Relativeren of zo

Ik kan zo lekker relativeren.
Relativeren? Wat is dat eigenlijk?
Dat is toch gewoon jou dikke ellende vergelijken met andermans shit?
Dat is toch eigenlijk helemaal niet aardig?
Kijk naar jezelf is mij altijd geleerd en ineens moet ik naar iemand anders kijken.
Kijken hoe erg iemand anders het heeft. Dat even op je in laten werken
en dan denken: dat heb ik gelukkig niet! Wie heeft dat bedacht dat relativeren?
Is ook helemaal niet leuk . Als ik mij shit voel dan is dat zo!
Dan wil ik mij even wentelen in mijn eigen ellende.
Dan wil vooral niet denken aan andere mensen die het veeeeeeeeeel
moeilijker hebben. Ik zou niet willen dat iemand met hoofdpijn of

zo
dan ineens denkt: die Ann is sneu. HUH? Dat is toch niet ok?
Ik mag mijzelf heel sneu vinden maar iemand anders niet.
Zoals nu bijvoorbeeld.
Zit ik in de mallemolen qua hormoononderzoeken.
Oftewel ben ik al een oud wijf of bijna.
Bedenkt mijn briljante arts om ineens een extra bloedtestje te doen.
Tring....
ZIJ: hoi met je briljante arts
IK: Oh hoi je belt natuurlijk voor de uitslag van de bloedtesten
ZIJ: ja ,inderdaad Ann, je bent dus echt een oud wijf en  je schildklier werkt te traag

En dus moet ik nu terug naar de huisarts en ook dit weer laten onderzoeken.
Het lijkt wel alsof ik steeds een valse bingo heb en ik dan ipv een liedje zingen gewoon 1 of andere rare ziekte erbij krijg.
Ik ben eigenlijk wel gewoon vol nu met ziektes en zo.
Ik heb geen plek meer.
En ik vind mijzelf dus erg zielig. Ik baal en ik huil.
Ik denk ook  waarom ik?
Ik weet dat er mensen zullen zijn die zeggen:  karma.
Ik ken ze heus die dat denken en misschien hebben ze wel gelijk.
Maar als ik mijzelf dan even zo heel zielig vind heb ik liever niet dat
 anderen mij ook zielig vinden. Ik ben gewoon Ann.
Je mag mij niet gebruiken om te relativeren.
Ik ben wie ik ben en geen vergelijkingsmateriaal.
Gewoon Ann met mijn nukken en mijn buien en mijn grote
mond en klein hart.
Maar ik ben NIET die vrouw met die kut ziekte.
EN die  dikke kont komt van mijn schildklier.
Dus fok off
Ik ben Ann.


liefs

Superdokter

Ik heb Lichen Sclerosus.
Een of andere kutziekte.
Ik weet nog dat ik na jaren jeuk aan mijn vulva , bij een vervangende huisarts kwam,
en dat deze het voor mij op een briefje schreef en zei :u kunt van alles vinden op GOOGLE.
Succes! Een receptje voor een hormoonzalf en een vette zalf en dat was het.
Mijn beste vriendinnetje was woest. Niet alleen op de arts maar ook op mij.
Ik had mij zo naar huis laten sturen. Google werd ik niet heel blij van.
Wel kwam ik erachter dat een aantal ziekenhuizen een vulvapoli hebben.
En daar moest ik zijn. Nu inmiddels heel wat jaren verder weet ik inmiddels dat ik zelf het meeste weet van mijn eigen ziekte.
Als je iets hebt aan je vulva dan hoor je ineens niet meer bij een dermatoloog.Maar ook niet bij een gynaecoloog. Ik zeg expres vulva want zo heet de buitenkant van je schaamstreek. Als je naar binnen gaat heet het vagina. Maar terug komen op die LS ( ik kort het vanaf nu af) . Niemand weet precies wat het is. Wij ,de examinandus (oftewel de lijders of patiënten) zijn bij elkaar geschoold op een besloten gedeelte van facebook. EN daar is ons duidelijk geworden dat we niet alleen last hebben van LS. Dit gaat vaak samen met andere ziektes zoals reuma en schildklier afwijkingen. Ook psoriasis
en vermoeidheid komen vaak voor. Helaas is er geen arts die voor ons een helikopterview wil doen.
Geen arts die getriggerd word door deze ellendige ziekte en zijn aanhangselziektes.
Zou er dan geen nerd van een arts zijn die niet snel naar huis moet naar zijn superschattige gezinnetje met 3 kinderen? Gewoon een arts die houdt van puzzelen en denkt dat hij misschien de wereld kan redden van LS. Dat zou ik graag willen. Met een mooie cape en een strakke broek en goed gespierd.
(Gewoon voor het oog hoor ,seks doet toch zeer!) Dat als je jeuk hebt of vragen dat hij komt aanvliegen en je opbeurt en een rondje mee laat vliegen. En dat hij je beloofd om er alles aan te doen om genezing te vinden. Zucht......
Terwijl ik dit typ denk ik aan al die andere mensen die veel zieker zijn. Ongeneeslijk misschien wel.
Dat is natuurlijk veel erger.
Maar heel soms heb ik zelfmedelijden. Zoals nu.
Ik voel een griep opkomen en mijn weerstand is verzwakt. Daardoor is er een bacterie die dacht dat het nu het moment was om op te spelen. Dus even weer een kuurtje antibiotica. De overgang en de griep en de jeuk en de bijwerkingen van de Ab zorgen ervoor dat
ik nu even zeg: Het komt goed ,maar vandaag even niet!

liefs Ann