al zuchtend weer een bloed en of urineonderzoek gedaan.
Er is doorgestuurd naar allerlei artsen en de uroloog dacht wat te vinden op een echo.
Een operatie en nog meer pijn later werd de stent weer verwijderd en de schouders opgehaald.
We weten het niet.
Dat werd het standaard zinnetje van de artsen.
En als we dan huilend tegenover de arts zaten en zeiden : onderzoek nou eens goed .
Stop met pillen geven en begin een onderzoek dan werd er gezegd: je bent nog zo jong.
Ja joh...en als je nog langer wacht dan staat haar leven nog langer stil en wat heb je dan aan jong zijn?
En na tig keer terug te zijn gestuurd naar de huisarts verzuchte deze : ok , je wil dus naar de mld arts? Dan ga je maar .
Hij wist het ook niet meer en wij?
Wij wisten zeker dat er iets was.
De rest van de wereld niet.
Vrienden die letterlijk hebben gezegd : stop met aan ziek zijn te denken en pak je leven op.
Die zich afvroegen hoe ze het ene moment kon feesten en het andere moment kruipend op de grond lag. Die al een oordeel hadden voordat een arts die had.
Natuurlijk ben je die vrienden liever kwijt dan rijk .
Maar zeer doet het wel.
En nu?
Na zeven maanden pijn , gaat er nu eindelijk een gericht onderzoek komen.
Een onderzoek wat al veel eerder had kunnen gebeuren en waar de arts zich ook voor verontschuldigde.
Ze kunnen nu waarschijnlijk alleen nog achter de feiten aan lopen zei ze.
En wij?
Wij vinden het allemaal prima.
Ze is gehoord en gezien.
Eindelijk.
Het gaat tijd worden dat artsen een kijken en luisteren i.p.v. op hun computerscherm de diagnose te zoeken.
En die vrienden?
Die verdienen elkaar.
Wij kijken vanaf nu vooruit.
Wat de diagnose ook gaat worden.
Wij kunnen dit aan , want wij hebben elkaar.
Wij zijn samen.
Altijd

H E L P

Ik ben een beetje van slag.
Nou , een beetje veel eigenlijk.
Het was een pittige week.
Ik dacht wat te gaan relaxen gisterenavond.
Badjas aan en in de spa dacht ik.
Tot ik gegil hoorde op straat.
Ik dacht bij mijn voordeur.
Ik liep erheen in mijn badjas en zag bij de overburen
een stelletje aan het ruzie maken.
Ik draaide mij om en wilde weg lopen maar zag in een flits haar oog.
Kapot en donker gekleurd.
Ik draaide terug en bleef vanachter mijn  hek kijken.
Zij zat op het trapje in het portiek van mijn buufjes.
Hij torende boven haar uit en schreeuwde tegen haar.
Ze was een kurwa!
Hij sloeg haar drinken uit de hand en duwde haar tegen haar hoofd.
Zij zat daar.
Een voorbijgangster werd geraakt door het blik met drank wat door de lucht vloog.
De passerende vrouw zei niets.
Zij versnelde alleen haar pas.
De man schreeuwde weer en pakte het meisje haar handtas af.
Zij wilde hem terug pakken en trok eraan.
Het werd een partijtje tas trekken.
Ik stond nog steeds aan de grond genageld achter mijn hek.
Ik wilde wat doen .
Maar wat?
De man won.
Liep weg met haar tas en zij zeeg neer in het portiek.
Ze zag mij.
Ik vroeg haar of alles ok was?
Stomme vraag natuurlijk.
Haar haren wild om haar hoofd en een bloedend en rood oog.
Ze lachte naar mij.
Everything is ok, riep ze.
Ik wist niet wat nog meer te zeggen.
Ik glimlachte als een uilskuiken en wilde haar eigenlijk naar binnen halen.
Ik durfde niet.
Ik maakte een hartje van mijn handen.
Ik kreeg een kushand terug.
Ik wees naar mijn huis en klopte met mijn hand op mijn hart.
Ik wilde laten weten dat ze bij mij veilig zou zijn.
Ze zwaaide en maakte een hartje terug.
Gezien en gehoord.
Terwijl wij verbinden in gebarentaal werden we beiden opgeschrikt door die man
die ineens terugkwam.
Haar tas om zijn schouder .
Hij pakte haar bij haar haren en ik gilde van schrik.
En terwijl hij haar uit het portiek sleepte aan haar haren riep ze naar mij:
everything is ok , I am ok!
Ik wilde haar redden , maar hoe?
Politie bellen?
Dat gaat haar bezuren.
Er tussen springen?
Is geen optie.
Instanties inschakelen misschien?
Dan moet ze eerst vertrouwen krijgen in haar zelf.
In andere mensen.
Ik heb er niet van geslapen.
Ze is nog niet zover.
Maar als ze zover is dan weet ze waar mijn hart woont.
Mijn hart voor haar.
And then everything will be ok!
I promise.

<3

Ziek

Er word veel gezegd over ziek zijn.
De ervaringen worden gedeeld en besproken.
En als je iemand vertelt dat je ziek bent dan knikken ze soms meewarig.
Alsof ze snappen hoe je je voelt.
Je ziet hun blik alweer afdwalen terwijl jij nog niet hebt kunnen vertellen
hoe zeer je hart huilt.
Waarom moeten wij onszelf verdedigen over hoe wij ons voelen?
Tegenover de artsen en familie.
Tegenover je vrienden en je werk.
Je blijft uitleggen hoe je je voelt.
En dat terwijl je zelf amper weet hoe je
moet reageren op een lijf waar je niet op kan vertrouwen!
Hoe leg je uit dat je gisteren nog kon dansen maar vandaag moet netflixen?
Waarom ga je dan dansen ?
Je hoort het ze denken.
Oneerlijk!

Het voelt alsof je leven stilstaat en dat van iedereen gaat door.
Als een langsdenderende trein waarin jij niet mee mag reizen.
Je kijkt de trein na en huilt.
Je wil mee maar je weet niet hoe.
Je zwaait hem uit tot je je arm niet meer omhoog kan houden.
Je wangen nat en je armen zwaar.
Oneerlijk!

De warmte van je huis kan ineens benauwend worden.
De plek waar je je veilig voelt en je terug kan trekken wordt ineens een gevangenis.
De ramen waardoor je naar de buitenwereld kijkt worden spiegels van eenzaamheid.
Oneerlijk!

Maar weet dat ik er ben.
Ik zie je pijn.
Ik voel je verdriet.
Ik hoor je angst.
Bij mij ben je veilig.
Ik hou je vast en bescherm je.
Onvoorwaardelijk

Liefs

We zijn dr bijna!

Het einde nadert.

De verkiezingsstrijd is bijna gedaan.

De tijd dat je geleefd wordt.

Waarin je zichtbaar moet zijn en je standpunten moet laten zien.

En debat na debat afloopt om je zegje te kunnen doen.

Ook is het de tijd om elkaars vliegen af te vangen.

Om te wijzen naar anderen hoe slecht ze het doen en dan hopen dat ze jou heel goed vinden dat je dit doet. (keep on dreaming )

Onze partij doet hier niet aan mee.

Ook het uitsluiten doen wij niet.

Al gebeurt het andersom wel.

Ik probeer mij vast te houden aan het doel.

Te luisteren naar de Deventernaar en de pijnpunten naar de oppervlakte brengen.

Ook schrijf ik graag.

Over wat mij bezig houdt maar ook wat ik opmerk in de locale politiek.

En laat ik duidelijk zijn dat dit MIJN mening is en van niemand anders.

Dit gezegd hebbende wil ik terug naar waar ik denk dat het om gaat.

De leefbaarheid in onze mooie stad moet terug.

Ik heb 3 jaar lang boodschappen rond gebracht bij mensen die honger hadden.

Ik weet dat het bestaat.

Ik heb het gezien en ik heb tranen gedroogd.

Ik wil samen met onze partij zorgen dat er geen honger meer hoeft te zijn.

Dat het niet mogelijk is dat je een nee krijgt bij de voedselbank!

Ik wil dat er een raad komt die de zorgen kan wegnemen.

Dat je ze kan aanspreken en verteld dat je overlast hebt van ratten dat de bestrijdingsdienst diezelfde middag bij je op de stoep staat om je huis ratvrij te krijgen.

Ik wil dat je langs de straat kan lopen om een mooie stoel op te halen die iemand anders over heeft.

Dat je gratis je overtollige huisraad kwijt kan aan de straat.

Dat je iemand een hart onder riem wil steken door #bietzeinderugge te zeggen.

Want dat betekent niets meer dan : zet ‘m op!

Hoe negatief anderen ook de uitspraak willen benaderen , negeren wij onze #Demtah moerstaal niet!

Ik wil dat de gemeenteraad niet teveel geld uitgeeft aan idioot grote projecten en de tering naar de nering zet!

Ik wil dat je huisdier niet bang hoeft te zijn in de weken rondom oud en nieuw.

Gewoon 1 mooie vuurwerkshow door  iedereen te bewonderen.

Ik wil dat iedereen zich veilig voelt en dat er verbinding komt.

Verbinding tussen de Deventernaar en de politiek.

Ik wil zoveel.

Maar ik wil vooral respect!

En als de mensen van de politiek daar nu eens mee beginnen .

Gewoon je standpunten duidelijk maken en niet de tekortkomingen van anderen.

Respect voor elkaar en voor de natuur.

Voor het groen in onze stad en de cultuur.

Wij beginnen alvast.

Doe jij mee?