Stof tot nadenken

Ik ben toch niet de enige die ze heeft?
Het is niet dat ik ze verzamel maar heel
vervelend vind ik ze ook niet.
Ik ben ze ook regelmatig kwijt. Dan loop ik langs en dan verstoppen ze zich snel.
De hoek waar ze normaal zitten is dan ineens leeg, Het lijkt wel of ze een spelletje met mij doen.
Verstoppertje of zo. Alleen verstoppen ze zich nooit lang genoeg .Ik vind ze altijd weer.
Nou ja , mijn man vindt ze het vaakst.
Die vindt ze niet zo leuk. Dat snap ik ook wel . Hij is een beetje gevoelig voor ze.
Dan wil je ze eigenlijk niet zo vaak zien. Helemaal niet eigenlijk.
Dit doet bij ons thuis regelmatig stof op waaien.
Bij jullie ook?
Of hebben jullie ze helemaal niet?
Die super schattige, donzige en fluffy stofwolkjes.
Vederlicht dansen ze door je huis. Gedragen door de zachte briesjes als je langsloopt.
En soms doet de zon mee. Die laat zijn warme licht stralen door je huis . Het lijkt alsof de wolkjes stof zweven op muziek.
Maar die muziek is geen gewone muziek . Nee.
Dat is mijn man die met de stofzuiger in de aanslag staat.
Hij houdt niet van ze.
Dat geeft stof tot nadenken.
Had ik ze moeten  vermoorden?
Nee! Ik kan het niet.
Met mijn handen op mijn oren zit ik te wachten tot mijn man klaar is met de
massamoord. Want ik had er meerdere. Stof vriendjes.Van die schattige donzige en vaak grijze pluizebollen.
Hij grijnst erbij. Die man van mij.
Hij krijgt er weer lucht van zegt hij.
Hij is nogal kort van stof.
En ik?
Ik zucht en heb de tijd.
Dat geeft weer stof tot nadenken.
Tijd om nieuwe te verzamelen.
Ik bijt in het stof en begin opnieuw.
Tot snel lieve nieuwe stof vriendjes.

liefs Ann

Hersenmist

De laatste tijd kijk ik vaak zoals op de foto.
Ernstig zoekend naar woorden die ergens in mijn hoofd
zijn opgeslagen. Woorden die niet heel ingewikkeld zijn.
Nee het zijn vaak de alledaagse simpele woorden.
Hamburgerbroodjes bijvoorbeeld. Best knullig als je in de supermarkt
een omschrijving moet geven van een woord wat gewoon niet uit je mond komt//
Natuurlijk zit het in mijn hoofd. Het vind alleen de uitgang niet.
Verdwaald in het doolhof in mijn hoofd. De weg kwijt door de mist .
Stel je voor dat je mij een gesprek moet aangaan.
Of dat ik jou een heel verhaal moet vertellen.
Ik graaf in mijn eigen hoofd naar de woorden. Het graven gaat moeizaam en het woordje euhh valt steeds vaker. En dan ineens zie ik dat je minder geïnteresseerd bent naar mijn verhaal.
Ik zie een wenkbrauw opgetrokken. Ik zie een geïrriteerde blik. Ja je hebt haast.
Ja het duurt lang. Denk je dat ik dat niet weet?
Denk je niet dat ik niet vloeiend een verhaal wil vertellen..
Weet je dat ik daar goed in was? Ik kon oreren als de beste.
Hele verhalen en oude koeien kon ik uit de mouw schudden.
En tegenwoordig?
Geen oude koe en ook geen verhaal duikt meer op in de mist.
Met veel moeite probeer ik soms iets te vertellen als ik
in gezelschap ben. En na een fiasco pas geleden ben ik mij er
nog meer van bewust dat ik in het vervolg gewoon moet luisteren.
Ik kan het even niet. En dat is niet makkelijk
Langzaam aan neem ik steeds meer afscheid van wie ik ben.
Kleine stukjes Ann verdwijnen in de mist.
Mijn hoofd laat mij in de steek.
Mijn hoofd wat ontspanning haalde uit lezen. Heel wat boeken heb ik verslonden.
En nu? Ik kan amper een suske en wiske uit lezen.
En dan nog moet ik sommige tekstballonnetjes 3 x opnieuw lezen.
Mijn ontspanning haal ik daar dus niet meer uit. Het is pure frustratie om te lezen.
En zo raak ik dus niet alleen mijzelf lichamelijk kwijt maar ook geestelijk.
Op mijn lijf kan ik niet meer vertrouwen. Die doet het ook vaker niet dan wel.
Nu laat mijn hoofd mij ook in de steek.
Wat blijft er over?
Mijn humor dus!
Voor hoelang de humor blijft heb ik geen idee van.
De auto immuunellende heeft hem nog niet gevonden.
Ik koester hem nog en bulder af en toe van het lachen tussen mijn tranen
van verdriet en gemis door.
Ik hoop ooit goed ingesteld te zijn met mijn medicijnen en tot
die tijd moet ik het doen met een goddelijk ,maar een iets te groot en kapot lijf en
een prachtig ,maar helaas niet goed functionerend ,hoofd en een bulderende lach die
het goed doet op zelfspot.
Tot ooit

liefs Ann

Zwaar leven?

Happy new year hoor ik om mij heen.
Gelukkig nieuw jaar en dat soort shit.
Nou de toon is gezet. Je hebt waarschijnlijk
al een donkerbruin vermoeden waar dit blogding
over zal gaan. Lekker stukje schrijven zeg ik dan.
Afreageren zal  een ander zeggen. Boeit dat? Nope.
Terug naar de beste wensen. Naar oudejaarsavond om precies te zijn
Herman Finkers heeft zijn stinkende best gedaan om mij deze ellenlange avond
redelijk wakker te blijven. Sinds jaren was het zowaar aangenaam op de tv.
Paul de Leeuw noemde het zelfs kunst!  Enge man die Paul.
Herman is gewoon Herman en niet een opgeblazen galbak uit het westen die ons
oosterlingen zo lekker op de hak kunnen nemen met oud en nieuw.
Ik dwaal af. Ik had een ontspannen avond dus. En voordat ik het wist was het 12 uur.
Gelukkig nieuw jaar schat zeg ik dan. En hij zegt het tegen mij. We kijken elkaar aan.
En ik zucht. Ik moet heel fokking 2016 nog door. Hoe dan?
Ik ben in de greep van de burn out of hoe je het ook wil noemen.
Ik ben leeg. Op en moe. Ik ben de weg kwiet. Mijn navigatie is stuk.
En dus sta ik met oud en nieuw onder aan de berg die 2016 heet.
Ik probeer niet te panikeren. Ik neem een hap lucht en slik dat restje
champagne weg. Ik kokhals bijna. Ik lust geen champagne.
Alle andere wijnen wel hoor. Wees gerust!
Ik besluit de tuin in te gaan en omhoog te kijken naar het vuurwerk.
De buren knallen er flink op los. De oude geesten wegjagen.
Het nieuwe jaar schoon beginnen of zo.
Nou dat zou fijn zijn.
Alle plaaggeesten uit 2015 weglaten en met een schone lei beginnen.
Zou dat niet fantastisch zijn. Ik weet wel wat mensen die ik eeuwige jeuk wens,
En ook hersenen die het soms niet doen kan ik wel kwijt.
Helaas werkt dit niet zo en is mijn juk uit 2015 nog net zo zwaar in 2016.
Ik moet het ermee doen. Maar heel blij kan ik niet worden hiervan.
als ik in gesprek ben met mijn eega en we hebben het over toekomst plannen en
wat hij nog wil gaan doen , dan overvalt mij ineens een soort van afgunst.
Lekker hoor om je te ontwikkelen en te kijken wat je wil gaan doen en nieuwe dingen ontdekken.
Fantastisch als je dat van te voren kan gaan bedenken, Dan heb je dus al voorpret.
Die tijd is voor mij geweest. Ik kan amper 3 uur van te voren dingen plannen.
Laat staan een heel nieuw jaar.
Ik heb geen ruimte om 2016 te gaan ontdekken als ik eerst mijzelf nog moet ontcijferen.
En heel eerlijk denk ik dat dit een beste klus is.
Is het raar als je gewoon durft te zeggen dat je leven niet zo leuk is?
Dat je moet zoeken naar hoogtepuntjes?
Of past dit niet in de huidige volmaakte maatschappij van mooie profielfoto's en
gefotoshopte vrouwen en mannen?
Eigenlijk interesseert mij dat ook niet.
Ik ben wie ik ben.
Al heb ik op dit moment niet een heel goed idee wie ik ben.
Vast leuk en gezellig en spontaan. Ik weet alleen niet nog niet wanneer.
Ik laat jullie weten wanneer het zover is.
Trek ik een flesje wijn open.
Nee geen champagne.

liefs Ann

https://www.youtube.com/watch?v=ci9VDT0EtGI

Humor gezocht!

Ik heb een vastloper.
Ik wil wel bloggen en vertellen en spuien.
Maar ik ben mij te bewust van mijn omgeving.
Vertellen over dat mannen niet kunnen zoeken zijn uitgekauwd.
Over sex misschien? Maar ja daar zijn er meestal 2 bij aanwezig. Meer kan wel maar
dan moet ik een navigatie hebben anders raak ik geheid de weg kwijt. In je eentje kan ook, maar dan ben je snel klaar.

Qua vertellen bedoel ik.
Ik wil niet kwetsen of mensen zich ongemakkelijk
laten voelen. Ik kan dit natuurlijk oplossen door
alleen over mijzelf te schrijven. Maar dat is heus niet boeiend genoeg hoor.
Het is de combinatie die de muziek maakt en niet alleen de toetsenist.
Mooi woordgrapje denk ik? Toetsen. Van de laptop en de keyboard.
Na ja...laat maar. Dat bedoel ik dus. Grapjes die ik alleen leuk vind.
Schrijven over wat ik meemaak misschien. Mwah...huishouden is
niet iets waar je boeiend over kunt schrijven.
Oh ik had wel even iet waar ik van alles over kan vertellen maar om respect voor
 privacy doe ik dit maar niet. Ik bracht namelijk boodschappen rond naar mensen
die het goed konden gebruiken. Ik kan wel 2 weken bloggen om hierover te vertellen.
Doe ik maar niet. Wel dat mijn vriendinnetje en ik dwars door Deventer reden en met foute kerstnummers meezongen en de slappe lach kregen van mijn navigatie miep!
Maar ja....daar moet je bij zijn geweest om het ook grappig te vinden.
Vertellen over mijn auto immuunellende?
Mwah...niet erg grappig op het moment. Hashimoto is nog steeds niet gesetteld.
Die japanner wil  maar niet een fijn plekje krijgen. En de rest van mijn auto immuunellende heeft al wel een eigen plek gevonden en weigeren weg te gaan. Ook niet grappig dus.
En dan hoor ik regelmatig...jij hebt de humor aan je kont hangen.
Jij bent zooo grappig! Ik kan altijd zo met jou lachen.
Nou lieve mensen, mocht het zover zijn dat je met mij kan lachen of dat je iets achter mijn
broek ziet hangen wat ook maar iets op humor lijkt, please laat het me weten.
Ik ben het even kwijt!

liefs Ann

oefening baart kunst

Ik hoor het vaker.
Ann je moet echt blijven schrijven. Dat doe je zo leuk.
Ja leuk. Maar waar haal ik mijn ideeën vandaan.
Uit gesprekken op straat? Die gesprekken worden niet leuker.
ik was eerst...nee ik!
Mevrouw, mag ik u wat  ..
nee geen tijd!
Bij het bushokje op je mobiel kijken want daar gebeurt het.
Wat een ergernis.
En dan heb je mij.
Tot frustratie van mijn gezinsleden kwek ik er op los.
Hallo, oh die pudding is echt lekker.
Wat een leuke schoenen heeft u aan.
Tsja, ik ben dan ineens eng.
Een vreemde die tegen je praat. Dat is raar.
En gevaarlijk!
Ik heb nu inmiddels het voordeel dat ik wat ouder ben
en dus minder staatsgevaarlijk.
Mensen trekken hun  kids nog net niet een arm
\uit de kom om ze tegen mij te beschermen.
Dat heet een zondagsarm weet je dat?
Vaders en moeders die op zondag met hun
kids in het park lopen en ieders een hand vastpakken
en ze van voor naar achteren zwaaien. dat levert vaak zo'n armpje uit de kom op.
Dat zal nu ook wel anders heten.'
Want vaders en moeders hebben flexibele werktijden.
En dus lopen niet alleen op zondag in het park.
De kids van nu kunnen ook allemaal al poseren. Zo knap.
Ik sta nog steeds als een debieltje op de foto.
Als je vroeger voor de spiegel stond te oefenen hoe je op de foto moest dan was je ijdel en raar!
En nu oefenen de kids alsof hun leven ervan af hangt. Maar eerlijk is eerlijk. Ze staan er allemaal
prachtig op. In tegenstelling tot mij. Ik zie of een enorm beige vlak,stomme trui, of mijn ogen zitten dicht. Verkeerde hoek roep ik ook vaak. En het ergst zijn die selfies van mensen die met jou op de foto willen.
Je kan ze niet deleten,want zij staan er leuk op.
En ik? Ik heb geen ogen en ik zie eruit als een chipmunk!
En dan doe ik een gebedje. Please...plaats hem niet op social media!
Gelukt...deze keer.
Toch maar weer oefenen.


liefs Ann

Bubbel

Waarom?
Waarom is het zo moeilijk om jezelf mooi te vinden?
Gewoon hoe je bent? Met een pukkel of een wrat.
Of met 20 kilo te veel of te weinig.
Heel soms is er een momentje dat je je mooi voelt.
Sexy bijna. Een gevoel dat steeds minder en minder wordt.
Tot het zover komt dat het moment dat je je een hottie voelt en
je daar van schrikt. Gewoon omdat het niet meer zo vaak gebeurt.
Helaas is er maar weinig nodig om die bubbel te laten klappen.
Die heerlijke roze bubbel waarin je danst en lacht en mooi bent.
Je glanst en gloeit. Je bewegingen zijn vloeiend en erotisch.
Die wonderbaarlijke bubbel waarin je lijf lijkt te zweven
en je onderkant vervaarlijk begint te ontwaken. De honger stijgt van onderen
op naar je heupen en onderbuik. Je kronkelt om het kriebelen te laten opstijgen.
Je hart slaat een fractie over en je lacht. Dit is fijn en dit voelt goed.
Een stemmetje ergens in je achterhoofd bedenkt ineens dat de pindakaas
bij de jumbo in de aanbieding is.

Weg weg weg.....je bent nu even
niet de huismuts maar een vamp. Een sexy motherfocker!
En je probeert het gevoel weer terug te Hans Klokken.
Zoeken...oh wacht,daar is het. Langzaam beweeg je je heupen en
zoekt die warme loomheid weer op, En het lukt. De tinteling is er weer.
Je ietwat te zware lijf beweegt vloeiend en geruisloos door de ruimte.
Je veel te ordinaire sex bh laat je met 1 beweging op de grond vallen.
Je borsten maken een ketsend geluid tegen je buik.
NIET AAN DENKEN!
Je vlijt je op het bed. Het ruikt wat muf. Moest ik het al niet verschonen? Oh wacht de wasverzachter is op. 
KSSSTTT . Je partner kijkt je zwoel aan , of kijkt hij naar je buik?
Die ietwat opzij bubbelt terwijl jij je bevallig neervlijt op het bed.
Voorzichtig kijk je naar beneden en inderdaad. Het is wat veel.
 Ik moet nog vlees halen voor de gourmet. Want tante Mien komt ook eten.
GRRRRRR.
Je zucht en kijkt naar je partner. Hoopvol kijkt hij je aan.
Ook hij is blij met je roze sexy bubbel.
Maar het is te laat. Het onvermijdelijke is gebeurd. De kriebel is weg.
De bubbel is gebarsten en ineens is dat veel te kleine ordinaire setje
een boodschappenlijstje geworden. Waar en hoe dit kon gebeuren is een raadsel.
Je trekt je terug en hijst je in die heerlijke comfortabele tent met uit gelubberd elastiek.
Je glimlacht meewarig naar je partner .
Je schiet je joggingbroek aan en stapt op je fiets.
Hallo jumbo......