Les geleerd?!

God wat heb ik gedaan?
Waarom dacht ik dat het een goed idee was?
Dit bedenk ik mij terwijl ik sta te balanceren op een traptrede.
Met in de ene hand de stofzuiger en in de andere de zuigmond.
Het zweet loopt in stralen over mijn rug.
Ik voel mijn kuit strak worden en doe een schietgebedje.
Oh alsjeblieft Lieve Heer , geen kramp!
Niet nu!

Die hoekjes liggen vol met stof.
Hoe komt het daar?
Vaak als ik mij omdraai nestelen ze zich daar weer.
Gezellig bij elkaar.
Ik weet zeker dat ze het expres doen.
Om mij te irriteren.
Klotestof!

Ok door.
Ik krijg dus een loge.
Een oproepje van een internetvriendinnetje.
Ze fietst vanuit Belgenland naar een aantal adressen in Nederland.
Ze zocht een tussenstop.
Mijn huis woont op die route.
Ja kom maar riep ik!
Gezellig riep ik vast ook nog.
En dat het gezellig gaat worden geloof ik ook wel.
Maar dat de consequentie van een logee is dat er moet worden schoongemaakt ,
Tsja dat was ik even vergeten.
Al 2 dagen ben ik aan het opruimen en poetsen.
Ik kan haar toch niet tussen de ezel en de kwasten leggen?
Het schoonmaken met een lijf als het mijne gaat niet gemakkelijk.
Daarom doe ik er 2 dagen over.
Ook omdat het een puinhoop is natuurlijk.
Wie hou ik voor de gek?
Het is een bende!

Ik heb een lijst wat ik moet afwerken.
Ik ben op de helft.
Ik zuig de keuken en buk.
Snotver.
Klotenaaktslakken.
Een spoor op mijn keuken vloer.
Ik sta op en recht mijn rug.
Ik draai mij om en kijk.
Mijn huis.
Met mijn rommeltjes en mijn stof.
Spinnenwebben en naaktslaksporen.
Hier woon ik.
Het is genoeg.
Basta!

Ik ruim de stofzuiger op en maak een kopje thee.
Ik ga zitten en denk : het is goed zo!
De lieverd komt voor mij.
Nou ja, voor mijn opblaasbaar bed.
Ze zal geen witte handschoenen aan hebben m langs richeltjes te gaan.
Ze zal na die 130 kilometer fietsen misschien haar ogen niet eens open kunnen houden.
En ik ook niet na al dat gepoets!

Weer een les geleerd.
Tot ik er de volgende keer weer instink!
Lieve J tot straks.
Ik zit te wachten met een grote mok thee bij de vijver.
Toedeloe

liefs Ann

Loslaten is liefhebben

Het was niet echt kinderspel mijn jeugd.
Ingewikkeld en moeilijk.
Dat weer wel.
Ook een wijze les.
Dat moet anders kunnen dacht ik al jong.
Vroeg verliefd en snel samenwonen.
Onze wens was een tafel vol gezelligheid.
En een hart vol liefde.
Het werden er maar 2.
Meer mocht niet.
En die 2 heb ik enorm gekoesterd.
En vooral vast gehouden en bijna verstikt.
Waardoor die enorme tafel vol met mensen en
gezelligheid in gedrang kwam.
Ook vond ik mijzelf ineens alleen aan tafel.
Ik wilde zo graag , dat het gewoon eng werd.
Eng rondom mij.
Want als ik je te pakken had dan liet ik je
niet meer zelf denken en voelen.
Ik was bang om alleen te zijn..
Dan moet je voelen en denken en zijn.
Ik moest loslaten.
Hoe?  Dacht ik dan.
Want als je loslaat heb je niets.
Totdat ik mijzelf ineens heel ok vond.
Nou ja ineens.
Daar waren wel wat sessies aan vooraf gegaan natuurlijk.
Maar ik zag dat die tafel met alleen mij ook prima was.
Het was mijn tafel.
Ik kon uitnodigen wie ik wou.
En dat heb ik gedaan.
Ook daarin sloeg ik weer door.
Maar inmiddels vind ik mijn balans.
Ik ga zitten aan mijn tafel en kijk rustig om mij heen.
In rust en in acceptatie.
En dan 1 voor 1 komen ze aan tafel zitten.
Omdat ik daar zit en niet omdat ik dat eis of opleg.
En we praten.
We lachen en hebben lief.
Ik ga op in het moment.
Ik kijk om mij heen en voel.
En ben oprecht gelukkig.
Loslaten is liefhebben.
Ik snap het!

liefs Ann

Thuis komen

Je zit tegenover mij.

Je theekom geklemd in je handen.

Ik zie verdriet en angst in je ogen.

Je stem is onvast en mist zijn helderheid

Je bent bang,

Bang voor wat er komt.

Bang om te zien 

Bang om te horen

Ik zeg niks en luister

Ik vraag en knik

En dan breek je

En ik weet dat jij weet

Het is over

Het is tijd voor jouw

Om op te staan en te gaan

Daarheen waar je welkom bent

Waar je hart naar verlangt

Waar je thuiskomt in liefde

Zonder angst en zonder onzekerheid

Dat het goed is

Altijd

Omdat jouw thuis is in jou eigen hart

Jij houd van jouw

Coming home to you 

liefs

ik

De stoom trekt langzaam weg uit de douche.
Ik veeg met mijn hand over de spiegel .
Ik druk mijn neus tegen het glas .
Ik zie lach rimpels rond mijn ogen.
Ogen die van alles hebben gezien en die hebben gewaakt.
Mijn wangen waarvan de kleur is weggewassen door tranen.
Mijn haar, wat alle kleuren heeft gehad, is nu grijs.
De lichte strepen liggen in lange gekrulde slierten over mijn rug.

Ik schud mijn hoofd.
Mijn borsten deinen zachtjes mee.
Ik ga met mijn hand liefkozend over mijn huid
Ook hier zitten rimpels.
Mijn welvingen die hebben gevoed en zijn geliefkoosd.
Die zijn gekoesterd en bemind.

Mijn hand zakt af maar mijn heupen.
Deze rondingen die bescherming boden aan mijn
kinderen toen ze nog in mijn buik zaten,
die hebben gewiegd en geschud om te verleiden ,
zijn nu vol en warm en bieden houvast.
Voor mij en mijn lief.

Ik glij af naar mijn benen.
Ze zijn wit en stevig.
Een beetje gerild en gedeukt.
Ze hebben mij gedragen en gebracht.
Mij ondersteund en doen buigen.
Mij laten dansen op muziek.

En dan mijn voeten.
Met een grote knobbel en afgebladderde nagellak.
Mijn voeten die mij stevig hebben doen staan.
Die , als ik wankelde,  mij er weer bovenop kregen.
Ik zette ze eronder en we stapten verder.

Mijn lijf
Mijn leven
Er zullen nog veranderingen komen en ik zal ze omarmen
Ze bewijzen dat ik leef
Dat ik lief heb en geniet

liefs Ann

Turkcity

Deventer woon ik.
Wij zeggen Demtah.
Laatst kwam ik via een tv programma erachter dat er nog een naam is.
Turkenstad heet het.
Ok dacht ik ...ik woon dus in Turkenstad.
En door.
Ik vind het namelijk niet zo heel belangrijk.
Ik woon in een gezellige volksbuurt.
De buurt die idd gefilmd is in de link die ik ook plaats.
Mijn bakker en mijn slager en de groenteboer.
Gewoon zoals het vroeger was.
En het zijn Turken dus.
Ik merk niets aan het Turks zijn van mijn buurt.
Ik krijg altijd een vriendelijke lach.
De stoepjes zijn mooi schoon en samen helpen we
het Syrische gezin verderop.
Gewoon een fijne buurt.
En nu zijn er rellen.
Er is onvrede en gedoe.
Ik merk het niet.
Ik zie het op tv.
Maar niet hier.
Ik merk het ook niet op de markt.
De Turkse buurtman was zijn druiven vergeten bij de kraam.
Ik zag hem zitten bij de viskraam en bracht hem zijn druiven.
Ik kreeg een handkus die hij tegen zijn voorhoofd aanduwde.
Of ik vis wou.
Ik merk het niet.
Omdat ik niet woon tussen Turken maar ik woon met mijn buren.
Natuurlijk zie ik ze op tv.
Maar dat zijn geen Turken.
Dat zijn relschoppers.
Nektasje typjes en kopschoppers.
Hooligans die vechten en rellen om het rellen.
Die een Franse vlag verbranden en op plein 40/45 gaan staan schreeuwen.
Dat zijn geen Turken.
Dat zijn domme ,achter de schreeuwmeute aan lopende oproerkraaiers.
Nee niet mijn buurtmensen.
Mijn buren en stadsgenoten zijn echte Turken.
Gastvrij en hartelijk.
Vreedzaam en menselijk.
Slim en bedrijvig.
En dan ben ik trots dat ik in Turkenstad woon.


Liefs Ann