Gewonde moeder

Ik zit alweer in de startblokken om iets leuks en grappigs
te tikken. Iets waar we weer smakelijk om kunnen lachen.
vanwege de herkenning voornamelijk. Denk ik.
Ik heb afgelopen week Indisch gegeten. lekker pittig. Ik hou ervan.
En zoals het met pittig eten is, je geniet er 2 keer van.
En oh ja ....the ring of fire was gearriveerd!
En terwijl ik dit typ en vanwege brain fog af en toe even iets anders moet bekijken
komt er een artikel voorbij waarin ik mijzelf herken. En het is niet grappig.
Wel een feest der herkenning.
Het gaat over de moederwond. Heel veel informatie wat ik allemaal niet heel makkelijk kan verwerken. Wel weet ik dat ik het heb, Een moederwond. Ik was er al mee aan het werk, alleen wist ik niet dat er een naam voor was.

De moederwond omvat de pijn van:

• Vergelijking: je niet goed genoeg voelen
• Schaamte: een sluimerend gevoel dat er iets mis is met je
• Demping: het gevoel dat je je klein moet houden om liefde te krijgen
• Een aanhoudend schuldgevoel omdat je meer wil dan je nu hebt

Punt 1 tot en met 4 ...check!

Helaas heb ik ze alle 4. Ik weet dat ik blij moet zijn met mijzelf en trots enz. 

Maar dan toch. Die punten sluimeren als een etterende wond steeds weer naar 

de oppervlakte. En toch zijn er af en toe van die kleine momenten ,van die kleine geluksbubbels. In je buik. Die je eigenlijk 

wil laten groeien en groter wil laten worden. Het moment dat ik zo'n bubbel heb dan 

zit ik doodstil. Ik wil zo lang mogelijk ervan genieten maar vaak ebt hij langzaam weg.

Ik ben te bang. Eigenlijk moet ik die bubbel pakken en kneden en bewegen zodat hij door mijn hele lijf kan. Ruimte maken voor geluk.

Op schrift makkelijker dan het te doen natuurlijk.

Ik ben mij er in ieder geval van bewust. EN dat is stap 1.

De allerbelangrijkste stap. 

Ik weet dat ik moet groeien en uit mijn glazen huis moet.

Ik moet mijn moederwond helen. Dat wat ons vrouwen generaties lang is doorgegeven.

Dienstbaar zijn. Luisteren en niet voelen. En dat moet dus anders.

Voor mijzelf maar ook voor mijn dochter en haar dochters.

Voor jou en jou dochters.

Ik word er leuker door. Makkelijker en opgeruimder.

Minder beren op de weg en ruimte om te ademen.

Ik krijg meer lucht omdat de druk van mijn schouders afvalt.

Ik ben er nog lang niet en zal regelmatig weer terug vallen. 

Maar ik kruip weer op. Omdat ik dat kan en omdat ik die bubbel wil laten groeien.

Die bubbel waarin ik kan stralen en liefhebben.

Voor mij en voor jou.

liefs Ann

http://nunqui.com/nieuws/42-over-de-moederwond

Be nice

Zeg het mij!
Vertel mij waar is het mis gegaan ?
Wanneer is de kentering gekomen?
Hoe is het gegaan?
Sluimerend of was het er ineens?
De onaardigheid van mensen bedoel ik.
De mensen zijn nu zelfs zo onaardig dat er een soort
van campagne voor moet komen. En is het alleen op
het internet of ook in real life? Is het begonnen met internet of is
internet alleen een vergrootglas? Is het omdat het anoniem kan?
Veilig achter een scherm waar niemand ziet wat je doet.
Cyberbullying is een verschrikking.
Ik ben er zelf ook slachtoffer van geweest.
Ik weet hoe het is en hoe het voelt.
Vooral als er mensen zich gaan groeperen.
Dan worden ze eng. Ze maken hun eigen regels en lachen
om andermans pijn en verdriet. Zouden ze dat in het echte leven ook doen?
Is het een fatsoenskwestie?
Misschien een hang naar macht en controle?
Jezelf groter en beter voelen dan een ander.
De ander geraakt zien en gekwetst.
Is dat grappig? Is dat bevredigend?
Krijg je daar een blij gevoel van of een stijf piemeltje?
Heb jij niet een moeder die jou een enorme schop onder je hol kan geven?
Is jou nooit geleerd om een ander niet te kwetsen?
Ik snap het niet. Echt waar niet.
Nu is er zelfs een campagne tegen vuiligheid.
T shirts met opdruk dat je aardig moet zijn.
Leuk hoor maar moet je niet aardig zijn omdat dat zo hoort?
Omdat je met aardig zijn zoveel meer bereikt dan met gesar.
Een aardigheidje levert een glimlach op.
Een warme groet of een schaterende lach.
En dat aardig zijn moet onze tweede natuur zijn.
Gewoon omdat het fijn voelt.
Natuurlijk zullen er rotzakken zijn die misbruik
maken van de goedheid van iemand anders.
En die mag je rustig de deur wijzen.
Vriendelijk doch dringend adviseren de highway te nemen.
Weggaan en optyfen.
Want dat heb ik inmiddels wel geleerd van mijn zijn zoals ik ben.
Ben je lief dan mag je blijven en doe je stom dan moet je weg.
Niet alleen op het internet  maar ook van mijn stoepje thuis.
Ik heb mijn energie nodig voor mijzelf en mensen die dat verdienen.
Dus kost je energie dan mag je doorlopen
Ben je lief voor mij dan ben ik het voor jou.
In het echt en op internet.
Als we dit nou gewoon allemaal doen en mensen gewoon ook
weer aanspreken op fout gedrag dan moet het goed komen.
Dus niks T shirt maar gewoon lief doen.

liefs Ann

Geopend en blootgegeven

En dan gebeurt het.
Dat wat ik eigenlijk niet wil.
Een uitnodiging krijgen als je een burn out hebt.
Ik weet dat ik er vaker uit moet.
Ook weet ik dat alleen maar thuiszitten in mijn
ruikende joggingpak niet goed voor me is.
Maar de keren dat ik er even uit moet naar de winkel
of een bezoekje aan iemand dan ben ik blij '
dat ik weer thuis ben. Mensen ,vooral veel, om mij heen maken
mij onzeker. Ik schuifel dan wat heen en weer en begin te zweten.
Klamme handjes en een natte rug. En heel soms begin ik te bazelen.
Als ik al woorden kan vinden dan zijn het vaak woorden die niet
matchen met de avond. En achteraf komt dat besef pas.
Oeps! Geen fijne basis om nog een keer weg te gaan.
Deze avond waar ik voor uitgenodigd ben durf ik
niet alleen aan. In mijn eentje naar Utrecht s'avonds laat.
Nope! Gaat niet gebeuren. Dus vraag ik of mijn lief mee mag.
En gelukkig kan dat! Gisterenavond was het zover.
Al 2 dagen van te voren rust ik uit en probeer er niet
over na te denken waar ik heen ga en wat ik kan verwachten.
Ik wil de paniek nog even uit stellen.
Lief rijdt en is daar ooit een keer eerder geweest en besluit om
zonder navigatie dat laatste stukje door Utrecht te rijden.
P A N I E K
Maar het lukt. Hij laat mij op een zo goed als verlaten parkeerterrein
uitstappen. Ik voel  mijn maag inhoud omhoog komen en probeer
aan bloemetjes en zon en zo te denken. Happy thoughts.
En voor ik kan knipperen met mijn ogen heb ik in een yellow cab gezeten en
sta ik binnen een een prachtige hal. De avond heet open en bloot.
Een vertelsel/zang/openbaring avond.
Er lopen vrouwen rond die meer vrouw zijn dan ik ooit zal zijn.
Ik glimlach en verwonder mij over de enorme hakken ,strakke leren broeken en
het ellenlange lijf met borsten en konten en make up. Veel make up.
Ik drink met iets te grote slokken mijn wijn op.
Ik onderdruk de paniek en glimlach.
Ik knik vriendelijk tegen die enorme vrouwen.
Ik vertel mijzelf dat ze mij niet zullen verslinden. Al twijfel ik over 1. Ze zou het kunnen.
Ik knuffel mijn vriendinnetje en ben blij dat ze er is.
We kunnen gaan zitten. Het gaat beginnen.
Susan,oud TROS omroepster , begint haar verhaal te vertellen.
Ze zingt en vertelt. Ook heeft ze een boodschap. Ik probeer uit alle macht de avond te halen
en moet helaas sommige stukken deleten. Niet opslaan om mijzelf te redden.
Na de pauze weet ik dat ik het kan redden.'
Ik ga weer zitten en de wijn doet zijn werk.
Bij mij ,maar ook bij de anderen. Er klinkt een beetje hysterisch gegiechel achter mij .
Het is ook een oud omroepster. Ze wil nog steeds van zich laten horen.
Ook al is het niet haar avond. Ook oud journaalman Edvard Niessing is er.
Ook hij is aanwezig. Letterlijk en figuurlijk.
En als ik zo om mij heen kijk zijn er meer mensen aanwezig.
Misschien is het omdat ik in een burn out zit ,maar ik zie de mensen vanaf de zijlijn.
Ze zijn druk en willen zich laten gelden. Men is aanwezig in lijf en leden.
Niet allemaal. Anderen duiken in de enorme snoeppot.
Zoeken zeker 10 minuten lang naar het juiste snoepje.
Ik wil mee helpen zoeken.
De afterparty gaat mij niet lukken.
Ik kan het gewoon niet. Het is teveel.
Ik heb de boodschap van Susan gehoord.
Ik heb hem gehoord. En nogmaals gehoord'.
En voor mij is het nu even niet zo.
Ik wil wel anders denken maar weet even niet hoe.
Dus denk ik maar even helemaal niet en voel.
Ik knuffel Susan na afloop en zeg dat we snel moeten afspreken.
Want wat ik die avond heb gezien is een vrouw die staat voor wat ze is.
Gepokt en gemazeld door het leven.
Ze heeft echt wat te vertellen.
Ze heeft een boodschap.
Een missie.
Go Susan.





liefs Ann

Stof tot nadenken

Ik ben toch niet de enige die ze heeft?
Het is niet dat ik ze verzamel maar heel
vervelend vind ik ze ook niet.
Ik ben ze ook regelmatig kwijt. Dan loop ik langs en dan verstoppen ze zich snel.
De hoek waar ze normaal zitten is dan ineens leeg, Het lijkt wel of ze een spelletje met mij doen.
Verstoppertje of zo. Alleen verstoppen ze zich nooit lang genoeg .Ik vind ze altijd weer.
Nou ja , mijn man vindt ze het vaakst.
Die vindt ze niet zo leuk. Dat snap ik ook wel . Hij is een beetje gevoelig voor ze.
Dan wil je ze eigenlijk niet zo vaak zien. Helemaal niet eigenlijk.
Dit doet bij ons thuis regelmatig stof op waaien.
Bij jullie ook?
Of hebben jullie ze helemaal niet?
Die super schattige, donzige en fluffy stofwolkjes.
Vederlicht dansen ze door je huis. Gedragen door de zachte briesjes als je langsloopt.
En soms doet de zon mee. Die laat zijn warme licht stralen door je huis . Het lijkt alsof de wolkjes stof zweven op muziek.
Maar die muziek is geen gewone muziek . Nee.
Dat is mijn man die met de stofzuiger in de aanslag staat.
Hij houdt niet van ze.
Dat geeft stof tot nadenken.
Had ik ze moeten  vermoorden?
Nee! Ik kan het niet.
Met mijn handen op mijn oren zit ik te wachten tot mijn man klaar is met de
massamoord. Want ik had er meerdere. Stof vriendjes.Van die schattige donzige en vaak grijze pluizebollen.
Hij grijnst erbij. Die man van mij.
Hij krijgt er weer lucht van zegt hij.
Hij is nogal kort van stof.
En ik?
Ik zucht en heb de tijd.
Dat geeft weer stof tot nadenken.
Tijd om nieuwe te verzamelen.
Ik bijt in het stof en begin opnieuw.
Tot snel lieve nieuwe stof vriendjes.

liefs Ann

Hersenmist

De laatste tijd kijk ik vaak zoals op de foto.
Ernstig zoekend naar woorden die ergens in mijn hoofd
zijn opgeslagen. Woorden die niet heel ingewikkeld zijn.
Nee het zijn vaak de alledaagse simpele woorden.
Hamburgerbroodjes bijvoorbeeld. Best knullig als je in de supermarkt
een omschrijving moet geven van een woord wat gewoon niet uit je mond komt//
Natuurlijk zit het in mijn hoofd. Het vind alleen de uitgang niet.
Verdwaald in het doolhof in mijn hoofd. De weg kwijt door de mist .
Stel je voor dat je mij een gesprek moet aangaan.
Of dat ik jou een heel verhaal moet vertellen.
Ik graaf in mijn eigen hoofd naar de woorden. Het graven gaat moeizaam en het woordje euhh valt steeds vaker. En dan ineens zie ik dat je minder geïnteresseerd bent naar mijn verhaal.
Ik zie een wenkbrauw opgetrokken. Ik zie een geïrriteerde blik. Ja je hebt haast.
Ja het duurt lang. Denk je dat ik dat niet weet?
Denk je niet dat ik niet vloeiend een verhaal wil vertellen..
Weet je dat ik daar goed in was? Ik kon oreren als de beste.
Hele verhalen en oude koeien kon ik uit de mouw schudden.
En tegenwoordig?
Geen oude koe en ook geen verhaal duikt meer op in de mist.
Met veel moeite probeer ik soms iets te vertellen als ik
in gezelschap ben. En na een fiasco pas geleden ben ik mij er
nog meer van bewust dat ik in het vervolg gewoon moet luisteren.
Ik kan het even niet. En dat is niet makkelijk
Langzaam aan neem ik steeds meer afscheid van wie ik ben.
Kleine stukjes Ann verdwijnen in de mist.
Mijn hoofd laat mij in de steek.
Mijn hoofd wat ontspanning haalde uit lezen. Heel wat boeken heb ik verslonden.
En nu? Ik kan amper een suske en wiske uit lezen.
En dan nog moet ik sommige tekstballonnetjes 3 x opnieuw lezen.
Mijn ontspanning haal ik daar dus niet meer uit. Het is pure frustratie om te lezen.
En zo raak ik dus niet alleen mijzelf lichamelijk kwijt maar ook geestelijk.
Op mijn lijf kan ik niet meer vertrouwen. Die doet het ook vaker niet dan wel.
Nu laat mijn hoofd mij ook in de steek.
Wat blijft er over?
Mijn humor dus!
Voor hoelang de humor blijft heb ik geen idee van.
De auto immuunellende heeft hem nog niet gevonden.
Ik koester hem nog en bulder af en toe van het lachen tussen mijn tranen
van verdriet en gemis door.
Ik hoop ooit goed ingesteld te zijn met mijn medicijnen en tot
die tijd moet ik het doen met een goddelijk ,maar een iets te groot en kapot lijf en
een prachtig ,maar helaas niet goed functionerend ,hoofd en een bulderende lach die
het goed doet op zelfspot.
Tot ooit

liefs Ann

Zwaar leven?

Happy new year hoor ik om mij heen.
Gelukkig nieuw jaar en dat soort shit.
Nou de toon is gezet. Je hebt waarschijnlijk
al een donkerbruin vermoeden waar dit blogding
over zal gaan. Lekker stukje schrijven zeg ik dan.
Afreageren zal  een ander zeggen. Boeit dat? Nope.
Terug naar de beste wensen. Naar oudejaarsavond om precies te zijn
Herman Finkers heeft zijn stinkende best gedaan om mij deze ellenlange avond
redelijk wakker te blijven. Sinds jaren was het zowaar aangenaam op de tv.
Paul de Leeuw noemde het zelfs kunst!  Enge man die Paul.
Herman is gewoon Herman en niet een opgeblazen galbak uit het westen die ons
oosterlingen zo lekker op de hak kunnen nemen met oud en nieuw.
Ik dwaal af. Ik had een ontspannen avond dus. En voordat ik het wist was het 12 uur.
Gelukkig nieuw jaar schat zeg ik dan. En hij zegt het tegen mij. We kijken elkaar aan.
En ik zucht. Ik moet heel fokking 2016 nog door. Hoe dan?
Ik ben in de greep van de burn out of hoe je het ook wil noemen.
Ik ben leeg. Op en moe. Ik ben de weg kwiet. Mijn navigatie is stuk.
En dus sta ik met oud en nieuw onder aan de berg die 2016 heet.
Ik probeer niet te panikeren. Ik neem een hap lucht en slik dat restje
champagne weg. Ik kokhals bijna. Ik lust geen champagne.
Alle andere wijnen wel hoor. Wees gerust!
Ik besluit de tuin in te gaan en omhoog te kijken naar het vuurwerk.
De buren knallen er flink op los. De oude geesten wegjagen.
Het nieuwe jaar schoon beginnen of zo.
Nou dat zou fijn zijn.
Alle plaaggeesten uit 2015 weglaten en met een schone lei beginnen.
Zou dat niet fantastisch zijn. Ik weet wel wat mensen die ik eeuwige jeuk wens,
En ook hersenen die het soms niet doen kan ik wel kwijt.
Helaas werkt dit niet zo en is mijn juk uit 2015 nog net zo zwaar in 2016.
Ik moet het ermee doen. Maar heel blij kan ik niet worden hiervan.
als ik in gesprek ben met mijn eega en we hebben het over toekomst plannen en
wat hij nog wil gaan doen , dan overvalt mij ineens een soort van afgunst.
Lekker hoor om je te ontwikkelen en te kijken wat je wil gaan doen en nieuwe dingen ontdekken.
Fantastisch als je dat van te voren kan gaan bedenken, Dan heb je dus al voorpret.
Die tijd is voor mij geweest. Ik kan amper 3 uur van te voren dingen plannen.
Laat staan een heel nieuw jaar.
Ik heb geen ruimte om 2016 te gaan ontdekken als ik eerst mijzelf nog moet ontcijferen.
En heel eerlijk denk ik dat dit een beste klus is.
Is het raar als je gewoon durft te zeggen dat je leven niet zo leuk is?
Dat je moet zoeken naar hoogtepuntjes?
Of past dit niet in de huidige volmaakte maatschappij van mooie profielfoto's en
gefotoshopte vrouwen en mannen?
Eigenlijk interesseert mij dat ook niet.
Ik ben wie ik ben.
Al heb ik op dit moment niet een heel goed idee wie ik ben.
Vast leuk en gezellig en spontaan. Ik weet alleen niet nog niet wanneer.
Ik laat jullie weten wanneer het zover is.
Trek ik een flesje wijn open.
Nee geen champagne.

liefs Ann

https://www.youtube.com/watch?v=ci9VDT0EtGI