Run baby run

Ik ben in training.
Ik moet leren om eerst te denken en dan pas te zeggen.
Misschien even tot 10 tellen?
In sommige gevallen zou 100 beter passen.
Waarom kan ik zo moeilijk luisteren?
En waarom wil ik zo nodig mijn verhaal vertellen?
Daar ben ik dus mee aan de slag.
Man wat moeilijk.
Heel soms als iemand mij wat vertelt dan
kan ik een hap lucht nemen en de woorden inslikken.
Maar heel vaak ook niet.
Ik vertel dingen die ik eigenlijk aan niemand hoor te vertellen.
Wees dus gewaarschuwd. Vertel mij niet jou donkere en diepe geheimen.
Ik vertel ze gerust aan een ieder die het wil horen.
En ook als ze het niet willen horen dan vertel ik het!
Ik heb enorm de behoefte om aanwezig te zijn.
Dat blijkt wel uit de verhaaltjes die ik tik.
Ik spaar niets en niemand om te ventileren.
En het is nog stom ook.
Ik kan de energie heel goed zelf gebruiken.
Maar nee hoor.
Ik pak het woord en blaat!
Gisteren nog.
Ik was met een keurige mevrouw aan de praat,.
Zij vertelt dat als haar kids nog uit gaan zij al
naar bed wil.
Ik laat haar amper uitspreken en vertel haar mijn avond rituelen.
Waarom toch?
Die mevrouw zit heus niet te wachten op mijn verhaal van die knellende ellende
en dat ik zo blij en dat mijn witte vlees rillend uit mijn bh valt!
Ik ben inmiddels ook immuun voor de angstige gezichtsuitdrukkingen van mensen.
Ik blaat gewoon door.
Een soort van  GOTCHA!
Ik bedenk me ook wel eens van te voren dat ik op een avond, uit mijn mond eens houd.
Dat ik gewoon eens stil ga zitten luisteren naar mensen.
Én dan...als ik denk dat het mij gelukt is ,komt het onderwerp op
mijn favoriete onderwerp.
Poep en scheten.
En daar ga ik weer. Voor ik het weet deel ik mijn stoelgangrituelen
en bolle dekbed verhalen. De angstige gezichten om mij een zie ik al niet meer.
De waarschuwingsblikken van mijn naasten lijken eerder een trigger om nog harder te gaan blaten.
Het is vast iets uit mijn jeugd.
Niet gehoord of gezien misschien.
En dat ik dat nu inhaal of zo.
Mocht ik jou verschrikken met zo'n verhaal.
Kijk mij recht in de ogen en zeg hardop : STOP
Mocht dit niet lukken ,leg dan je rechterwijsvinger dwars over je linker wijsvinger en hou dit voor mijn gezicht!
Mocht dit ook niet lukken kun je nog knoflook proberen of een houten staak.
En anders REN LIEFFIE , ZO HARD ALS JE KAN!



Liefs Ann

Drie is teveel. Veel teveel! T.E.A.B.

Er zijn van die onderwerpen die zelfs voor mij lastig zijn.
Ik wil niet veroordeeld worden.
Maar ik heb besloten open kaart te spelen.
De echte reden van mijn burn out te vertellen.
Ik ben bang dat mijn/onze levensstijl een schok zal zijn voor sommigen.
Maar ik kan het niet langer voor me houden.
Er zijn 2 mannen in mijn leven.
Met 1 ben ik getrouwd en de ander woont bij ons in.
Ik woon dus samen met 2 mannen.
Een spannend liefdesleven wat zijn tol eist.
Ik kan niet meer.
Ik ben letterlijk op.
De aandacht die die 2 mannen eisen is om horendol van te worden.
Niet de seks...die is prima. Aan aandacht geen gebrek.
Alleen wat van wie is was even lastig. Dus dat doen we niet meer.
We hebben geen gedrielijke gemeenschap meer.
Het zoeken naar het lichaamsdeel passend bij diegene die ik smachtend aankeek,
liep altijd weer anders. Vaak keek de een mij vragend aan terwijl ik drukdoende was met de ander.
Ik streelde een been om er even later achter te komen dat het mijn eigen was. (wintervachtje)
Ik voelde een hand op mijn welvingen. Ook mijn rug werd gestreeld.Mijn nek werd zachtjes gemasseerd en mijn hoofd geaaid. Ik moest me enorm concentreren. Wie bij welke hand hoorde lukte al helemaal niet meer. Ik voeldevan alles maar was alleen maar bezig om het te analyseren.
Kun je je voorstellen hoe verward ik werd toen ineens aan mijn tenen werd gelikt. Dat bleek de hond te zijn. Dus die hebben we naar buiten gebonjourd. Geen succes dus.
Nu doen we het om en om.
Dat geeft ietsje meer rust.
Geen gezoek naar passende lichaamsdelen en aanverwante zaken.
Ook hebben wij tijdelijk een extra vrouw erbij gehad.
Maar daar had ik helemaal een gebruiksaanwijzing voor nodig.
Geen idee hoe dat werkt en geen tijd om het uit te zoeken ,want de mannen
gingen er al snel mee aan de haal. Niet leuk want dan zat ik weer de hele avond te haken.
Alleen.
Die vrouw was super leuk hoor alleen geen moment rust met haar.
Alles wist ze beter en niks deden we goed. Ze bleef maar praten ook!
Dus die hebben we snel gewipt.
Nu dus alleen mijn 2 mannen.
Maar ook daar kan ik mijn draai nog niet vinden.
Als er iets kwijt is dan is het dubbel kwijt.
Er klinkt 2 x zo vaak Ann, weet jij waar dit ligt?
Niks kunnen vinden omdat ze alles overal en nergens neer leggen.
Ook 2 x zo vaak stinksokken verdwaald door het huis.
Dubbel zo vaak gesnurk en dubbel zo vaak scheten.
Het is druk thuis.
Te druk.
Dus vandaar.
Met pijn in mijn hart.
Tegen elk aannemelijk bod.
Alleen naar een goed tehuis.
Mijn mannen.

Liefs Ann

Zalige Pasen?

Het is Pasen.
Dag 2.
Hoe ik dag 1 ben doorgekomen ?
Geen idee hoe ik het heb gedaan.
Ik heb gewandeld en gepraat .
Op bezoek geweest en gekookt.
Ik ben sociaal geweest.
Ik heb gelachen.
Mijn masker opgezet en tot het uiterste gegaan.
Mijn grens voorbij en vergeten.
Mijn pijn verstopt als eieren.
Mijn moeheid genegeerd alsof het ware mijn vijand.
En dan dag 2.
Lamgeslagen en moe.
Uitgeput.
Emotioneel en leeg.
Ik kijk vooruit naar een enorm lange dag.
Een dag waarin ik mijzelf moet staande houden.
Het aftellen van de uren, minuten en secondes is begonnen.
De heuvel van tijd kijkt mij aan.
Maakt mij bang.
Red ik het?
Ach daar gaan de eerste .
De eerste tranen van de dag.
En ik weet nu dat dit niet de laatsten zijn.
Er zullen er nog meer vloeien.
Tussen de eieren door.
Nog 11 uur te gaan.
Het komt goed.
Ik kan het.

liefs Ann

shitverhalen enzo

Waarom? vraag ik mij dan af.
Waarom zeg je dat?
Waarom spui je jou mening?
Zitten we te wachten op wat jij denkt?
Of komt het door deze sociale media tijd misschien?
Dat we alles wat in ons opkomt roepen en aan
iedereen mededelen. Vragen zij erom?
Vragen mensen om onze mening?
Of vinden we het gewoon lekker om van alles te delen?
Alles kan tegenwoordig.
je kunt overal over praten blijkt.
Of bloggen.
Neem mij nu als voorbeeld.
Ik praat over poep en over vulva dingen.
Vrouwen en mannen problemen en de
oorlog met de bh verkopers.
Er is niets waar ik niet over praat.
En toch.
Toch vraag ik mij af of waarom wij tegenwoordig meer
willen delen via het WWW?
Komt het door de sociale armoede?
Dat we niet meer met de buurvrouw praten over wat ons
echt bezig houdt? Dat we de schone schijn ophouden en
vanachter een scherm zeggen hoe we ons voelen?
Ik snap best dat het lastig is om face to face (vroeger heette dit recht in je gezicht)
te vertellen dat je kind niet zo leuk is als iedereen denkt.
Hij smeert de stront uit zijn luier op de muur.
Daar maak je dan een leuke foto van en deelt dat op internet.
Met een beetje mazzel gaat dit viraal (de wereld over dus)
Maar jij zit met die stront op de muur.
Met een sopje ga je aan de gang en kijkt af en toe hoeveel likes
je hebt en hoevaak het gedeeld is. Dat maakt het weg poetsen van die shit
ietsje makkelijker blijkbaar. En gek genoeg ben je een soort van trots.
Niet op je kind maar opje filmpje en de reacties.
Maar dan vraag ik mij iets af.
Heeft dat pokkejong straf gehad?
Of leert hij nu dat als je een klotestreek uithaalt dat je moeder dat filmt
en dat je dan een soort van beroemd bent.
En wat wordt de volgende stap van je geniale koter?
Hoeveel likes gaat dit opleveren?
Hoe beroemd ga je worden met je schijtkind?
Ondertussenblijf ik jullie scherm vervuilen.
Met woorden weliswaar.
Maar wat is erger?

liefs Ann

Pleister

Zoveel te vertellen en evenzoveel is alleen voor mij leuk.
Vertel ik jullie alles?
Hou ik dingen achter of verdraai ik het ietwat?
Ben ik een open boek?
En wat voor boek ben ik dan ?
Sprookjes of een thriller?
laat ik gelijk maar zeggen dat ik niks verdraai.
Als ik iets niet wil delen dan meld ik het gewoon niet.
Maar er is bar weinig wat ik niet met jullie deel.
Ik ben de schaamte voorbij roep ik wel eens.
Ik ben gewoon enorm mijzelf.
Als ik weet wie ik ben tenminste.
Want door omstandigheden en aanverwante ellende is
mijn leven een open wond geweest.
Een open en bloederige wond die niet de mogelijkheid kreeg om te sluiten.
Steeds wanneer ik dacht dat het bloeden stopte was er iets wat ervoor zorgde
dat het er weer uit gutste. Zo labiel als een draaideur op zee.
Wat een ellende. Waar ik ook houvast zocht , ik vond het niet.
Hele lieve berichtjes van mensen die wilden helpen of een hart onder '
de riem wilden steken. Maar het beklijfde niet.
De woorden van de mensen kwamen niet binnen.
Hoe ik ook mijn best deed. Ze kwamen niet aan.
Het was teveel.
Het ziek zijn en het jaren lang jongleren met ballen die niet omhoog te houden waren.
Het voor iedereen te goed willen doen behalve voor mijzelf.
En ook in die tijd. De tijd dat ik 0,0 energie had ,liep ik de benen onder mijn kont
vandaan voor iedereen die maar een kik gaf.
Alles deed ik om maar niet stil te staan en mijn eigen geschreeuw te horen.
Weglopen voor pijn .
Wegrennen voor inzicht.
En dan terwijl ik loop sta ik ineens voor een afgrond.
Ik draai mij om en zie jullie.
Jullie adviezen en goede raad.
Het gonst en zoemt om mij heen .
En terwijl ik mijn handen op mijn oren leg hoor ik mijzelf.
Mijn adem stokt. Ik moet moeite doen mij mij te horen.
Ik wil liefde en warmte en aandacht.
Niet van jullie maar van mijzelf.
En ik zak ineen.
Ik hou mij vast en huil.
Zachtjes stromen de tranen over mijn wangen en ze zwellen aan.
Tot ik met enorme uithalen het uit schreeuw.
Ik moet pijn laten gaan om liefde toe te laten.
Het doet zeer en het is eng.
Mijn muur is weg.
Mijn harnas is uitgepeld.
Mijn open wond is een enorm gapend gat.
De pleisters en verbandjes die ik erop heb gedaan om de boel te dichten werken niet.
Het ettert eronder gewoon door. Ik trek de pleister er in 1 keer af en laat het bloeden.
Ik moet helen van binnenuit.
En het lukt.
Geen moment heb ik gedacht dat ik dit alleen kon.
Ik heb de wijsheid aan mijn kant.
Zij laat mij zien wie ik kan zijn.
Zij heeft mij geleerd hoe ik mijn wond moet verzorgen.
Met liefde en licht. Met lucht en aandacht.
En het lukt. Langzaam aan krijg ik steeds ietsje meer adem.
Ik ben er nog niet.
Nog steeds kan ik een afspraak op het laatste moment afzeggen.
Gewoon pure paniek .
Maar steeds vaker kom je mij wel tegen.
Gewoon mij en niet mijn open wond.
Want weet je?
Ik vind mij leuk.
Steeds een beetje meer.


liefs Ann

Dr. Not zo Hotty

Ik had jullie nog iets beloofd.
Ik had beloofd om deel 2 hier te plaatsen.
Ik zou jullie laten weten hoe het ging bij mijn arts met een spraakgebrek. De arts die uij zegt ipv eu.
Het vervolg van een leuk en grappig verhaal.
Deel 2 is niet zo grappig.
Ik heb even gewacht ook met het plaatsen omdat ik de
hoop had dat ik er eind van de week nog iets van humor in zou kunnen vinden.
Helaas.
Niets van dit alles.
Nu ben ik wel blij dat ik aan jullie niet hoef uit te leggen hoe het kan dat ik van manisch grappig naar hopeloos depressief kan in 3 seconden!
Depressief is het.
Als ook deze arts zegt mij te willen verlaten.
Ik voelde het al aankomen.
Een zacht kneepje in mijn elleboog is niet geruststellend.
Dan weet je dat er een onheilspellend bericht komt.
Gespannen zit ik in de stoel en ik zie hem veel praten.
Zien inderdaad. Ik krijg niet veel mee behalve dat de bloeduitslagen goed zijn. Niks aan de hand mevrouw.
En terwijl hij deze woorden uitspreekt voel ik hoe er tranen over mijn wangen rollen. Ze landen op mijn handen die elkaar vasthouden met ineengestrengelde vingers. De knokkels zijn wit.
En nat. Geruisloos huil ik. Weer voel ik mij in de steek gelaten.
Ik zeg heel zacht dat de waardes goed zijn maar mijn lijf niet zo voelt. Ik vraag hem hoe dat kan. Ik vraag hem waarom de hele wereld door kan gaan met leven en ik moet wachten met leven tot ik mij goed voel. Ik vraag hulp. Ik zit stuk.Ik ben leeg. Van het vechten en vragen. Ik wil sterke schouders die zeggen dat het goedkomt. Ik wil dat iemand mij oppakt en mij een stukje door het leven draagt terwijl ik mijn hoofd tegen een warm kloppende borst leg. Ik wil dat iemand mij in de ogen kijkt en knikt. Alleen maar knikt en mij vasthoudt. En ik dacht dat ik deze had gevonden .
Mij arts met zijn spraakgebrek.
Mijn anker.
Mijn hoop.
Ik ben weer alleen.

liefs Ann

Paasbest!

Ken jij ze?
Niet uit bladen of zo maar in het echte leven.
Iemand uit jou omgeving misschien?
Van die vrouwen bij wie alles klopt.
Die vrouwen die zo'n leuke man met een kabeltrui hebben .
En ook nog 3 mooie kinderen en een labrador.
Ik ken ze niet.
Ja uit de bladen wel.
Van die Margriet of Libelle vrouwen.
Met hun perfecte gezinnetjes.
Bah!
Altijd rond een feestdag verschijnen ze in reclames of
in bladen. Met hun knappe smoeltjes in vreselijk
opgeruimde huizen. Keukens waar ze net brood in hebben
gebakken en waar geen bloem op de grond ligt
De labrador die ligt te genieten onder de keukentafel .
Is die wel levend? ik zie geen vlokje haar op de vloer.
Knappe snuitjes van die kids die aan het eier verven zijn
met schone handjes en geen enkel onvertogen woord.
Geen ruzie om de blauwe verf. Wie had die eerst?
De knappe man in zijn sexy kabeltrui met ietwat ruig baardje.
Hij staat tegen haar aan. Kijkt zwoel en liefdevol in haar ogen.
Alsof hij haar uitkleed met zijn ogen en zegt : lieverd,
al deze eieren eet ik zo meteen op en ik zal je ,als die kids naar bed zijn alle
hoeken van de slaapkamer laten zien. Of wacht, misschien zegt hij wel
met zijn lippen tegen haar oor: ik neem je zo staand tegen die mooie paastafel aan.
Maar eigenlijk zijn het gewoon acteurs. Ze spelen dat ze leuk zijn. Maar ondertussen
vervuilen ze wel mijn brein met die zoetsappigheid!
Ook ik heb heus zo'n trui voor mijn man gekocht.
 De kids geïnstalleerd aan een mooie paastafel.
De hond naar buiten geschopt. Die had namelijk wat eieren te pakken gekregen en
iedere keer als we heel zachtjes pffft hoorden moesten we rennen voor ons leven.
Dus die hing met zijn snuit tegen mijn toch al niet frisse raam.
Het brood bakken ging wat moeizaam en het rijzen lukte niet,
De bloem zat overal behalve in het brood.
De kids met hun vieze zandbak nagels hadden helpen kneden.
Eet smakelijk!
Mijn man stond  met zijn kopje koffie in de hand en in zijn knappe
kabeltrui van de C&A dit alles gade te slaan.
Zijn blik op oneindig tuurde hij naar buiten.
Ik probeerde mee te mijmeren maar moest die vechtende kids uit elkaar halen.
De verf zat inmiddels op mijn keukentafel en het glas waarin het gekleurde water zat van de kwasten vloog ineens door de keuken. Tegen mijn witte keukenkastjes(ooit waren ze heus wit).
Mijn man keek geschrokken mijn kant op. Hij lachte meewarig naar mij en haalde zijn schouders op.
Alsof hij wilde zeggen: jou kids schat! En ik weet niet waar de vaatdoek ligt.
In 1 klap was ik klaar met die leuke paas/kerst  en ander feestgedoe.
Ik weet het nu zeker. Ik begin een actie groep.
Een protestgroep tegen die zogenaamde Margriet/Libelle families.
Ze zijn slecht voor je gemoedstoestand.
En voor je huwelijk.
Want jou man in zijn mooie beige kabeltrui fluistert slechts in je oor :
Schat had je bier gehaald?

Fijne pasen allemaal.