Tijd

Wat als de tijd ons terug kon geven wat het heeft meegenomen?

De tijd met een dierbare opnieuw beleven.

Je mooiste moment vasthouden tot altijd.

Zou jij nog synchroon zijn met mij?

Of ben ik alleen in het nu?

Een traan

Tussen alle berichten over de vermissing van Anne Faber ,
komt een klein berichtje tussendoor.
Een zeldzame oproep van de Duitse zedenpolitie.
Een foto van een lief blond meisje.
Ze kijkt hulpeloos in de camera.
Het is een still uit een film.
Mijn hart stopt even.
Zo klein en zo kwetsbaar.
En nog iedere dag in gevaar.
Ik deel haar foto in de hoop dat ze gevonden gaat worden.
Dat er iemand is die zegt : He dat is ....
Anne Faber is nog niet gevonden.
Maar het blonde meisje inmiddels wel.
Ze is nu 5.
In de pornofilm was ze 3 of 4.
Ik hoop dat ze veilig is.
In goede handen die haar helpen en laten zien dat niet
alle mensen slecht zijn.
Dat ze mag opbloeien en dat we haar lach mogen horen.
Een lach die klinkt alsof er engelen uit de hemel neerdalen.
Die vol zoete beloftes is.
En die je hoop geven op beter.
Ook in deze wereld waarin lieverds vermist en gemist worden.

Er is een oproep van de Duitse politie.
Ze willen haar foto van het internet af.
Ik haal mijn bericht weg en plaats dit.

Zodat we herinneren en niet vergeten.
Om lief te hebben en te houden.

liefs Ann

Ziek en dan?

Ik zag de oproep voorbij komen.
Er zijn weer blogs welkom op de onzichtbaar ziek pagina.
Een plek waar ik vaak  mijn blogs kwijt kon.
De blogs die gingen over ziek zijn en gebeurtenissen die daarmee te maken hebben.
Ik heb daar al een poos niets geplaatst.
Sowieso al even niet geschreven.
Niet omdat ik niet meer ziek ben.
Nee helaas.
Maar omdat ik nu besef dat ik meer ben dan alleen maar ziek.
Als je net een diagnose krijgt dan ben je wanhopig.
Je zoekt naar informatie en dan het liefst die van internet.
Helaas staan daar bijna geen positieve verhalen.
Want als je genezen bent of je hebt leren leven met je ziekte,
en hebt het een plaats gegeven , dan blog je dat niet.
Ook plaats je dat niet in verborgen groepjes op facebook.
Nee joh. Je bent dan weer aan het leven.
Ook ik dus.
Al beheer ik nog wel wat groepen op facebook.
En help ik via privéberichtjes wat mensen op de juiste weg.
Maar het liefst blijf ik weg uit grote groepen.
Misschien ligt het aan het ziek zijn maar man man wat een kinnesinne onder elkaar.
Het ergst zijn de schildkliergroepen.
Er zijn er tig op internet te vinden.
Ze hakketakken op elkaar en oh wee als je een andere mening hebt.
Je hoort in hun pas te lopen anders moet je weg.
Zucht.....schildklier doet rare dingen.
En is het geen schildkliergroep dan is het wel een andere groep waar je
als anders denkende weg moet.
Wat een gedoe.
En als je net een diagnose hebt dan ben je radeloos en houd je je aan alles vast.
Ook aan valse informatie.
En ben je wat gevorderd , dan leer je wat te relativeren.
Je vertrouwt wat meer op je eigen gevoel
Je besluit om vooral te luisteren naar je behandelend arts.
Als je er uiteindelijk 1 hebt gevonden die jou snapt tenminste.
Groepjes met voornamelijk vrouwen die ziek zijn.
Die willen voorschrijven hoe jij je moet voelen en gedragen.
Die het beter weten dan je huisarts of behandelend arts.
En die jou een angst aanpraten als je niet doet wat zij doen.
Dat zijn enge groepjes.
En die groepjes kom je terecht als je net een diagnose hebt.
En dat is fucking eng.
Dus wil ik via dit blog jullie iets meegeven.

LUISTER ALTIJD NAAR JE GEZONDE VERSTAND EN NAAR JE ARTS.
En heb jezelf lief.
Je bent meer dan je ziekte.
Take a smile.

liefs Ann

Bah een baard

Mannen met baarden.
Ja die ...
Die zogenaamde hippe jongeren en de oude

mannen die nog stoer willen zijn.
Ik ben er klaar mee.
Maar niet gewoon klaar maar echt enorm klaar.
Jij kent ze ook wel.
Misschien heb jij ze ook in jouw omgeving.
Ze feliciteren je en komen met die enorme bos recht op je af.
Ze drukken dat riekende schaamhaar op je net gescrubde wang.
Je hebt je dure dagcrème op gedaan ,want die trekt iets glad.
Dag rimpel.
Tot die baardaap op je afkomt en je zoent.
Scratschhhh over je wang.
Dag foundation!
Die zit nu in die schuurborstel .
Samen met je rouge.
En heel veel bacteriën.
Dat groeit daar natuurlijk enorm.
Hele stammen bevolken die baard en snor.
Wel eens een baard en snor van dichtbij bekeken?
Ik wel.
Voor mijn werk.
Kun u ook even mijn baard en snor doen?
Ja natuurlijk.
Terwijl ik de tondeuse over die enorme berg haal ,moet ik mijzelf ernstig toespreken.
Nee Ann, niet kijk of er eten in hangt!
ANN!!! Nee dat is geen pulk uit zijn neus.
Mijn maag protesteert.
Er hangt een blok in.
Ik kuch en ga door met scheren.
En ineens is het daar.
Het beeld.
Zij ligt op haar rug en de benen gespreid.
Hij knielend ervoor.
Ik schud mijn hoofd en snuif.
Wat ruik ik?
Te laat.
Ik ren naar boven en daar gaat mijn maaginhoud.
Zucht.
Mannen met baarden.
Nee bedankt!

Les geleerd?!

God wat heb ik gedaan?
Waarom dacht ik dat het een goed idee was?
Dit bedenk ik mij terwijl ik sta te balanceren op een traptrede.
Met in de ene hand de stofzuiger en in de andere de zuigmond.
Het zweet loopt in stralen over mijn rug.
Ik voel mijn kuit strak worden en doe een schietgebedje.
Oh alsjeblieft Lieve Heer , geen kramp!
Niet nu!

Die hoekjes liggen vol met stof.
Hoe komt het daar?
Vaak als ik mij omdraai nestelen ze zich daar weer.
Gezellig bij elkaar.
Ik weet zeker dat ze het expres doen.
Om mij te irriteren.
Klotestof!

Ok door.
Ik krijg dus een loge.
Een oproepje van een internetvriendinnetje.
Ze fietst vanuit Belgenland naar een aantal adressen in Nederland.
Ze zocht een tussenstop.
Mijn huis woont op die route.
Ja kom maar riep ik!
Gezellig riep ik vast ook nog.
En dat het gezellig gaat worden geloof ik ook wel.
Maar dat de consequentie van een logee is dat er moet worden schoongemaakt ,
Tsja dat was ik even vergeten.
Al 2 dagen ben ik aan het opruimen en poetsen.
Ik kan haar toch niet tussen de ezel en de kwasten leggen?
Het schoonmaken met een lijf als het mijne gaat niet gemakkelijk.
Daarom doe ik er 2 dagen over.
Ook omdat het een puinhoop is natuurlijk.
Wie hou ik voor de gek?
Het is een bende!

Ik heb een lijst wat ik moet afwerken.
Ik ben op de helft.
Ik zuig de keuken en buk.
Snotver.
Klotenaaktslakken.
Een spoor op mijn keuken vloer.
Ik sta op en recht mijn rug.
Ik draai mij om en kijk.
Mijn huis.
Met mijn rommeltjes en mijn stof.
Spinnenwebben en naaktslaksporen.
Hier woon ik.
Het is genoeg.
Basta!

Ik ruim de stofzuiger op en maak een kopje thee.
Ik ga zitten en denk : het is goed zo!
De lieverd komt voor mij.
Nou ja, voor mijn opblaasbaar bed.
Ze zal geen witte handschoenen aan hebben m langs richeltjes te gaan.
Ze zal na die 130 kilometer fietsen misschien haar ogen niet eens open kunnen houden.
En ik ook niet na al dat gepoets!

Weer een les geleerd.
Tot ik er de volgende keer weer instink!
Lieve J tot straks.
Ik zit te wachten met een grote mok thee bij de vijver.
Toedeloe

liefs Ann

Loslaten is liefhebben

Het was niet echt kinderspel mijn jeugd.
Ingewikkeld en moeilijk.
Dat weer wel.
Ook een wijze les.
Dat moet anders kunnen dacht ik al jong.
Vroeg verliefd en snel samenwonen.
Onze wens was een tafel vol gezelligheid.
En een hart vol liefde.
Het werden er maar 2.
Meer mocht niet.
En die 2 heb ik enorm gekoesterd.
En vooral vast gehouden en bijna verstikt.
Waardoor die enorme tafel vol met mensen en
gezelligheid in gedrang kwam.
Ook vond ik mijzelf ineens alleen aan tafel.
Ik wilde zo graag , dat het gewoon eng werd.
Eng rondom mij.
Want als ik je te pakken had dan liet ik je
niet meer zelf denken en voelen.
Ik was bang om alleen te zijn..
Dan moet je voelen en denken en zijn.
Ik moest loslaten.
Hoe?  Dacht ik dan.
Want als je loslaat heb je niets.
Totdat ik mijzelf ineens heel ok vond.
Nou ja ineens.
Daar waren wel wat sessies aan vooraf gegaan natuurlijk.
Maar ik zag dat die tafel met alleen mij ook prima was.
Het was mijn tafel.
Ik kon uitnodigen wie ik wou.
En dat heb ik gedaan.
Ook daarin sloeg ik weer door.
Maar inmiddels vind ik mijn balans.
Ik ga zitten aan mijn tafel en kijk rustig om mij heen.
In rust en in acceptatie.
En dan 1 voor 1 komen ze aan tafel zitten.
Omdat ik daar zit en niet omdat ik dat eis of opleg.
En we praten.
We lachen en hebben lief.
Ik ga op in het moment.
Ik kijk om mij heen en voel.
En ben oprecht gelukkig.
Loslaten is liefhebben.
Ik snap het!

liefs Ann