Maneschijn

Ik ben weer eens vroeg wakker.
Door de maan of de buurvrouw of door gesnurk van de liefste.
Maakt niet uit waardoor.
Gewoon wakker.
Er komen allerlei gedachtes in mijn hoofd.
Hoe komen ze daar binnen?
Doemgedachtes en zorgen maak gedachtes.
Gedachtes die van het ene slechte scenario naar de andere gaan.
Ik draai en draai.
Waarom denk ik niet happy gedachtes?
Op het strand liggen of je huis vol bloemen.
Een rollebol gevecht in marshmallows ofzo.
Weet ik veel , iets leuks.
Ik ga eruit.
Pak een kopje koffie en zit voor het raam.
De wereld slaapt en ik niet.
Ik word overspoeld door zelf medelijden.
Heerlijk!
De hele wereld is schuldig aan mijn  misère.
Het komt door iedereen behalve door mij.
Ik versterk het nog even door op facebook mijn
niet vrienden of ex vrienden te bekijken.
Die mensen , waarvan ik weet dat ik bij happy foto's van hun ,  zo'n
weeïg gevoel in de buik krijg.
Past zo fijn bij mijn melancholische bui.
De hond naast mij in de stoel zucht.
Ik zucht mee.
Ik sluit dat feestboek en typ.
Ha , lekker weer.
De woorden komen vanzelf.
En ik weet nu al dat er weer herkenning is.
Want weet je.
Ik ben jij en jij bent ik.
Samen maken wij de wereld.
Met onze kronkels en gekke gedachtes.
Vanavond weer een poging doen om lekker te slapen en niet te malen.
Maar ja....die supermaan hè!

Friend : to be or not to be

Ik had al een blog geschreven maar nog niet op opslaan gedrukt.
Ik swipe met dikke vingers over een verkeerde balk en weg....
Mijn idee was gelijk : ok, niet voor publicatie dus. Hahaha
Stofzuigen dan maar.
En toch zit ik hier weer.
De beneden verdieping gezogen en drijfnat van het zweet.
Even op adem komen voordat ik de supermarkt in ga.
En dan toch maar die laptop op schoot.
Tikkerdetik klinkt het en ik hou ervan!
Mijn blog die helaas verschwunden is , ging over vrienden.
Echte en facebookvrienden.
Ergens gaat het soms mis en verwarren mensen een virtuele vriend met een real life vriend.
De dunne lijn van claimen en interesse tonen wordt ook nogal eens overschreden.
Als je regelmatig post denken mensen je ook erg goed te kennen.
Voor die vrienden is een virtuele vriend hetzelfde als een echte.
Slim van facebook .
Jammer voor mij.
Er zijn namelijk die facebook vrienden , laten we ze frienden noemen, die jou zien als real life vriend.
Die denken je te kennen.
Die een bepaalde status aan je friendschap hangen.
Ik vind al mijn frienden lief en leuk.
Maar mijn vrienden zie ik regelmatig.
Die knuffel ik en koester ik.
Ik hou van ze.
Mijn frienden zie ik niet of bijna niet irl.
We hebben gezamenlijke interesse ,ziektes of .

frienden
Iets wat ons verbindt.
Maar weet dat als ik mij erger aan jou als friend, of als je steeds negatief reageert of
mij ergert op facebook dat ik dan de vrijheid heb om je te ontfrienden.
Want ik bepaal wie ik in mijn leven toelaat en wie niet.
Ik heb afgelopen weekend wat frienden gewist.
Tot groot ongenoegen van 1 zo'n friend.
En dat is prima natuurlijk.
Zij zag het verschil niet tussen frienden en vrienden.
Zij was negatief.
Gaf mij het gevoel niet te deugen.
Dus zeg ik gedag.

Want vrienden laten je stralen.
Halen je omhoog als je diep zit
Beschermen en koesteren je
Omarmen je als je verdriet hebt
en laten je lachen als het moeilijk gaat

ik heb jullie lief

liefs Ann

Friend : to be or not to be

Ik had al een blog geschreven maar nog niet op opslaan gedrukt.
Ik swipe met dikke vingers over een verkeerde balk en weg....
Mijn idee was gelijk : ok, niet voor publicatie dus. Hahaha
Stofzuigen dan maar.
En toch zit ik hier weer.
De beneden verdieping gezogen en drijfnat van het zweet.
Even op adem komen voordat ik de supermarkt in ga.
En dan toch maar die laptop op schoot.
Tikkerdetik klinkt het en ik hou ervan!
Mijn blog die helaas verschwunden is , ging over vrienden.
Echte en facebookvrienden.
Ergens gaat het soms mis en verwarren mensen een virtuele vriend met een real life vriend.
De dunne lijn van claimen en interesse tonen wordt ook nogal eens overschreden.
Als je regelmatig post denken mensen je ook erg goed te kennen.
Voor die vrienden is een virtuele vriend hetzelfde als een echte.
Slim van facebook .
Jammer voor mij.
Er zijn namelijk die facebook vrienden , laten we ze frienden noemen, die jou zien als real life vriend.
Die denken je te kennen.
Die een bepaalde status aan je friendschap hangen.
Ik vind al mijn frienden lief en leuk.
Maar mijn vrienden zie ik regelmatig.
Die knuffel ik en koester ik.
Ik hou van ze.
Mijn frienden zie ik niet of bijna niet irl.
We hebben gezamenlijke interesse ,ziektes of .

frienden
Iets wat ons verbindt.
Maar weet dat als ik mij erger aan jou als friend, of als je steeds negatief reageert of
mij ergert op facebook dat ik dan de vrijheid heb om je te ontfrienden.
Want ik bepaal wie ik in mijn leven toelaat en wie niet.
Ik heb afgelopen weekend wat frienden gewist.
Tot groot ongenoegen van 1 zo'n friend.
En dat is prima natuurlijk.
Zij zag het verschil niet tussen frienden en vrienden.
Zij was negatief.
Gaf mij het gevoel niet te deugen.
Dus zeg ik gedag.

Want vrienden laten je stralen.
Halen je omhoog als je diep zit
Beschermen en koesteren je
Omarmen je als je verdriet hebt
en laten je lachen als het moeilijk gaat

ik heb jullie lief

liefs Ann

Meten is zweten

Dat is een gezegde.
Populair ook wel.
Ik hoor het regelmatig en vaak is het gerelateerd aan klusjes enzo.
Maar het dondert bij mij in mijn hoofd binnen.
Ik ben iemand die ook mijn hele leven al meet.
Mijzelf!
Ik meet mij aan anderen en aan hoe het heurt.
Aan wat ik denk dat ik zou moeten meten en wat anderen denken dat ik moet meten.
Neem nu bijvoorbeeld het schrijven van dit soort blogs.
Om mij heen begonnen meer mensen te bloggen.
Ik ging het lezen en toetste mijzelf aan hun blogs.
Ook kreeg ik verkapte "kritiek".
Verzoeken om niet over bepaalde onderwerpen te praten want
ik zou zomaar familie kunnen schaden met mijn blogs.
Toen ik net begon liet ik al mijn blogs eerst lezen door mijn oudste.
Zijn reactie was steevast : top geschreven mams, je mag schrijven over alles wat jij wil want het zijn jou blogs.
En dat wil je horen.
Dat je niet hoeft na te denken en gewoon kan ratelen over je toetsenbord.
Je lief en leed op het net kan flikkeren gewoon omdat jij dat wil.
Je kijk op de wereld en op jezelf kan ventileren met een ieder die het wil lezen.
Dat je het niet 3 x of meer hoeft na te lezen omdat misschien een schoonzus of iets aanverwants
aanstoot kan nemen aan je hersenspinsels.

Meten dus.
Dat meten is een reden van mijn burn out.
Ik heb zoveel gemeten dat ik bijna niet meer normaal iets kon zien of doen
zonder te meten.
Voor mij is gebleken dat meten geen weten is maar zweten.
Zweten omdat ik weer niet voldeed aan een standaard.
Een standaard die ik later als mijn houvast ging zien.
Een houvast wat later bleek een strop te zijn.
Ik stop met meten.
Tenminste : ik doe mijn best om te stoppen met meten.
Het is best lastig.
Want zonder lijn moet je jezelf ontdekken.
Je eigen lijn maken .'
Iedere dag ontmoet ik mijzelf weer.
En regelmatig verras ik mijzelf met wie ik ben.
Ik zie mijzelf nu ook door vrienden.
Ik zie hun valkuilen die ook mijn valkuilen waren.
Ik ga weer op zoek naar ik.
Ik begin met weer een blog.
MIJN blog.

liefs

Ik hou van mij

Al bijna 1 jaar.
De tijd vliegt .
En niet alleen als je het leuk hebt.
Ook tijdens een burn out vliegt de tijd.
Dagen zijn verdwenen en weken opgelost in mist.
Een dikke mist die soms ietsje minder dik is.
Ik probeerde wat te lezen maar dat lukte vaak niet.
Concentratie is nog steeds weg.
Ik krijg nog steeds tips en trucs.
Heel lief bedoeld en ook fijn dat ik niet de enige ben met'
mijn leven op pauze.
Maar de ene tegeltjes wijsheid is niet de andere.
Wat voor de een werkt dat is voor de ander een ramp.
Er is geen simpele oplossing.
Tot jezelf komen.
En accepteren .
Aanvoelen wanneer genoeg ook echt genoeg is.
Ja ja ja ja....
maar als je jezelf kwijt bent en je acceptatievermogen is verdort.
Het voelen is overgegaan in gewoon existeren.
Wat dan?
Adem halen....
Dat was wat ik kon en wat ik zonder moeite deed.
Een AHA moment was er wel.
Toen ik te horen kreeg van mijn gezin dat ik gewoon niks meer moest.
Ik moest niet meer koken en niet meer bemoederen.
Ik moest niet meer sociaal en gezellig doen.
Ik moest vooral niet iets moeten.
Iedereen zou zich redden zonder mij.
En dat had ik nodig. Ik kreeg ietsje meer lucht.
Ik mocht zijn zonder te moeten zijn.
Maanden heb ik bestaan zonder beleving.
Zonder maar ook maar 1 moment van verveling zijn de dagen en weken
en maanden voorbij gevlogen. In de dikke mist opgegaan.
Regelmatig spookte door mijn hoofd dat het dus anders moest.
Want daarom had ik die burn out.
Dat was mij wel duidelijk gemaakt.
Dus aan het piekeren wat anders moest en vooral hoe dan?
Dan weer de frustratie dat ik het niet wist.
Ik ging ook zitten wachten.
Want ook dit werd gezegd.
Dat je op een dag het antwoord wist.
Uur na uur heb ik gewacht.
Op wat ?
De verlossing?
Antwoorden misschien.
Er kwam niks.
Ik kreeg ietsje meer energie.
Ik had het niet eens door.
Ik sliep wat minder.
Ik kreeg zin om te koken.
Zocht receptjes uit.
Makkelijk en gezond.
Zoals de burn out zich in mijn lijf en leven nestelde zo langzaam aan verdween hij ook.
Niet ineens poef of hocus pocus.
Gewoon langzaam en zonder zoektocht.
Ik loop nog op glad ijs en let goed op hoe en waar ik mijn voeten plaats.
En dat is prima.
Soms ineens ben ik onbezorgd en vrolijk en ipv van daarvan te schrikken
en het krampachtig vast te houden , haal ik diep adem en omarm het.
Kleine geluksmomentjes.
Er was een periode dat ik niet dacht dat ik dat ooit nog eens zou gaan voelen.
Ik ben op de goede weg.
Glad ijs is verraderlijk en ik zal heus nog wel eens vallen.
maar ik weet weer hoe ik moet opstaan.

Mede mogelijk gemaakt door mijn lieve man en lieve kids.
Mijn paps die mijn verandering omarmt.
Hele speciale vrienden die mij nemen zoals ik ben.
Ook mijn therapeute Digna de Vries Robbe en
mijn bewustwordingscoach Karin Helmers zijn onmisbaar voor mij.
Zij hebben mij laten zien dat ik in dit rijtje 1 belangrijk iemand nog niet genoemd heb.
Mijzelf....ik...moi !
Ik wil mijzelf bedanken voor het zijn wie ik ben.
Voor mijn humor en mijn inzicht.
Mijn doorzettingsvermogen en mijn openheid.
Mijn ingewikkelde en temperamentvolle zelf.
Gewoon ik zoals ik ben.
Ik hou van mij.
Eindelijk!

Veel liefs Ann

Heimwee

Soms kun je ineens een soort van heimwee hebben.
Heimwee naar hoe de zorg vroeger was geregeld.
Dat de reden dat een huisarts zo heet is omdat
hij bij jou thuis komt als je erg ziek bent.
Hij zou nu eigenlijk "opvakantiemaareenvervangergeregeldarts" moeten heten.
Of een "praatmaarmetdeassistentearts" .
De assistentes van die arts die de telefoon leuk opnemen en gewoon je naam in
de agenda van de arts zetten.
Niet van alles willen weten waarom je naar de arts wil en al helemaal niet met je
bloeduitslagen willen bemoeien.
Dat je je gewoon kan melden bij de balie van de assistente en zegt wie je bent.
Dat ze kijkt in de agenda en glimlacht en zegt dat je mag plaatsnemen. Dat het wel even kan duren omdat de arts naar een ziek kindje moest thuis.
Dat de arts gewoon je oren uitspuit en je wond verzorgd.
Dat hij gaat zitten met een kopje thee en luistert.
Gewoon zoals het was en ieder wist wat zijn taak was.
En dat je als patiënt wist dat  er naar je gekeken en geluisterd werd.

Ik moet regelmatig bloedprikken en voor de uitslag bellen naar de assistente.
Iedere keer weer heb ik een naar gevoel als ik ze moet bellen.
Ik vraag of ze de uitslagen binnen heeft .
Als antwoord krijg ik een diagnose.
Alles is goed met mij.
De bloedwaardes zijn normaal.
Zucht.....
Ik vraag naar de waardes en helaas , die zijn allesbehalve normaal en goed.
Ik zeg met mijn liefste stemmetje dat de waardes niet goed zijn voor mij.
Jawel hoor mevrouw , de waardes die normaal zijn zijn  bla bla bla.....
Ik zucht.
Ik tel tot 10.....20...30...
en zeg : luister hoor eens hier , ik ben niet normaal want anders hoefde ik niet zo vaak te prikken.
De waardes die je noemt zijn goed voor mensen die geen medicijnen gebruiken!
En ineens besef ik.....zij snapt mij niet.
Zij is niet ziek.
Zij hoeft het gevecht niet steeds aan te gaan .
Niet te verklaren dat je ziek bent tegen de hele wereld.
Niet te discussiëren met artsen en assistentes, niet met werkgevers en uwvers en ook niet met je familie. Of nog erger met je eigen ziekte. Jezelf!
Ik heb de energie er vaak niet voor.
En wil het ook gewoon niet,
Ik wil gewoon een receptje en een automatische herhaling.
Gewoon omdat ik levenslang heb.
Dus schrijf dat recept en vraag om koffie van je assistente.
Vind je mij lastig?
Een vervelende zeur?
Misschien moet je dan ander werk zoeken.
Want je beroep kun je kiezen , je ziekte niet!

liefs Ann

Tepelpraatjes

Al een poosje doe ik het.
De kippen los in het hok
De bh verbannen uit mijn leven.
Ik draag een hemdje of een topje onder mijn shirts.
Geen ijzer meer die mijn jopen in een positie moet drukken die niet natuurlijk is.
Geen geknel op mijn rug en in mijn zij.
Geen striemen in mijn schouders omdat de banden zo snijden.
Geen zweet plekken op de ruimte ertussen omdat ze daar normaal niet zitten.
Geen getrek en geduw om op een zwetend lijf je bh aan of uit te doen.
Niet meer zodra je thuis bent dat onding uittrekken.
Ik heb het echt geprobeerd hoor.
Een comfortabele bh zoeken.
Maar het zit nooit echt fijn.
Dus nu een hemdje of een topje.
Deze verstoppen mijn bos hout niet.
Ze drukken ze niet in een onnatuurlijke houding.
En wat is dat fijn !
Mijn 2 vriendinnen moeten erg wennen aan de vrijheid en
dansen er vrolijk op los.
De tepels zijn de aanrakingen van een arm die per ongeluk langskomt niet meer
gewend en kijken parmantig met spitse neus wie er voorbijkomt.
Maar bij deze vorm van vrijheid hoort ook een minpunt.
De mannen.
Niet allemaal hoor.
Maar toch wel een flinke groep.
Voorbeeld?
Ik loop in een winkel en ineens zie ik daar een man mij aankijken.
Beetje gek staat hij half achter zijn vrouw.
Mijn van geen kwaad bewust denk ik dat hij mij misschien kent of ik hem .
Hij ziet dat ik terug kijk en draait ineens zijn hoofd weg.
Schuldbewust en betrapt eigenlijk.
Huh dacht ik.
Ik snap er niks van en loop door.
Ik voel aan mijn rok en kijk naar beneden.
En ineens zie ik het.
Mijn tepel staat fier rechtop.
De man stond dus gewoon te kijken naar mijn  tepel die door mijn trui
heen prikte. Ik was niet bloot. Ik droeg een trui , maar de contouren van mijn tepel
zag je wel. En die stiekemerd zat dus daar naar te loeren.
Ik weet waarom mijn tepel uit zijn schulp kwam.
Niet omdat ik een geile vrouw ben.
Niet omdat ik dacht aan een lekker potje sex.
Nee hoor mijnheer.
Mijn borsten en tepels zijn gemaakt om een kind te voeden.
En bij een aanraking zo licht als een veertje komt de tepel al naar voren om het
kind te geven wat het nodig heeft.
Mijn tepel kwam omhoog omdat mijn tas langs mijn borst schuurde.

Ik voelde het niet maar door deze man werd ik mij daarvan bewust.
Wat een idioot!
Draai het eens om.
Laat de mannen hun ballen eens jaren in een met ijzer gevulde zak lopen.
Lekker strak inpakken die hap want anders bungelt het zo.
Denk je dat ze dat doen?
Nee natuurlijk niet.
Waarom wij dan wel?